Wakker worden…

Dat kan soms even moeilijk zijn, vooral als je net heerlijk aan het dromen was (zie “Dromen” van 13/3/06). Tijdens onze vakantie op Corsica ging de wekker héél luid af. Maar naast wat vage hoofdpijn hou ik er vooral warme herinneringen aan een paar hartelijke mensen aan over…

 

 

Woensdag, 7 mei

Heb gisteren van Annie Bernardini via de telefoon een afspraak gekregen om vandaag zo rond 16u te komen kletsen op het hoofdkwartier, maar heb natuurlijk het adres op mijn eigen manier neergekrabbeld. Bij het afsluiten van het gesprek zeg ik “A dopu” (tot gauw) en ze lacht uitgelaten.

Gewapend met een erg summier stadsplan van de toeristische dienst en de uitleg van het meisje achter de balie trek ik de oude binnenstad in op zoek naar mijn rendez-vous… Het is pas half twee als ik het adres gevonden heb, dus ikke gerust en fier. Nog wat shoppen, nog iets gaan drinken en dan op mijn kuierlatten terug. Ik moet Annie bellen als ik in de straat kom (het huisnummer heb ik niet).

“Annie, ik sta hier in de straat, welk gebouw is het?” Oh jee! Ik sta vlakbij de oude haven en ik word verwacht in Pietrabugno, helemaal boven het moderne prefectuurgebouw aan de andere kant van de stad… Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om mijn auto op te halen op de place St-Nicolas! In dat zuiderse stadsgewoel? Never!

Aan een politieman (!) vragen naar de prefectuur, aan een half dozijn mensen op straat, niemand die dat weet zijn, he! Uiteindelijk in een krantenwinkeltje hebben ze een ander (ook simpel) stadsplan, maar wél de juiste uitleg. Intussen zijn de boeken die ik gekocht had door het plastic tasje gevallen en die liggen meer op de straatstenen dan ik ze in mijn handen heb. Zenuwen? Ikke? Bah, nee gij! De dame van de krantenwinkel heeft zo met mij te doen dat ik naast dat stadsplan ook nog een linnen tasje met de afbeelding van Corsica en zijn voornaamste steden krijg. Mijn boterhammekes gaan nog beter smaken als ik ze in dat tasje meeneem!

Met de benenwagen de place St-Nicolas over, dan van de nieuwe haven weg naar dat ronde, hagelwitte moderne gebouw dat de prefectuur is en dan vragen naar de straat… die niet meer op het stadsplan kon en niemand weet zijn, zelfs niet diegenen die er blijkbaar wonen???????

“Annie, ik sta achter de prefectuur in de rue des Bois de Bastia. En nu?”

“ Ah, dan ben je dichtbij! Waar ben je juist, wat zie je?”

“Ik sta naast een roze kerkje”

“Goed! Héél goed! Iets verder ga je op je linkerkant een SuperU zien en iets daarachter rechts een apotheker. Daar moet je omhoog (steil omhoog!) naar rechts tot helemaal achteraan, dan links, dan terug rechts en dan terug links. En dan bel je maar terug. Zie je de apotheker al?”

“Annie, ik ben te voet… Dat gaat zo rap niet, hoor!”

“Och, nee!!!!! Ik dacht dat je in de auto zat. Ohlala!!! Ma pauvre! Ga je dat allemaal kunnen onthouden als je zo moet zwoegen ? Bel maar als je vastzit”

Ik kan het onthouden tot ik ademloos bij het gebouw sta (raad eens hoe het heet? Les immeubles Asphodèles (Affodil). Toeval ? Bestaat niet ! Alleen deuren vallen toe!)

Ik draai nog een kwartier rond het gebouw om de ingang te vinden, het zweet loopt intussen in stralen van mijn rug en ik zie knalrood. Gevolg: als ik eindelijk binnenkom schieten we met z’n 3 (Annie, Cynthia en ik) in een gierende lach en wordt onmiddellijk een groot glas fris water voor me neergezet om even op mijn positieven te komen. Annie geeft me een hartelijke knuffel alsof we mekaar al jaren kennen (we béllen al wel 2 jaar, natuurlijk). Op dat moment komt Alain binnen en die is ook direct aan het lachen (ik moet er dus wel verschrikkelijk onnozel uitzien…). Hij blijft maar even praten, want hij moet gelijk weer weg.

Jean-François is er zelf niet want er is vanavond een debat ten voordele van het AFC en hij moet nog van alles voorbereiden. Annie zal hem mijn brief geven, want ze gaat ook naar die bijeenkomst. Heb er de knuffelstenen in gedaan die ik het hele vertaal- en wachtproces heb bijgehouden. “… pas des petits cailloux blancs, mais peut-être on en peut construire des châteaux pour demain quand même…”. Een zinnetje dat refereert aan zijn tekst “Un battement de coeur” uit zijn boek “Umani”.

Een gezellige babbel van zeker een uur, maar met de gevreesde negatieve afloop. Anne Carrière, de uitgever van de Franse versie, vond uiteindelijk dat het sop de kool niet waard was. De kosten voor een nalezing door een beroepsvertaler zouden te zwaar wegen op de te verwachten kleine oplage, dus gaat het feest niet door. Zelfs de lovende reactie van Kramat, de Belgische uitgeverij die oorspronkelijk wel geïnteresseerd was, mag niet baten. Einde van het verhaal.

Terug naar de auto gaat een stuk makkelijker want bergaf, een illusie armer en geen stenen meer op zak.

Passie / Patrick De Bruyn

Flaptekst:

Het is laat in de nacht en je haast je naar huis. En plots overkomt het je.
Iemand grijpt je bij de arm vast. Je probeert je los te rukken.
Maar er is geen ontkomen aan.
Hij hijgt. En hij stinkt. En hij houdt iets in zijn hand geklemd.
Je hart slaat op hol.
En dan?

Misdaad is fascinerend entertainment. Tot het je zelf overkomt…

Of tot jíj ervan wordt verdacht!

De politie is overtuigd van je schuld. Terwijl je uitschreeuwt dat jer er niets mee te maken hebt.
Of toch?

Je ként de dader, maar je kunt niéts bewijzen. Integendeel. Alles wat je zegt wordt tegen je gebruikt.
Wat dan?
Terugkomen op je verklaringen? Is dat dan niet het overtuigende bewijs van je schuld?
Of toch niet?

Je kun t niemand meer vertrouwen.
Of kan toch beter niemand jóu nog vertrouwen?

Dat is net de vraag in PASSIE!

 

Recensie:

Patrick De Bruyn vindt het zonde van de tijd die hij gespendeerd heeft om zijn boeken te schrijven als een lezer er in een paar uur doorheen raast. Met die gedachte in het achterhoofd probeerde ik mijn leestempo aan te passen en Passie mondjesmaat te savoureren. Het lukte aardig, vooral in het begin en ik vond het nog fijn ook. Er zitten namelijk nogal wat cliff hangers in het boek zodat je het bijna om het even waar kan dichtklappen en toch zin hebt om het later weer op te pakken en verder te lezen. Nochtans ben ik –toen mijn agenda het eindelijk toeliet- door de tweede helft geraasd in een weinig respectvol en gulzig tempo. De typische vreetbui van de lijner, zeg maar. En dus is het boek uit.

Passie beantwoordt in alle opzichten aan het intussen welbekende patroon van de De Bruyn-thrillers. Het gemak waarmee de auteur in de huid van zijn personages kruipt en meedenkt en -voelt, verraadt de psycholoog en aandachtige waarnemer. Naarmate het verhaal vordert wordt ook steeds duidelijker hoe hij bijzonder handig inspeelt op hoe hij zijn lezers inschat en hoe hij ook hún gedachten manipuleert.

Toen ik bij een bepaalde passage meteen door had waar het verhaal naartoe ging, vreesde ik een beetje dat de lol er af zou zijn. Maar ook dát bleek naderhand opgezet spel. Als dan een paar pagina’s verder de plot uit de doeken gedaan wordt – met nog een aanzienlijk stuk voor de boeg – moet je als auteur erg sterk in je schoenen staan om je lezers tot het einde toe vast te houden.

Toegegeven: ik ben ettelijke keren op het verkeerde been terecht gekomen. Heb ik in mijn luie leesstoel tóch nog mijn voorgenomen fitnessoefeningen  gehad …

 

*****
Passie van Patrick De Bruyn is uitgegeven bij Manteau.
ISBN 978 90 223 2250 5
D 2008/0034/35
NUR 330

Euro 2008 (7)

Laat er de lucht maar uit…

Laat de lucht maar uit de (voet)ballen, doek het hele circus op en berg het weg in goed afsluitbare kratten. Tot over 2 jaar in Zuid-Afrika voor het WK.

Duitsland langs de Turken, Spanje over de Russen heen en dan de clash der titanen. Of toch niet? Duitsland was mét tricootjes en al in de kookwas gesukkeld en liep de hele tijd (op een kwartiertje in de eerste helft na dan) tussen de knieën van de Spanjaarden door te kijken. Hoger kwamen ze niet en vermits voetbal evengoed een sport voor grote jongens is, is dat een handicap. Al hádden de Duitsers wel een gemiddeld fysiek lengteoverwicht van 11cm en konden ze -even gemiddeld- 10kg per man méér in de schaal leggen. Cijfers zeggen niet alles en dus kunnen statistieken nooit kloppen…

 

Ik héb me voor de finale lekker lui in de zetel gedrapeerd en ik bén wakker gebleven, maar op een paar gilmomenten na (het “jààààààà”-doelpunt van Torres en een paar “óóó!!!-missers van diezelfde Torres en een fabelachtig goed spelende Sergio “el Niño” Ramos) was ik tot geen finale-exploten in staat. Na anderhalve dag en ruim 200 planten lang voorovergebogen in de tuin te hebben gespeeld met een schupje en zand, kon ik nog amper mijn oogleden onder controle houden. De rugspieren hadden een tractatie van een goede masseur kunnen gebruiken en vanmorgen bleken mijn dijspieren overnacht aan een ongevraagde en pijnlijke verkortingsoperatie onderworpen te zijn geweest.

Vanavond eerst nog in extremis die belastingsaangifte invullen en dan languit met een boek. Je moet ook weer niet overdrijven met sporten…

Euro 2008 (6)

Voilà. De afvallers zijn weer thuis (of ergens ondergedoken) hun wonden aan het likken. Van sommigen vind ik het niet eens erg dat ze er tussenuit liggen. Anti-voetbal of sluipmoordenaarsmentaliteit (de counteraars, bedoel ik) liggen me nu eenmaal niet zo na aan het hart.

Een paar anderen (waaronder Oranje, jawel!) had ik er graag nog een tijdje bij gehad. We kunnen nu wel schamper doen over onze noorderburen, maar in de voorronde hebben ze toch mooi voetbal weggegeven. Dat ze uiteindelijk ten onder gingen tegen een oersterk Rusland (dat ik desondanks niet graag zie spelen, het gaat allemaal zo stug, zo zonder schwung) vind ik geen reden tot leedvermaak. Al vond ik de krantenkop in de Corse-Matin wel goed: “Wodka-orange”…

Ook Portugal en (toegegeven: een zwak) Frankrijk zag ik met pijn in het hart vertrekken. Ik had graag Ronaldo nog een paar sterke staaltjes uit zijn stuts zien pingelen. Bij hem swingt het bij tijden wél en hoe! En onze zuiderburen, tja, het is niet meer “dé” generatie, hé. Mannen als een Legrand, Deschamps, Zidane… Die blijf je niet uit je trainersmouw schudden. Bleef enkel nog Thierry Henri over, maar voetbal speel je met elf, dus wat zou je willen… Nostalgie alom, dus.
Italië heb ik dan weer heel enthousiast uitgewuifd. Zelfs als ze goed zijn, vind ik het niet om aan te zien. Mistero Buffo hoort nu eenmaal in een schouwburg thuis, niet op een voetbalveld.

OK, wat schiet er over?
Woensdag staan Duitsland en Turkije tegenover elkaar. We weten intussen al voor wie Flup DW supportert. Áls Duitsland het haalt (en alleen al zuiver voetbaltechnisch brand ik een dozijn dure kaarsen dat ze dat niét doen!) gaat Flipflap waarschijnlijk met een stijve arm en swastikavlag op de pui van het Antwerpse stadhuis staan.
Donderdag moet onze landgenoot Frank de Bleeckere met zijn assistenten Rusland-Spanje in goede banen lei(ij)den. Jààààà!!! Wij hebben nog altijd een sterke vertegenwoordiging op het EK. Als we niet mogen meespelen, gaan we vast even uitleggen aan de anderen wat mag en wat niet mag!

Tot slot nog een citaat van op een site die ik met graagte elke dag bezoek. Wie houdt van goeie oneliners moet dat ook maar eens doen. Er zijn er knappe bij!  http://www.loesje.nl/

Loesjes verzuchting voor vandaag 24 juni: “Was oorlog ook maar voetbal!”

 

 

Euro 2008 (5)

Nee, niet voetbalmoe. Moe tout court! En dan is languit op de bank met een visbak vol voetbal nog niet eens zo’n slecht idee. Als een natte dweil tegen de kussens hangen en pas na een (bijna)doelpunt naar de keuken sloffen om nog een drankje te halen. Nu je toch rechtgeveerd bent van de emoties…

 

Eens kijken wat we intussen allemaal gehad hebben: (half)goden die uit hun voetbalhemel gedonderd zijn, stervelingen die opeens die hemel ingeprezen worden, gedoodverfde titelkandidaten die er niks van bakken en nog heel erg zullen moeten oppassen willen ze niet met het schaamrood op hun wangen na die eerste ronde naar huis vliegen, stuntende underdogs …

Tiens, ik mis iets in het rijtje… Er zijn (nog) geen rellen geweest, die naam waardig! Worden we met z’n allen samen oud of is this the age of Aquarius? Nadat de Duitse en Oostenrijkse trainer gisteren met vooruitgestoken borst als kemphanen tegenover mekaar stonden, liepen ze amicaal handjesschuddend (ik dacht even dat ze de armen ineen gingen haken) naar hun strafbankje op de tribune.

 

En wat staat ons nu te wachten met nog 2 speeldagen in deze voorronde? Portugal, Turkije, Kroatië en (nog net! hakken over de sloot!) Duitsland mogen al verder.

Nederland hoeft vanavond niks, mag alles en denkt waarschijnlijk ook dat het alles kàn (de supporters en de pers alleszins). Roemenië kan het met Oranje misschien op een handeltje gooien: jullie maken je niet te moe, dan hoeven wij jullie ook het leven niet zuur te maken. Is iedereen meteen van Italië en Frankrijk verlost. Als er één wedstrijd in de groep des doods een match op leven en dood kan worden, dan is het wel die, die we waarschijnlijk niet op het scherm gaan krijgen! Deze 2 titanen kunnen niet anders dan proberen de ander te killen en liefst met zoveel mogelijk punten verschil. Want als onze noorderburen er toch zin in hebben gaat het er helemaal om spannen. Dan komt het doelpuntensaldo wellicht meespelen en is het helemaal strootjetrek…

Morgen moeten dan enkel nog Zweden en Rusland onder elkaar uitmaken wie er verder mag. Spanje kan nog  niet helemaal op z’n 2 oren slapen, maar Griekenland mag hen geen pijn kunnen doen. Met een 6/6 en een mindere tegenstander voor zich, moeten ze die laatste 3 punten ook nog kunnen pakken. Alhoewel… hoe was dat weer met die staart en dat venijn?

 

Ik ben in elk geval weer paraat vanavond. Heb me helemaal voorbereid op het supporteren voor onze noorderburen. Zelfs de worteltjes staan al  klaar (ja, ik ben weer eens aan het diëten… )

Euro 2008 (4)

Radio Couloir…

Wat is dat nu ineens met die Nederlanders? Anders beginnen ze een tornooi met zichzelf uit te roepen tot favoriet nog voor hun veters geknoopt zijn, nu houden ze het allemaal heel low profile en onderkoeld. Zelfs de reacties na de prachtige match van eergisteren zijn eerder bescheiden. “Geen historische overwinning, maar toch wel mooi” (Boulahrouz).  Van Basten was “zeer tevreden”, van Nistelrooy “in zijn nopjes”… De grote loftrompet moest door de buitenwacht worden gestoken: “Beste wedstrijd ooit onder van Basten” (Kessler), “Van een heel goeie ploeg verloren” (Donadoni, al is dat nog altijd leuker dan 3-0 op je kop krijgen van een flutploeg natuurlijk).

Ook bij de bookies slaat Nederland nagels met koppen: van plaats 6 naar plaats 2! De bijna 7 miljoen Nederlandse tv-kijkers die de match volgden zullen daar uiteraard –en terecht- mee instemmen.

En als je kaartjes had voor de finale, maar nu tot de conclusie komt dat je die dag net bij je schoonmoeder op de koffie moet, dan kan je op eBay nog altijd een zaakje ritselen. Een fanatieke supporter die net achter het net gevist had bij de officiële verkoop, heeft gisteren € 13.500 besteed aan 4 tickets…

In diezelfde groep zitten ze bij Roemenië met de handen in het haar. Marica kwam tijdens een lichte training met een ploegmaat in botsing en ging KO tegen het gras. Ze zijn nu op hun vingers en tenen aan het natellen of ze zich nog een forse training kunnen permitteren…

Terwijl het Oranjeteam iedereen in vervoering brengt, doen de andere Nederlanders in en om het tornooi het niet altijd echt zo schitterend. Ging ref Vink al even de boot in, gisteren was het aan Hiddink om te zuchten van vertwijfeling. “Zijn” Rusland werd onherroepelijk onder de voet gelopen door Spanje dat maar liefst 4 uppercuts uitdeelde. Het Rode Leger probeerde nog even tegen te stribbelen, maar verder dan 1 rake linkse kwamen ze niet.

Heb ik van horen zeggen, want op dat eigenste moment was ik –samen met Venteke- na vele jaren weer zelf aan de conditie gaan werken. Er stonden in de fitnessruimte wel bikes, steppers en loopbanden mét tv-schermpjes, maar ik heb het maar niet gewaagd. Terecht, blijkt nu, want anders was  ik minstens 4 keer van zo’n marteltuig gekwakt…

Hoe Zweden er in geslaagd is om regerend kampioen Griekenland te vloeren, daar  heb ik welgeteld 10 seconden van gezien (tussen het uitpakken van de eigen bezwete outfit en het uitlaten van de hondjes voor de late sanitaire stop in). De eerste goal kwam van een oud-Ajacied, de tweede – nogal knullige treffer- werd door een oud-Herenveenspeler in de netten geperst. Zelfs als ze niet spelen, scoren de Nederlanders nog…

Euro 2008 (3)

Voetbal is oorlog…

Zondag kwam groep B aan de bal. Met 2de gastland Oostenrijk dat tegen Kroatië uitgeloot was en Duitsland dat Polen tegenover zich vond. Wie zich nog een beetje herinnert van de geschiedenislessen op school zal direct moeten toegeven dat dit een hoogst merkwaardige speling van het lot is. Blijkbaar voelde ook de Noorse scheidsrechter van de 2de wedstrijd dat zo aan, want hij alludeerde er zelf op dat zijn match “met historie beladen” was.

Zijn Nederlandse collega had zijn les minder goed ingestudeerd, want besliste hij vrij vroeg in de wedstrijd een penalty toe te kennen voor een eerder knullig foutje van een Oostenrijker, dan verzuimde hij een minuut of 10 later een assisenzaak te starten voor een poging tot wurgmoord door een Kroaat. Al met al was Vink de zwakste op het veld. En dat was een prestatie op zich…

 

Oostenrijk – Kroatië 0 – 1
Duitsland – Polen 2 - 0

 

De dodengroep…

Groep C mag met recht de dodengroep genoemd worden. Behalve bij Oranje zat er gisteren weinig leven in. Roemenië en Frankrijk hadden al vóór de match beslist dat ze het erg vriendschappelijk zouden houden en ze hebben hun belofte gestand gedaan. Geen van beide was in staat de ander pijn te doen. That’s the spirit!!!

Anders verging het Italië. De Azuri – als regerend wereldkampioen – hadden waarschijnlijk de selectiecampagne van Oranje nog eens onder de loep genomen en geconcludeerd dat onze noorderburen een hapklare brok waren. Wie zich op zo’n onhandige manier tot in de eindronde stuntelt kan moeilijk voor onaangename verrassingen zorgen.

Maar zo hadden de Nederlanders het niet begrepen. Beweerde van Nistelrooy de dag ervoor nog dat zijn ploeg voor de verandering eens als underdog ging vertrekken zoals ze dat van de Belgen hadden geleerd, dan was daar gisteren toch weinig van te merken. Tenzij met underdogs natuurlijk venijnig bijtende keffertjes bedoeld worden.

Italië moest in elk geval zijn wonden likken. Drie, om juist te zijn. Al kreeg van Nistelrooy gewillige assistentie van Buffon, de Italiaanse keeper, en van de scheids- en grensrechters. Sneijder en van Bronkhorst bewezen daarna dat ze het ook zonder hulp konden. Oranje lag helemaal boven en het is ze gegund. Blijven keffen, mannen! Ik trakteer op een rondje hondenbrokken…

 

Roemenië – Frankrijk 0 – 0
Nederland – Italië 3 - 0

Euro 2008 (2)…

Het cijfer van de dag: 750

750 miljoen euro, dat is het geraamde bedrag dat wereldwijd tijdens dit kampioenschap zal vergokt worden.

750 miljoen euro…
Dat is:
- wat Nederland –verdeeld over 4 jaar- extra wil gaan investeren in zijn onderwijs
- de geraamde kost voor het uitdiepen van het Ijsselmeer
- 4,5 keer het bedrag dat de EU dit jaar uittrok om de hongerende bevolking in de wereld tegemoet te komen
- ongeveer het complete jaarlijkse budget dat België uittrekt voor ontwikkelingssamenwerking
- het prijskaartje voor de sanering van een radioactief stort in de Belgische Kempen
- het totale bedrag dat in België jaarlijks over de toonbank gaat in ruil voor charcuterie

 

Tja…

Oostenrijk kreeg als mede-inrichter van het EK een vrijkaart. De supporters van het nationale team zijn daar niet onverdeeld gelukkig mee. Ze startten zelfs een petitie om hun nationale elftal te overreden niet te spelen, om niet af te gaan als een lekke gieter.
“Verstopt ons Fritzke, want er komen mensen…”

O ja…

Er werd ook nog achter de bal gehold: Zwitserland moest Tsjechië laten voorgaan met 0-1 en Portugal smeerde Turkije 2 doelpunten aan de broek. In groep A viel dus voor de gokkers weinig te rapen, want de voorlopige tussenstand ziet er o zo voorspelbaar uit…

Euro 2008 (1)…

Het worden 3 warme weken. Wat zeg ik? Héééééét!!! wordt het. En daar zijn 3 dingen schuld aan (nee, niet het gat in de ozonlaag, dat is er het hele jaar rond):
 
1. het is examenperiode, de studentjes puffen zich de longen uit het lijf, dus waarom er niet nog een schepje bovenop doen? Het is elk jaar zo. En dan een verregende eerste vakantiemaand. Tradities dient men in ere te houden.

2. Het EK voetbal begint morgen. Hartspecialisten waarschuwen nu al voor het verhoogde risico. Alle spoeddiensten en hartbewakingscentra in alarmfase rood. Zo’n voetbaltornooi brengt nu eenmaal de gemoederen veel gemakkelijker aan het koken dan pakweg de finale van de 100m sprint op de Olympische Spelen. Bij dat laatste exploot heeft de gemiddelde hartpatiënt niet eens de tijd om dood te vallen. Wat zijn nou helemaal 10 seconden in een mensenleven?

3. Het EK voetbal begint morgen (ja ik weet het, dat stond er al). En dus zullen er in het gemiddelde huisgezin weer feitelijke scheidingen van tafel en tv plaatsvinden. Pa en de eventuele zoons en/of vrienden voor tv, bedolven onder lege blikjes en chipskruimels, met de voeten nog net niet in de pizzaresten op de salontafel. Ma met zeurende dochters boven “in het grote bed” voor Ketnet en in de hoop dat er na kinderbedtijd nog iets anders is dan FC de kampioenen… Voor diegenen die die uitwijkmogelijkheid hebben, tenminste. In andere huishoudens komt het allicht tot echte scheidingen. “Ik ga terug naar mijn moeder!” “Goed schat, vraag aan je vader of hij op weg naar hier nog een 6-pack Heineken meebrengt”

Gelukkig hoeft het niet altijd op dit soort voetbaldrama’s uit te draaien. Tegenwoordig is het bij mannen allang niet meer zo cool om voetbalgek te zijn. Ze houden bij hoog en bij laag vol dat ze er geen bal aan vinden (stiekem halen ze de schade wel in dankzij digi-tv of ze gaan “klussen” bij een buur die de tv wél loeihard aan heeft).

Anderzijds zijn er ook de geëmancipeerde vrouwen die eindelijk door hebben dat er na de rust in de andere richting gelopen dient te worden. Meestal lusten zij ook pizza…

Ik was lang het enige meisje in een familie waar voetbal naast passief ook actief in de belangstelling stond. Ook bij mij dus, want wat moest ik als niet-poppenmens anders in mijn uppie? Ik heb zelf ook met dat bijltje gehakt, voor (doel)paal gestaan en “er een lap op gegeven”. Ik heb ook tùssen de palen gestaan, met de bedoeling anderen hun penalties te stoppen. Handmatig ging dat niet altijd zo goed. Vandaar een neus met een ferme knik in het midden. Voor het tv-scherm voel ik me net iets veiliger. En op tijd en stond lust ik ook wel een pizza…

Ik heb me trouwens laten ompraten om regelmatig een voetbalcursiefje op een forum te schrijven. In principe moet ik dus wel dagelijks minstens één halftime van de ene of andere match volgen en de eindresultaten goed bijhouden om “een pronostiek te kunnen steken”. We gaan nog lachen!

Tenzij… Tenzij de voodoo-vloek nog altijd niet uitgewerkt is en ik bij het eerste fluitsignaal van de ref in slaap donder. Pizza met koffie… smààkt dat?

 

 

 

Van kattenkwaad en hondenachterklap…

Gisteren als een schietmot van de éne vergadering naar de andere gehold. Intussen proberen onthouden wat ik op de eerste gehoord en gezien had, en wat ik daarvan op de volgende moest verder vertellen… Tijdens de lunch gauw een veslag geschreven om te vermijden dat ik straks alles door elkaar haal. In extremis blijkbaar nog een 3 jaar aanslepend probleem zien oplossen, dus da’s meegenomen. En dan hondsmoe en zo suf als een watermeloen naar huis.

Het is inmiddels 3:49 geworden, maar zit hier van 3:26 te lezen en te typen omdat ik het tossen en draaien in bed beu was. Nog eentje voor het peloton nachtbakers, dus. We hebben gisteren na het werk snel ergens een wokje gegeten, maar het leek nergens naar en ik heb de helft weer naar de keuken laten vertrekken. Een grote portie aardbeien besteld om het gat te vullen, maar die zijn inmiddels ook verteerd en ik vind dit nu niet echt een uur om te gaan schransen. En dus zit ik hier klaarwakker…

Na dat mislukte eten (leek me dat ze gewoon een pakje kippensoep hadden uitgekieperd boven -te gare- groenten met vermicelli) zijn we naar Health City gereden om ons te laten inschrijven. Dinsdag beginnen we met spinning, ‘t zal me benieuwen! No more excuses, action! Heb trouwens al gemerkt dat er nog iets op hun programma staat wat me aanspreekt: een combinatie van pilates, yoga en t’ai chi. Misschien neem ik dat er mettertijd bij, als de uren wat goed passen want daar heb ik nog niet naar gekeken. Was eerst van plan tussen de middag in de Wezemberg te gaan zwemmen, maar zoals het er tegenwoordig uit ziet, zie ik dat er meer niet dan wel van komen. Voor het éénmalige inschrijvingsgeld (en een abonnement) bij HC mogen we van alle faciliteiten gebruik maken, dus ook sauna, hammam, drankjes, … Op onze campus is er ook een HC, dus als ik nog eens zo’n vergadermarathon heb uitgezeten, moet ik maar eens proberen of ik er terug bovenop kom met een sauna’tje!

Het is inmiddels 4:00, straks gaat Floor vragen of ze eens mag gaan plassen. Dan ga ik toch een glas karnemelk drinken, hoor.

Oh ja, Floor! Ze verveelde zich gisteren blijkbaar. Was op zoek gegaan naar kattenkwaad en vond een kastdeur die niet goed in het slotje gevallen was. “Tijd voor de grote schoonmaak” zal ze gedacht hebben en ze heeft het hele onderste schap uitgeladen. Gelukkig niets stukgemaakt, maar het was me een boeltje op de grond. Nicky kwam het allemaal “vertellen” toen we thuiskwamen. Ik wou hen hun bakjes eten geven, maar ze ging ostentatief in het deurgat naar het bureel staan. Oortjes in de nek en maar zuchten, zuchten en met haar ogen draaien zo van “kom nu kijken wat die kleine weer uitgestoken heeft!” Die kleine rosse alleen nog de taal nodig? Waarvoor?