WW op het WWW (14)…

Nu de coaches al een paar weken een thrillerscenario proberen te schrijven tegen volgende week moet ik ook nog maar eens achter het pc-klavier gaan zitten. Er staat ons naar het schijnt volgende vergadering een verrassing te wachten. Eentje die ons ettelijke kilo’s gaat kosten ( ), maar ik zal er niet ver naast zitten als we er ook wel wat euro’s voor zullen mogen ophoesten ( ). Enfin, we thrillen nog een weekje mee en voorzien ons tegen dinsdag van valbescherming om de schok op te vangen.

Wat gebeurde er in de buurt van de weegschaal de afgelopen 2 weken?

Vorige week niet zo bijster veel (-100gr, maar ze waren er af, dus who cares?). Dit ondanks keurig opschrijven en juist tellen (ik ben nooit een wiskundewonder geweest, maar tot 19 lukt nog nét). Maar wegens min of meer periodieke omstandigheden was ik weer eens een wandelend waterreservoir. Min of meer, want het wordt nu toch echt wel meer min dan meer. De menopauze laat zich nu echt voelen, al is er rond “die tijd” nog altijd enig ongemak te merken in de vorm van dikke voeten en al is dit de typische periode in een vrouwenleven dat kilo’s zich graag settelen for life.

De afgelopen week was dan een ramp op gebied van zowat alle tools die WW haar leden ter beschikking stelt om de handvaatjes te bekampen:

1. controle houden: ik ben al blij als ik de meeste activiteiten (beroeps- en familiematig) ergens tussen 6:00 en 23:00 kan gewrongen krijgen; verder reikt de controle over mijn leven alsnog niet

2. hulp vragen: behalve van Venteke, die nu ook het gevecht met de kilo’s aan het leveren is, moet ik buiten de cursus niet veel hulp verwachten; als ik al commentaar krijg is het niet wat ik nodig heb (van “gij zijt toch niet te dik”-(mijn schoonmoeder)  tot “hoelang gaat ge’t nu volhouden” -(mijn moeder) ). Uitzondering op die regel: mijn schoondochter, die heel enthousiast supportert en regelmatig meefeest als er weer een – gescoord is.

3. plannen: ben ik een kei in! Jammer dat mijn omgeving dat nog niet in de gaten heeft en er dus frivool haar botten aan schuurt…

4. jezelf af en toe verwennen: dat blijft meestal in het stadium van het plannen steken, omdat de tijd die ik daarvoor voorzie op gaat aan vanalles en nog wat en ik de controle over de klok verlies. Of over de gespaarde zakcentjes (ik stop voor elke halve kilo die ik kwijt ben wat compensatie in een spaarvarken om mezelf te tracteren op iets moois in een maatje kleiner), want die worden nog wel eens “geleend” voor dringende onkosten en zelden of nooit terug betaald…

…

8. positief denken: mijn specialiteit! Als ik hier niet in zou slagen, was ik al gestopt, want ik doe er nu echt wel een pak langer over dan de eerste keer, toen ik op dezelfde tijd ruim dubbel zoveel gewicht verloor. Maar ik hou mezelf voor dat ik stilaan moet wennen aan het tempo van een gepensioneerde (ik heb nog 4 jaar leertijd) en dat lachen niet alleen gezond is, maar naar het schijnt ook je geest jong houdt. Over dat laatste heb ik zo mijn twijfels, want dan zou ik intussen al bijna dement moeten zijn, wegens weer op kleuterniveau aanbeland…

De “rok voor de nà-foto” indachtig en het feit in rekening genomen dat ik het  nog altijd leuk vind (hopelijk sommigen onder u ook) om hier af en toe schuin-cursief mijn WWedervaren te kroniekeren, zie ik de toekomst nog altijd positief tegemoet.

Ergens tussen 4. en 8. staat ook  nog: je doel niet te groot stellen, maar verdelen in kleinere doelen. Wel, ik heb mijn plan voor -20kg onderverdeeld in 4 keer -5kg. En weet je wat? Gisteren ben ik aan deel 2 begonnen! Met een weekprestatie van -900gr (tegen alle verwachtingen in) kom ik aan een totaal van -5,6kg. Als zo’n negatieve score niet positief is!!!

De helden van de herfst…

6 venten, 5 jachthonden, 4 stokken, 2 geweren en 1 ondermaats konijn (hopelijk met mixomatose).

Ze schieten op al wat beweegt, op al wat niet beweegt en -als het even meezit- ook op elkaar.

Je hebt het leger niet nodig om mannen te maken…

Tijd…

Zo te zien blijft dit winkeltje wel draaien zonder mij. De recensies doen het nog steeds uitstekend (bij de schoolgaande jeugd, denk ik) en de boekenbeurs heeft daar ook een zetje aan gegeven.

Sinds we terug zijn uit vakantie heb ik nog nauwelijks tijd gehad om iets te schrijven, laat staan om mijn blogrondje te maken langs mijn favoriete adresjes. Ik weet dus helemaal niet meer waar iedereen mee bezig is en hoe jullie het maken. Misschien moet ik er eens een dagje voor uittrekken.

Maar wanneer? Ik moet nog 3 dagen vakantie opnemen en een bak overuren, want binnenkort ben ik alles kwijt. En geloof het of niet, maar ik zou niet weten hoe ik nog een vrije dag in mijn agenda moet persen. Het kan enkel als ik dat inhaal tijdens het weekend. En die overuren? Die moet ik dan maar opnemen in mijn vrije tijd…

Iemand zei ooit: “Tijd is als het zand langs de zee: als je het wil vasthouden, mag je niet knijpen…”

WW op het WWW (13)…

Ik heb even aan de citroen geknepen tot de laatste druppel tijd er uit was. Zo kan ik nog eens op WW-cursus en op mijn blogje terecht. Sinds ik terug ben uit vakantie heb ik amper tijd om te ademen en als er dan eindelijk toch nog een halfuurtje overschiet probeer ik me wakker te houden met een pc-spelletje waar ik niet te hard voor moet nadenken of val ik in slaap voor de tv. Nooit gedacht dat het zover zou komen…

Gisteren dus (zonder halve liter soep in mijn maag!) naar de bijeenkomst en het resultaat was best wel light: -1,7kg! De eerste ster is binnen en meteen de volgende al halfweg aangezet (totaal -4,6kg). Nog even goed doordoen en ik heb de versiering voor de kerstboom bijeen.

Nu Venteke ook aan de kilo’s werkt (nee! hij wil mordicus niet naar WW, maar zijn diëtiste laat hem net hetzelfde doen, dus makkelijk zat voor mij) houden we elkaar even erg in de gaten als de honden als het over eten gaat. Met dat verschil dat Nicky en Floor goed nakijken of ze niets te weinig krijgen en wij of de ander niet teveel neemt.

Gedaan met 2 versies van hetzelfde gerecht. Ik probeerde het meestal te beperken tot mijn portie afzonderlijk nemen voor al de foute dingen (saus, etc) er bij kwamen, maar toch was  het steeds opletten. Anderzijds was het een probleem om de voor mij juiste dingen (o.a. bepaalde groenten) er bij hem in te krijgen. Nu is hij ineens bereid nieuwe recepten uit te proberen en dat maakt het extra leuk. Al wil er ook wel eens eentje tegenvallen, maar dat was vroeger ook zo.

Venteke scoorde voor zijn eerste 2-wekelijkse controle een knappe -2kg. Gelukkig! Want ondanks dat ik hem mentaal had voorbereid op eventueel een kleine gewichtstoename bij het begin, had hij al aangekondigd dat -als er niets af was- hij de handdoek in de ring ging gooien. Maar het gaat bij alletwee goed, dus. En dat beetje concurrentie is niet slecht. We moeten het alleen wel positief houden.

De eerstvolgende hindernis heb ik al half de poten afgezaagd. De menu’s voor kerst en oudejaar zijn grotendeels vastgelegd. Veel vis, schaal- en schelpdieren, weinig zware sauzen, geen gefrituurde hapjes of aardappels. Ook geen zwaar gebak. Kijk maar:

Kerstavond:

Glaasje champagne met oesters op “3 Wijzen” (heb j’em?)
(natuur, gesauteerd in champagne en gemarineerd op een bedje van venkeljulienne)

Vissersaardappel
(kleine aardappel aan de schil met grijze garnaaltjes en WW-hollandaisesaus)

Tagliatelli met hertenbiefstukje en bospaddestoelen

Fruitig bordje met vruchtencarpacho, zelfgemaakte appel/limoengranité
en een minibolletje kaneelijs

Oudejaarsavond:

Aperitief met minizeebanket:
oesters, krekels (speciaal verzoek van schoonmoe en Venteke) en ceviche van gamba’s

Heldere groentenbouillon met paprikaspikkels

Hazenrugfilet met winters groentenkransje en appeltje uit de oven
(hier twijfel ik nog over puree-aardappeltjes of gekookte)

Hemelse rijstpap
of
gegrillde ananas met grofgemalen zwarte peper

 

Puntjes heb ik er niet bijgezet. Dat staat niet op een feestelijk menu. Maar de porties voor mij en Venteke zullen mooi afgemeten zijn, zonder dat het iemand opvalt.

Halloween…

Afgelopen nacht. Een korte, hoge blaf in de living. Iets tussen smeken en bevelen, met een vleug paniek erbij. Floor “moet” dringend. Ik sta op en laat haar in de tuin. Het verrast me dat het zo’n zacht weer is en in afwachting dat de dame weer naar binnen wil, loop ik even de tuin in.

Ik doe dat niet alleen om van het zwoele weer te genieten, maar ook omdat onze honden nogal eens de neiging hebben om via zelfaangelegde sluipwegen een nachtje te gaan stappen. Als Floor haar pootje weer neerzet (ze doet het op z’n mannekes) zie ik haar een paar stapjes in de richting van de struiken zetten. Omdat ze voor het zwaardere werk graag wat privacy heeft, trekt ze zich wel vaker terug in het bronsgroen (eiken)hout.

Ik wacht. Ik wacht. Ik maan haar aan om een beetje harder te drukken. Ik word ongeduldig en voeg haar al een paar minder vriendelijke woorden toe (ik weet het, dat werkt meestal omgekeerd, maar ik begon toch stilaan kou te krijgen in mijn pyama).

Opeens voel ik mij bekeken en merk ik dat er iets tegen mijn been drukt. Als ik omlaag kijk (het is bijna volle maan, mensen) zie ik een zwart kopje beurtelings naar mij en naar de struiken kijken. Gelukkig was er niet genoeg licht om ook de ongelovige grijns op de snuit van Floor te zien. Zij was achter het tuinhuis haar hoopje gaan doen en ik had de hele tijd tegen een schaduwplek tussen de struiken gepraat.

Bijna volle maan. Bijna Halloween. En op het moment dat ik terug in bed kruip springt de klok op 0:00. Het spookuur. Of misschien toch een bril aanschaffen?

WW op het WWW (12)…

Ik loop een week achter met mijn blog. Wegens druk. Wegens niet goed in mijn vel (ik denk dat ik tegen een griep aan het vechten ben, dus of die spuit nog nuttig gaat zijn…). Wegens eigenlijk met mijn gedachten bij heel andere dingen, zoals de opleiding veiligheidskunde, waar ik intussen met 3 andere mensen een groepje gevormd heb voor onze projecten (risicoanalyse en groepswerk) en waar nu nogal wat voor moet gebrainstormd worden.

Maar allé, hier ben ik dan toch geraakt. 700gr lichter dan vóór Terschelling. Geen 2-3 kilo dus, al moet ik er direct bij zeggen dat ik dus vorige week verschrikkelijk stom geweest ben. Ik kwam met razende honger van het werk en om te vermijden dat ik de koelkast en de koekjeslade zou overvallen heb ik mij op de soeppot gestort. Ruim een halve liter (meer dan een halve kilo dus), waarna ik me in een iets redelijker tempo door een normale warme WW-maaltijd gewerkt heb. Wetende dat de meeste cursisten met een lege maag naar de weging komen… ‘t Zullen morgen dus bokes met soep zijn NA de bijeenkomst. En ’s middags zit ik op de Stadscampus, dus dan kan ik daar een grote  bak verse rauwkost met ‘t één of ‘t ander halen. Dat gaat lang mee. Ze gaan me geen 2 keer zitten hebben!

Ik was een beetje in mijn gat gebeten omdat het gewichtsverschil zo klein uitviel terwijl mijn kleren mij iets heel anders vertellen. Dus heb ik het halve weekend gezocht naar het agenda’tje waar ik mijn beginmaten had in geschreven. En ondanks het feit dat ik in totaal nog altijd maar 2,9kg kwijt ben ( ) ben ik dus op de meest cruciale punten 7cm omtrek kwijt ( ).

En dan is de uitleg altijd: het vet is vervangen door spieren. ‘t Kan mij eerlijk gezegd niet veel schelen wat er in de plaats gekomen is: of het nu spieren zijn of staalplaat of iets anders, als het maar strak zit en een kledingmaat scheelt. Die broek die van mijn kont viel kan nog dienen voor in de tuin, met een aftandse riem in. Ik heb 2 broeken die al een hele tijd (lees 2-3 jaar) in de kast hingen en ik heb er op ‘t ogenblik een van aan, se! En ik adem nog! Nog een geluk dat ik Venteke zijn aansporing om ze weg te gooien niet opgevolgd heb, he? Juist mijn lievelingsbroeken…

Intussen is Venteke ook “anders gaan eten”. Nee, hij gaat niet  naar WW, maar naar een diëtiste. Maar eigenlijk komt het dus krak op hetzelfde neer. Ach, laat hem maar doen. Voor mij is het nu een stuk simpeler: geen 2 versies van hetzelfde potje. Hopelijk valt het voor hem volgende week ook wat mee. Eéns hij gelanceerd is, krijgt hij er wel plezier in…

Aftellen…

Gisteren de eerste dag weer aan het werk na 2 heerlijke vakantieweken op Terschelling.

Mijn postbakje puilt uit van de dienstomslagen, mijn mailbox staat op ontploffen en de telefoon rinkelt al voor ik binnen ben. Yes, we’re back in business!!!

Een paar uur lezen, beantwoorden en (jammer genoeg niet erg veel) deleten later merk ik dat mijn agenda de e.v. 3 weken zo barstensvol zit, dat ik er met geen middel nog een boterham of een kop koffie tussen krijg. Nochtans had ik mezelf dure beloftes gedaan de laatste dag op het strand.

Even bekruipt me de lust om hard weg te rennen. Dan roep ik mezelf tot de orde. Ik kan ook gewoon aftellen naar mijn pensioen, toch? Even rekenen leert me dat ik nog 863 dagen te gaan heb. Of nee, tedju!!! 864! Want de laatste maand is een schrikkelmaand! Knowing my kind of luck…

WW op WWW (11) op reis…

Wie dacht dat ik na aflevering 10 de handdoek in de ring gegooid had, komt bedrogen uit. Alleen was de week vóór ons vertrek zo hectisch dat de WW-bijeenkomst er bij ingeschoten is en uiteraard zag ik het niet direct zitten om 2 keer op dinsdagavond naar de wal te komen om op de weegschaal te gaan staan. Ik zal me daar even stapelgek zijn!

Ik heb zelfs geen punten geteld (mijn boekje lag thuis, bij de leesboeken die ik had klaargelegd, maar die Venteke vergat in de auto te leggen). Maar intussen heb ik de trucjes wel zo ongeveer in de vingers en weet ik bij benadering wel wat kan en wat niet kan.

Het voordeel van een vakantiewoning is dat je zelf controle hebt over wat je op het menu krijgt en hoe het klaargemaakt wordt. En je ontloopt de verlokkingen van een ontbijt-, lunch- en/of souperbuffet. All-in hotelarangementen zijn funest voor de lijn (en voor onze zenuwen: wij zijn nu eenmaal niet gemaakt om in zo’n bende te functioneren; het idee alleen al is voor ons pure horror).

Het is dus vooral de eigen vertrouwde huiskeuken, al gaan we uiteraard af en toe ook eens uit eten. De avond van aankomst is dat normaal aan de overkant van de straat bij “De Reis“. Een mailtje een paar dagen op voorhand om een tafeltje te reserveren volstaat dan voor een avondje lekkere tapa’s en we hoeven niet eens de auto in om weer in bed te geraken. Niet zo deze keer, want de baas had (de dag zelf, op een tijdstip dat we al bijna op de boot zaten) geantwoord dat de zaal volgeboekt was. Rijkelijk te laat, want zo konden we ook op andere adresjes niet meer terecht.

Moeder ging dus meteen aan de soep- en andere potten staan. We hebben gewacht tot de weekendgasten zondagavond op de boot van 18u zaten en zijn dan bij “Caracol” in West-Terschelling gaan eten. Portugees georiënteerde keuken met het accent op vis. Kan het lijnvriendelijker? Nauwelijks, en met een half dozijn oesters en een lekker stukje gebakken zeebaars op een bedje van gegrillde groenten heb ik reuzelekker gegeten. Koffie toe en we waren de koning te rijk.

We hadden elke dag ons wijntje, als we bibberend van een wandeling thuis kwamen (vooral de 2de week, want de eerste was het nog lekker warm) stond er een neut op het programma, maar toch had ik een goed gevoel, WW-gewijs. En al kocht ik bijna elke dag een stukje gebak (eigenaardig: thuis doen we dat zelden, maar ginds wel en nochtans vinden we het gebak bij ons lekkerder), mijn kleren begonnen met de dag losser te zitten. Eén jeans kon ik op het laatst niet meer aan, want ik had geen riem mee en het ding deed gevaarlijke manoeuvers als ik op de hurken ging om een foto te maken of de honden aan te halen.

Uiteraard zitten onze wandelingen daar voor heel veel tussen. Dagelijks (niet één keertje gespijbeld!!!) een tocht van 2,5 -3,5 uur, door duinbossen en over het strand, minstens de helft van de tijd met de wind (4 – 5, een keertje zelfs 9 Beaufort!) op kop en in rul zand: het is een sport als een andere.

Na het verkwikkende bad, vrijdag na thuiskomst, kon ik dus niet aan de verleiding weerstaan om even op de weegschaal te gaan staan. Ik weet het: alleen die van de bijeenkomst is juist en officieel, maar volgens mijn baskuul zou Friesland mij 2-3kg lichter gemaakt hebben. Dinsdag weet ik het zeker, dan is er weer cursus. En weging. Als dit niet helpt, weet ik niet meer wat ik nog moet verzinnen.

“Ik pluk voor jou…

… de sterren van de hemel. “

Op Terschelling is dat best wel een mogelijkheid en er is keuze genoeg. Elke keer weer staan we verwonderd over het aantal sterren dat we kunnen zien op vakantie. Of moet ik schrijven: “… liggen we verwonderd”? Het is namelijk zo dat de slaapkamers onder de voor gindse hoeves typische lage kap zitten en er veluxramen boven het bed zijn. En wat doen sterrenbewonderaars dan? Juist! Ze gaan met het hoofd aan het voeteneind liggen en kijken zich de ogen uit.

Met de Grote Beer net binnen het glasvlak van het slaapkamerraam, het noorden aan de linker kant en de voeten naar het oosten, heb ik verschillende keren vallende sterren geraapt. En satelieten zien passeren, waaronder “ons” ISS-station met de nagelnieuwe Belgische gezagvoerder Frank Dewinne.

In het begin van de vakantie speelde de maan nog een beetje spelbreker, maar naargelang haar licht afnam werden de sterren duidelijker. We hadden bovendien het geluk dat er slechts af en toe storende bewolking voor schoof, dus we konden bijna elke avond ons hartje ophalen. Zelfs de telescoop werd in de andere slaapkamer opgesteld. Daar kwam ik eigenlijk pas de laatste dagen toe, omdat die eigenlijk mee was om wad- en andere vogels te gaan kijken. En net dan is het natuurlijk bewolkt…

Alleen die éne meteoriet die het nieuws gehaald heeft, die hebben we gemist. Toen zaten we aan tafel en alhoewel ik me op een gegeven moment afvroeg of ik het nu door de kier van de gordijnen had zien bliksemen, was er geen haar op mijn hoofd dat dacht aan vallend hemelgesteente.

Die éne hebben we dus gemist, maar al die andere… daar hebben we de glans afgekeken tot onze ogen er pijn van deden en dicht vielen…

De vlucht / Suzanne Vermeer

Flaptekst:

Dagmar Vredelings leven wordt ruw verstoord wanneer ze erachter komt dat haar vriend Ruben vreemdgaat. Dan krijgt ze het schokkende bericht uit Mallorca dat haar vriendin Marianne, die daar als reisleidster werkt, is vermoord. Dagmar besluit de waarheid over de dood van haar vriendin te achterhalen en reist af naar het vakantie-eiland. Daar komt ze terecht in een criminele wereld van schone schijn, veel geld en grote belangen…

Recensie:

Van de drie boeken die ik van Suzanne Vermeer zag liggen in de boekhandel, wist ik niet onmiddellijk het welke mee te nemen. Ik heb dan maar op goed geluk een keuze gemaakt en hoewel ik zelf Terschelling als vakantie-eiland had gekozen, leek dit boek het meest voor de hand liggende.
Het begin was wat onwennig, want ik had al in geen jaar nog een boek uitgelezen. Van een serieuze leesdip gesproken! Maar met De vlucht heb ik blijkbaar meteen de goede medicijn gevonden. Het boek was binnen de 24u uitgelezen, gesmaakt en goed bevonden voor een dikke 3*. 
De plot is degelijk en hoewel ik een paar keer het gevoel had -terecht overigens- dat ik al een glimp opving van waar het verhaal naartoe ging, heeft dit geenszins de pret gedrukt. De figuur van Orlando was me wel een beetje te doorzichtig, misschien is het dan ook helemaal zijn schuld dat ik ietsje teveel doorkijkjes kreeg, maar even zoveel keer begon ik achteraf te twijfelen aan mijn (voor)oordeel, dus blijft hij overeind als mysterieuze mister Glamour.
Geen onvervalst meesterwerk, maar heel erg genietbaar en goed entertainment. Ik haal dus ook die 2 andere boeken maar op…
De vlucht/ Suzanne Vermeer is uitgegeven bij A.W Bruna in Utrecht.
ISBN 978 90 229 9608 9
NUR 305

*****