WW op het WWW (13)…

Ik heb even aan de citroen geknepen tot de laatste druppel tijd er uit was. Zo kan ik nog eens op WW-cursus en op mijn blogje terecht. Sinds ik terug ben uit vakantie heb ik amper tijd om te ademen en als er dan eindelijk toch nog een halfuurtje overschiet probeer ik me wakker te houden met een pc-spelletje waar ik niet te hard voor moet nadenken of val ik in slaap voor de tv. Nooit gedacht dat het zover zou komen…

Gisteren dus (zonder halve liter soep in mijn maag!) naar de bijeenkomst en het resultaat was best wel light: -1,7kg! De eerste ster is binnen en meteen de volgende al halfweg aangezet (totaal -4,6kg). Nog even goed doordoen en ik heb de versiering voor de kerstboom bijeen.

Nu Venteke ook aan de kilo’s werkt (nee! hij wil mordicus niet naar WW, maar zijn diëtiste laat hem net hetzelfde doen, dus makkelijk zat voor mij) houden we elkaar even erg in de gaten als de honden als het over eten gaat. Met dat verschil dat Nicky en Floor goed nakijken of ze niets te weinig krijgen en wij of de ander niet teveel neemt.

Gedaan met 2 versies van hetzelfde gerecht. Ik probeerde het meestal te beperken tot mijn portie afzonderlijk nemen voor al de foute dingen (saus, etc) er bij kwamen, maar toch was  het steeds opletten. Anderzijds was het een probleem om de voor mij juiste dingen (o.a. bepaalde groenten) er bij hem in te krijgen. Nu is hij ineens bereid nieuwe recepten uit te proberen en dat maakt het extra leuk. Al wil er ook wel eens eentje tegenvallen, maar dat was vroeger ook zo.

Venteke scoorde voor zijn eerste 2-wekelijkse controle een knappe -2kg. Gelukkig! Want ondanks dat ik hem mentaal had voorbereid op eventueel een kleine gewichtstoename bij het begin, had hij al aangekondigd dat -als er niets af was- hij de handdoek in de ring ging gooien. Maar het gaat bij alletwee goed, dus. En dat beetje concurrentie is niet slecht. We moeten het alleen wel positief houden.

De eerstvolgende hindernis heb ik al half de poten afgezaagd. De menu’s voor kerst en oudejaar zijn grotendeels vastgelegd. Veel vis, schaal- en schelpdieren, weinig zware sauzen, geen gefrituurde hapjes of aardappels. Ook geen zwaar gebak. Kijk maar:

Kerstavond:

Glaasje champagne met oesters op “3 Wijzen” (heb j’em?)
(natuur, gesauteerd in champagne en gemarineerd op een bedje van venkeljulienne)

Vissersaardappel
(kleine aardappel aan de schil met grijze garnaaltjes en WW-hollandaisesaus)

Tagliatelli met hertenbiefstukje en bospaddestoelen

Fruitig bordje met vruchtencarpacho, zelfgemaakte appel/limoengranité
en een minibolletje kaneelijs

Oudejaarsavond:

Aperitief met minizeebanket:
oesters, krekels (speciaal verzoek van schoonmoe en Venteke) en ceviche van gamba’s

Heldere groentenbouillon met paprikaspikkels

Hazenrugfilet met winters groentenkransje en appeltje uit de oven
(hier twijfel ik nog over puree-aardappeltjes of gekookte)

Hemelse rijstpap
of
gegrillde ananas met grofgemalen zwarte peper

 

Puntjes heb ik er niet bijgezet. Dat staat niet op een feestelijk menu. Maar de porties voor mij en Venteke zullen mooi afgemeten zijn, zonder dat het iemand opvalt.

Halloween…

Afgelopen nacht. Een korte, hoge blaf in de living. Iets tussen smeken en bevelen, met een vleug paniek erbij. Floor “moet” dringend. Ik sta op en laat haar in de tuin. Het verrast me dat het zo’n zacht weer is en in afwachting dat de dame weer naar binnen wil, loop ik even de tuin in.

Ik doe dat niet alleen om van het zwoele weer te genieten, maar ook omdat onze honden nogal eens de neiging hebben om via zelfaangelegde sluipwegen een nachtje te gaan stappen. Als Floor haar pootje weer neerzet (ze doet het op z’n mannekes) zie ik haar een paar stapjes in de richting van de struiken zetten. Omdat ze voor het zwaardere werk graag wat privacy heeft, trekt ze zich wel vaker terug in het bronsgroen (eiken)hout.

Ik wacht. Ik wacht. Ik maan haar aan om een beetje harder te drukken. Ik word ongeduldig en voeg haar al een paar minder vriendelijke woorden toe (ik weet het, dat werkt meestal omgekeerd, maar ik begon toch stilaan kou te krijgen in mijn pyama).

Opeens voel ik mij bekeken en merk ik dat er iets tegen mijn been drukt. Als ik omlaag kijk (het is bijna volle maan, mensen) zie ik een zwart kopje beurtelings naar mij en naar de struiken kijken. Gelukkig was er niet genoeg licht om ook de ongelovige grijns op de snuit van Floor te zien. Zij was achter het tuinhuis haar hoopje gaan doen en ik had de hele tijd tegen een schaduwplek tussen de struiken gepraat.

Bijna volle maan. Bijna Halloween. En op het moment dat ik terug in bed kruip springt de klok op 0:00. Het spookuur. Of misschien toch een bril aanschaffen?

WW op het WWW (12)…

Ik loop een week achter met mijn blog. Wegens druk. Wegens niet goed in mijn vel (ik denk dat ik tegen een griep aan het vechten ben, dus of die spuit nog nuttig gaat zijn…). Wegens eigenlijk met mijn gedachten bij heel andere dingen, zoals de opleiding veiligheidskunde, waar ik intussen met 3 andere mensen een groepje gevormd heb voor onze projecten (risicoanalyse en groepswerk) en waar nu nogal wat voor moet gebrainstormd worden.

Maar allé, hier ben ik dan toch geraakt. 700gr lichter dan vóór Terschelling. Geen 2-3 kilo dus, al moet ik er direct bij zeggen dat ik dus vorige week verschrikkelijk stom geweest ben. Ik kwam met razende honger van het werk en om te vermijden dat ik de koelkast en de koekjeslade zou overvallen heb ik mij op de soeppot gestort. Ruim een halve liter (meer dan een halve kilo dus), waarna ik me in een iets redelijker tempo door een normale warme WW-maaltijd gewerkt heb. Wetende dat de meeste cursisten met een lege maag naar de weging komen… ‘t Zullen morgen dus bokes met soep zijn NA de bijeenkomst. En ’s middags zit ik op de Stadscampus, dus dan kan ik daar een grote  bak verse rauwkost met ‘t één of ‘t ander halen. Dat gaat lang mee. Ze gaan me geen 2 keer zitten hebben!

Ik was een beetje in mijn gat gebeten omdat het gewichtsverschil zo klein uitviel terwijl mijn kleren mij iets heel anders vertellen. Dus heb ik het halve weekend gezocht naar het agenda’tje waar ik mijn beginmaten had in geschreven. En ondanks het feit dat ik in totaal nog altijd maar 2,9kg kwijt ben ( ) ben ik dus op de meest cruciale punten 7cm omtrek kwijt ( ).

En dan is de uitleg altijd: het vet is vervangen door spieren. ‘t Kan mij eerlijk gezegd niet veel schelen wat er in de plaats gekomen is: of het nu spieren zijn of staalplaat of iets anders, als het maar strak zit en een kledingmaat scheelt. Die broek die van mijn kont viel kan nog dienen voor in de tuin, met een aftandse riem in. Ik heb 2 broeken die al een hele tijd (lees 2-3 jaar) in de kast hingen en ik heb er op ‘t ogenblik een van aan, se! En ik adem nog! Nog een geluk dat ik Venteke zijn aansporing om ze weg te gooien niet opgevolgd heb, he? Juist mijn lievelingsbroeken…

Intussen is Venteke ook “anders gaan eten”. Nee, hij gaat niet  naar WW, maar naar een diëtiste. Maar eigenlijk komt het dus krak op hetzelfde neer. Ach, laat hem maar doen. Voor mij is het nu een stuk simpeler: geen 2 versies van hetzelfde potje. Hopelijk valt het voor hem volgende week ook wat mee. Eéns hij gelanceerd is, krijgt hij er wel plezier in…

Aftellen…

Gisteren de eerste dag weer aan het werk na 2 heerlijke vakantieweken op Terschelling.

Mijn postbakje puilt uit van de dienstomslagen, mijn mailbox staat op ontploffen en de telefoon rinkelt al voor ik binnen ben. Yes, we’re back in business!!!

Een paar uur lezen, beantwoorden en (jammer genoeg niet erg veel) deleten later merk ik dat mijn agenda de e.v. 3 weken zo barstensvol zit, dat ik er met geen middel nog een boterham of een kop koffie tussen krijg. Nochtans had ik mezelf dure beloftes gedaan de laatste dag op het strand.

Even bekruipt me de lust om hard weg te rennen. Dan roep ik mezelf tot de orde. Ik kan ook gewoon aftellen naar mijn pensioen, toch? Even rekenen leert me dat ik nog 863 dagen te gaan heb. Of nee, tedju!!! 864! Want de laatste maand is een schrikkelmaand! Knowing my kind of luck…

WW op WWW (11) op reis…

Wie dacht dat ik na aflevering 10 de handdoek in de ring gegooid had, komt bedrogen uit. Alleen was de week vóór ons vertrek zo hectisch dat de WW-bijeenkomst er bij ingeschoten is en uiteraard zag ik het niet direct zitten om 2 keer op dinsdagavond naar de wal te komen om op de weegschaal te gaan staan. Ik zal me daar even stapelgek zijn!

Ik heb zelfs geen punten geteld (mijn boekje lag thuis, bij de leesboeken die ik had klaargelegd, maar die Venteke vergat in de auto te leggen). Maar intussen heb ik de trucjes wel zo ongeveer in de vingers en weet ik bij benadering wel wat kan en wat niet kan.

Het voordeel van een vakantiewoning is dat je zelf controle hebt over wat je op het menu krijgt en hoe het klaargemaakt wordt. En je ontloopt de verlokkingen van een ontbijt-, lunch- en/of souperbuffet. All-in hotelarangementen zijn funest voor de lijn (en voor onze zenuwen: wij zijn nu eenmaal niet gemaakt om in zo’n bende te functioneren; het idee alleen al is voor ons pure horror).

Het is dus vooral de eigen vertrouwde huiskeuken, al gaan we uiteraard af en toe ook eens uit eten. De avond van aankomst is dat normaal aan de overkant van de straat bij “De Reis“. Een mailtje een paar dagen op voorhand om een tafeltje te reserveren volstaat dan voor een avondje lekkere tapa’s en we hoeven niet eens de auto in om weer in bed te geraken. Niet zo deze keer, want de baas had (de dag zelf, op een tijdstip dat we al bijna op de boot zaten) geantwoord dat de zaal volgeboekt was. Rijkelijk te laat, want zo konden we ook op andere adresjes niet meer terecht.

Moeder ging dus meteen aan de soep- en andere potten staan. We hebben gewacht tot de weekendgasten zondagavond op de boot van 18u zaten en zijn dan bij “Caracol” in West-Terschelling gaan eten. Portugees georiënteerde keuken met het accent op vis. Kan het lijnvriendelijker? Nauwelijks, en met een half dozijn oesters en een lekker stukje gebakken zeebaars op een bedje van gegrillde groenten heb ik reuzelekker gegeten. Koffie toe en we waren de koning te rijk.

We hadden elke dag ons wijntje, als we bibberend van een wandeling thuis kwamen (vooral de 2de week, want de eerste was het nog lekker warm) stond er een neut op het programma, maar toch had ik een goed gevoel, WW-gewijs. En al kocht ik bijna elke dag een stukje gebak (eigenaardig: thuis doen we dat zelden, maar ginds wel en nochtans vinden we het gebak bij ons lekkerder), mijn kleren begonnen met de dag losser te zitten. Eén jeans kon ik op het laatst niet meer aan, want ik had geen riem mee en het ding deed gevaarlijke manoeuvers als ik op de hurken ging om een foto te maken of de honden aan te halen.

Uiteraard zitten onze wandelingen daar voor heel veel tussen. Dagelijks (niet één keertje gespijbeld!!!) een tocht van 2,5 -3,5 uur, door duinbossen en over het strand, minstens de helft van de tijd met de wind (4 – 5, een keertje zelfs 9 Beaufort!) op kop en in rul zand: het is een sport als een andere.

Na het verkwikkende bad, vrijdag na thuiskomst, kon ik dus niet aan de verleiding weerstaan om even op de weegschaal te gaan staan. Ik weet het: alleen die van de bijeenkomst is juist en officieel, maar volgens mijn baskuul zou Friesland mij 2-3kg lichter gemaakt hebben. Dinsdag weet ik het zeker, dan is er weer cursus. En weging. Als dit niet helpt, weet ik niet meer wat ik nog moet verzinnen.

“Ik pluk voor jou…

… de sterren van de hemel. “

Op Terschelling is dat best wel een mogelijkheid en er is keuze genoeg. Elke keer weer staan we verwonderd over het aantal sterren dat we kunnen zien op vakantie. Of moet ik schrijven: “… liggen we verwonderd”? Het is namelijk zo dat de slaapkamers onder de voor gindse hoeves typische lage kap zitten en er veluxramen boven het bed zijn. En wat doen sterrenbewonderaars dan? Juist! Ze gaan met het hoofd aan het voeteneind liggen en kijken zich de ogen uit.

Met de Grote Beer net binnen het glasvlak van het slaapkamerraam, het noorden aan de linker kant en de voeten naar het oosten, heb ik verschillende keren vallende sterren geraapt. En satelieten zien passeren, waaronder “ons” ISS-station met de nagelnieuwe Belgische gezagvoerder Frank Dewinne.

In het begin van de vakantie speelde de maan nog een beetje spelbreker, maar naargelang haar licht afnam werden de sterren duidelijker. We hadden bovendien het geluk dat er slechts af en toe storende bewolking voor schoof, dus we konden bijna elke avond ons hartje ophalen. Zelfs de telescoop werd in de andere slaapkamer opgesteld. Daar kwam ik eigenlijk pas de laatste dagen toe, omdat die eigenlijk mee was om wad- en andere vogels te gaan kijken. En net dan is het natuurlijk bewolkt…

Alleen die éne meteoriet die het nieuws gehaald heeft, die hebben we gemist. Toen zaten we aan tafel en alhoewel ik me op een gegeven moment afvroeg of ik het nu door de kier van de gordijnen had zien bliksemen, was er geen haar op mijn hoofd dat dacht aan vallend hemelgesteente.

Die éne hebben we dus gemist, maar al die andere… daar hebben we de glans afgekeken tot onze ogen er pijn van deden en dicht vielen…

De vlucht / Suzanne Vermeer

Flaptekst:

Dagmar Vredelings leven wordt ruw verstoord wanneer ze erachter komt dat haar vriend Ruben vreemdgaat. Dan krijgt ze het schokkende bericht uit Mallorca dat haar vriendin Marianne, die daar als reisleidster werkt, is vermoord. Dagmar besluit de waarheid over de dood van haar vriendin te achterhalen en reist af naar het vakantie-eiland. Daar komt ze terecht in een criminele wereld van schone schijn, veel geld en grote belangen…

Recensie:

Van de drie boeken die ik van Suzanne Vermeer zag liggen in de boekhandel, wist ik niet onmiddellijk het welke mee te nemen. Ik heb dan maar op goed geluk een keuze gemaakt en hoewel ik zelf Terschelling als vakantie-eiland had gekozen, leek dit boek het meest voor de hand liggende.
Het begin was wat onwennig, want ik had al in geen jaar nog een boek uitgelezen. Van een serieuze leesdip gesproken! Maar met De vlucht heb ik blijkbaar meteen de goede medicijn gevonden. Het boek was binnen de 24u uitgelezen, gesmaakt en goed bevonden voor een dikke 3*. 
De plot is degelijk en hoewel ik een paar keer het gevoel had -terecht overigens- dat ik al een glimp opving van waar het verhaal naartoe ging, heeft dit geenszins de pret gedrukt. De figuur van Orlando was me wel een beetje te doorzichtig, misschien is het dan ook helemaal zijn schuld dat ik ietsje teveel doorkijkjes kreeg, maar even zoveel keer begon ik achteraf te twijfelen aan mijn (voor)oordeel, dus blijft hij overeind als mysterieuze mister Glamour.
Geen onvervalst meesterwerk, maar heel erg genietbaar en goed entertainment. Ik haal dus ook die 2 andere boeken maar op…
De vlucht/ Suzanne Vermeer is uitgegeven bij A.W Bruna in Utrecht.
ISBN 978 90 229 9608 9
NUR 305

*****

Cut…!

Maandag, 5/10/09

De weekenders zijn naar huis en dus is het eiland vanaf maandag weer voor de eilanders en voor ons. Hier en daar kom je wel nog een paar toeristen tegen (het is nog half seizoen) en op het strand heb je dan tegen theetijd een volkstoeloop van zeker 3-4 wandelaars. Ontzettend druk dus.

Venteke besluit te gaan fietsen richting wad en als ik de ontbijtvaat weggewerkt heb maak ik me klaar om met de hondjes naar het bos te gaan. Ze zijn wild en gek en spurten de heuvels op en af. En dan ben ik Floor kwijt. Net had ze al eens een fikse bocht gemaakt, maar nu mag ik fluiten zoveel ik wil, geen Floor te zien. Nicky gebruikt me als uitkijkpost, maar ook zij wordt er niet wijzer van. Tijdens een telefoontje met de thuiswacht loopt er een berichtje binnen van Venteke. Floor zat bij zijn thuiskomst doodleuk te spelen met de hondjes van de buren…

Na de storm van gisteren is het onderwerp camcorder weer opgevoerd. We overwegen het al langer om er een aan te schaffen, maar het is niet direct een prioriteit. Maar omdat de -overigens toch wel geslaagde- foto’s van gisteren toch niet het natuurgeweld kunnen weergeven, wordt er weer gediscussieerd. Ik ga dus in Mids langs om naar prijzen te informeren. Via internet kan ik ze vergelijken met de prijzen thuis en dat valt in elk geval al niet zo erg nadelig uit voor Terschelling. Toch heb ik nog bedenkingen. Over de garantie bv. En of het nu echt zo impulsief hoeft. Maar als Venteke door de rationele argumenten heen is, begint hij de emoties te bespelen. Of ik wel zeker weet dat ik Nicky ooit nog tijdens een andere vakantie zal kunnen filmen want ze wordt toch wel oud en slecht te been (het kreng loopt hier stukken beter dan thuis).

Dinsdag, 6/10/09

Om te vermijden dat ik de rest van de vakantie onder druk gezet wordt, ga ik dinsdagvoormiddag nog eerst even naar West maar die fotozaak heeft enkel fototoestellen en verrekijkers. Dus terug naar Mids en een halfuur later kom ik -uiteindelijk toch wel blij- buiten met het kleinood.

Als bonus kom ik tot de vaststelling dat de kapperszaken in West en Mids allebei gesloten zijn. Ik had thuis eerst de mogelijkheid geopperd om tijdens de vakantie om een knipbeurt te gaan, maar een iets té enthousiaste reactie van Venteke deed een alarmbelletje rinkelen. “Hier dùrven ze tenminste iets meer”, zei hij. Jaaaa… maar hoe weet ik of ze het ook kùnnen? Ik heb nooit klanten uit de zaken naar zien buiten komen zodat ik kon beoordelen wat de kunde en kennis van de kapper inhield. En na de vakantie moet ik meteen met die kop weer de straat op en aan het werk.

In het appartement wordt de batterij van de camcorder meteen opgeladen want na de middag willen we naar het bos en hoewel ik niet eens de tijd heb om de handleiding diagonaal te lezen, gaat het nieuwe speeltje natuurlijk mee. Bij de eerste opname gaat het al fout. Ik heb op één of andere manier de scherpstelling ontregeld en zonder bril en handleiding sta ik maar wat te klungelen. Venteke en de viervoetige aanhang gaan vast verder en ik volg schoorvoetend, intussen nog zoekend naar het juiste knopje om weer uit te zoomen (zover was ik al gevorderd bij mijn inspectie).

Tja, en dan sta je op een driesprong en je gezelschap is in geen wegen en velden te bekennen.  Me bewust van het feit dat ik dubbel zoveel kans heb om de verkeerde afslag te nemen, kies ik voor het pad naar de ijspiste. Mis poes! Kijk, en op zo’n moment vind ik een gsm op vakantie dan weer wél handig. Een minuut of tien later zijn we herenigd en op weg naar het oostelijk deel van het Hoorner Bos. Via talloze kleine paadjes snuffelen de hondjes zich een weg naar het duin en wij stappen er in een zalige stilte achteraan. Geen enkel mechanisch geluidje te horen, alleen het suizen van de zachte wind in de bladeren van de struiken en af en toe een meeuw die de stilte doorbreekt.

Op het strand kruisen een huifkar en een paar ruiters elkaar aan de waterlijn en meteen ben ik weer met de camera aan de slag. Deze keer heb ik – dankzij een time out op een bankje aan de rand van het bos- al wel enig idee waar al die knopjes voor dienen en als een garnaalboot het tafereeltje komt vervoegen, is het eerste min of meer geslaagde probeersel een feit.

In Kaap Hoorn drinken we een biertje op het terras (ik ben niet zo’n bierdrinker, maar hier zetten ze de Corona in het flesje voor je neus, inclusief schijfje citroen in de hals). Ondanks het feit dat ik danig op de tocht zit, smaakt het gouden vocht me. Een tweede rondje is echter voor een andere keer, want ik begin het ferm koud te krijgen en één snipverkouden vakantieganger is voldoende. Ik hoef niet ook zo nodig.

Na het avondeten slaag ik er zowaar in om de opgenomen stukjes op de pc te krijgen en kunnen we eindelijk de kwaliteiten van de nieuwe aanwinst beoordelen. Als de cineast nu nog leert omspringen met haar materiaal kan het nog veelbelovend worden… Het zou trouwens niet zo’n slecht idee zijn  als ik mijn mond zou houden tijdens het filmen, want tijdens een bepaalde scène klopt het beeld helemaal niet met mijn commentaar. Gek fragment, maar afhankelijk van het onderwerp (van gesprek) zou het wel eens heel raar kunnen uitpakken…

7-8 Beaufort, aanwakkerend tot 9…

 Zondag, 4/10/09

Als je op het appartement de internet explorer opent, krijg je als home pagina de wolkenkaart voor Nederland, met bijbehorend weerbericht. Nu heb ik vanmorgen geen weerbericht nodig om te zien dat er een strakke wind zit. Maar de cijfers geven net dat tikkeltje méér informatie dan het uitzicht op de tuin: “7-8 Beaufort, op de Waddeneilanden mogelijk aanwakkerend tot 9”. Tel daarbij een stralende zon, een helder blauwe hemel en hier en daar een dramatische wolkenpartij en je kent “ons weer”.

Na het ontbijt rijden we onszelf en de honden naar Heartbreak Hotel. Op de duinkam zitten een tiental telescoopvogels te turen naar de pluimballetjes die laag over het water scheren. Het water dat we nog nooit in al die jaren zo dicht bij de duinvoet zagen. Een stevige noord-wester, de dag vóór volle maan en de bijna voltrokken vloed doet de rest. Af en toe moeten we onze voeten droog houden door het rulle zand in te vluchten.

Geen enkele schelp, maar honderden kubieke meter zeeschuim en tonnen (vooral) blauwachtige kwallen met een gemiddelde doormeter van 25-30cm liggen verspreid op het paar meter brede strand.

Terwijl we naar het betoverende schouwspel van het stuivende zand in het duin kijken probeert de zee ons te verrassen en grijpt met gretige schuimhanden naar onze enkels. Draaien we een kwartslag om de woeste witte koppen van de golven te bewonderen, dan dringt het striemende zand in haren en oren, tussen tanden en kleren.

Op een eenzame jeep van een strandjutter na is er geen mens te bekennen. Meeuwen en drieteenstrandlopers proberen zich overeind te houden aan de rand van de kleine uitpuffende golfjes die in het schuim bijten.

Een uur met de wind in de rug en hetzelfde eind in ruim een half uur méér op de terugweg. Dat is ploegen, zwoegen, boteren en beuken om vooruit te komen. Je voelt aan je achillespezen wat het touwwerk van een zeilschip moet verduren. En aan het eind van de wandeling een hoofd waarin geen plaats meer is voor gedachten. Vacuüm geblazen met windkracht 9…

Dag zand, dag zee, dag wolken…

Zaterdag 3 /10/09

Het sneetje brood is gesmeerd met haast en ik heb teveel ongeduld op mijn ontbijteitje gestrooid. Ik wil naar buiten waar de wind het fluiten heeft overgenomen van de vogeltjes.

We hebben gisteren zonder problemen de boot gehaald naar Terschelling. Mijn voorspelling is op 50m na uitgekomen: net voorbij het sluizencomplex, zo’n 200m op de afsluitdijk, zijn er een paar slapende hondjes wakker gemaakt door de geur van zee en vakantie. Bij aankomst bleek het toch weer nog beter te kunnen dan we dachten. De boodschappen waren al aan huis geleverd en de koelwaren stonden al in de koelkast. Zo gaat dat hier op het eiland, zegt huisbaas Arjen gewoon. Het steekt dat het eiland altijd een seizoendinges zal blijven.

Venteke heeft de hondjes uitgelaten (of omgekeerd) en heeft de duinen en de zee al begroet. Ik heb er eerst een nachtje over moeten slapen wegens al te donker tegen dat we uitgeladen en gesetteld zijn en ik nog wat extra’s heb aangekocht. Zo’n boodschappenlijstje varieert namelijk wel wat met het seizoen en de mogelijkheden. En dus is er altijd nog wel een reden om de schappen langs te lopen in de super in Lies.

Die van de Reis hebben mijn reservatiemail pas beantwoord toen we al aan het rijden waren, dus het is even een minder aangename verrassing als blijkt dat ze volgeboekt zijn. Omwille van de weekenddrukte beslissen we om thuis te eten. Binnen de kortste keren staat de soep te pruttelen en is het avondeten klaar. Net de tijd om rustig te aperitieven.

Zo komt het dus dat ik nu wat naijverig zit te wippen op mijn stoel om naar buiten te kunnen. Ik kan nog net de solidariteit opbrengen om Venteke te helpen bij de vaat. Dan moet ik naar buiten want ik krijg het benauwd. Nicky en Floor vinden ook dat het getemel lang genoeg geduurd heeft en vooral Floor is niet in te tomen. De halfjaarlijkse vrijheid-blijheid past haar als gegoten en ze kent het eiland inmiddels goed genoeg om zelfzeker rond te rennen.

In het duinbos beginnen de herfstkleuren op te komen, de zaden en noten liggen al her en der op het pad, maar het is te droog voor veel paddestoelen. Daarvoor zullen we de eerste buitjes moeten afwachten. Zonder ook maar een artificieel geluid te horen, dwalen we ruim een uur rond en banen ons dan een weg naar de top van het duin. Net als we de V-vormige wig in de duinkop bereiken scheurt de zon door de wolken. Het blanke strand baadt in het licht, de ontstuimige zee heeft schitterende witte schuimkoppen die in het niets uiteenspatten onder leikleurige onheilspellende wolken.

Dag zand, dag zee, dag wolken…