WW op het WWW (2)…

3/7/09

Dilemma: net als je werk maakt van afvallen, is het koopjesperiode, heb je het geld om iets leuks mee te kopen en de tijd om het uit te zoeken in de rekken en bakken.

Het is me nog al een paar keer overkomen en dan dacht ik mezelf een hart onder de riem te steken door een paar dingen te kopen die een maatje te krap waren “voor als die kilo’s er af zijn”. Die spulletjes liggen nu nog in de kast met het prijskaartje aan…

Dus nu heb ik het anders aangepakt. Ik heb -o wonder- een mooie rok gevonden die me goed past, die leuk is en bovendien de helft afgeprijsd was. Daarbovenop heb ik in een andere -doorgaans erg dure- winkel 3 topjes gekocht voor samen € 60,- die zowel bij die rok als bij bijna al mijn andere kleren passen en die nog goed zitten ook.

En “if and when” de kilo’s weg zijn, heb ik tenminste iets leuks om die “na”-foto te maken, je weet wel: in profiel, met de ene hand op de -stiekem nog wat ingetrokken- buik en met de andere die rok zo ver mogelijk vooruit trekken om te laten zien hoe groot het verschil wel is.

 

4/7/09

Moeders horen hun kinderen te steunen in hun pogingen om af te slanken. En hoewel mijn moeder te pas en te onpas opmerkingen maakt over “dat het tijd is dat ik iets aan mijn gewicht doe” en “waarom draag je geen straffe gaine? je ziet er niet uit”, vond ze het nodig om ons zaterdag mee te tronen naar “de Chinees”.

Ik vertik het om  haar te vertellen dat ik terug WW doe, want dan begint de sabotage pas echt. Ik drink water, zoek de minst schadelijke gerechten uit de kaart en laat de helft van de zooi terug naar de keuken meenemen wegens “geen honger met dit warme weer”.  Ik pronk ostentatief met mijn nieuwe aankopen en geniet stiekem van het feit dat ze niets durft te zeggen over mijn pasgeknipte korte “coupe garçon”-haar.

 

5/7/09

Als er iéts is waar ik WW nu al dankbaar voor ben, dan is  het het feit dat de zondagse koffiekoek weer verleden tijd is. Eigenlijk is het pure luiheid: Venteke eet koffiekoeken, de hondjes delen 1 koffiekoekje, dus eet ik ook maar koffiekoeken.

Niet zo nù. Ik spaar ettelijke punten uit door een lekkere bruine volkorenpyramide te nemen met een zachtgekookt eitje en ik heb er nog langer geniet van ook, want het verteert niet in spoedtempo. Vanaf nu worden de zondagochtendtaken dus herverdeeld: ik rijd naar de bakker, Venteke kookt intussen een eitje voor mij en zet koffie. WW is team  work.

 

6/7/09

Het weer slaat om en ik ben nog niet voorbereid op minder zomerse alternatieven voor de slaatjes. Ik zal dus eens werk moeten maken van magere soepen, vooral de soorten die je eventueel ook koud kan eten. Ik rommel in mijn recepten en vind komkommersoep, rode en groene gazpacho (die groene is niét geschikt voor op het werk, want staat bol van de look).

Aan de andere kant draai ik het systeem te vaak om: 3 keer fruit en 2 keer groenten ipv omgekeerd. Op weg naar het werk scoor ik dus toch nog een bosje radijs om tussendoor te knabbelen. Waarom verkopen ze hier geen bakjes van die kleine ronde zoete worteltjes, hapklaar en al? Staat bovendien nog kleurig naast het pc-klavier en je ziet veel beter je typfouten (die konijnen zonder bril, weet je wel?).

 

7/7/09

Weegdag! Ik ben er gerust op want ik ben stiekem toch op de weegschaal gaan staan thuis. Het enige officiële getal is natuurlijk dat van de cursus, maar een mens moet af en toe toch eens kunnen controleren of hij op de goede weg is, he? Als je thuis minder gaat wegen, zal er op de cursus niets bij zijn.

-1,2kg. Kan ik perfect mee leven, zeker als je in aanmerking neemt dat ik nog een aantal fouten gemaakt heb. En net genoeg om alweer in die jeans te kunnen, waar ik voor 2 weken nog ademloos van werd.

In het boekje over bewegen ga ik even kijken bij de indeling van de activiteiten in licht, middelzwaar en zwaar. Ik moet even met de ogen knipperen als ik zie dat trappenlopen hoger scoort dan ballet. Voor dat laatste ben ik helemaal niet in de wieg gelegd, maar trappen hebben we op het werk in overvloed. Ik zal in het begin nog wel om de 2 verdiepingen naar lucht moeten happen, maar oefening baart kunst. En ik kan de training altijd beginnen met de lift te nemen naar het 8ste en langs de trap naar beneden te gaan…

WW op het WWW (1)…

30/06/09

De knoop is doorgehakt, de kogel is door de kerk, de beslissing gevallen en de nagels met koppen geslagen: ik ben weer ingeschreven bij WW. Van de koe haar horens ben ik maar afgebleven, want haar forsere helft liep ook in de wei en daar wil ik geen ambras mee. Als die mij omver loopt heb ik serieus wat maatjes minder, maar ik doe het liever op een andere manier.

Met een startgewicht van 77,5kg, maatJE 46 en -20kg als streefdoel weet ik wat me de volgende maanden te doen staat. De cursus in Burcht is weggevallen, de keuze ging tussen Zwijndrecht en Beveren en omdat ik me (in de winter al helemaal niet) met de fiets naar de bijeenkomsten zie rijden, is de keuze gevallen op de grootste parkeerplaats. Verder waren uur en dag dezelfde en de coaches allebei onbekend, dus…

Het systeem is ten dele gekend, maar er zijn toch weer een paar (volgens  mij wel practische) veranderingen. Het ceremonieel van de opstart is ook nog hetzelfde: wegen, vragen beantwoorden, points uitrekenen en kijken of ik geen bekenden in de zaal zie. Niet zo, maar omdat het allemaal gelijkgestemden zijn, ben ik toch al binnen de vijf minuten aan het kwetteren met een paar mensen.

De vergadering staat in het teken van -hoe kan het anders- de vakantie met al haar verleidingen en oportuniteiten. Voor mij is dat nog de ver-van-mijn-bedshow, want ik heb nog 3 maanden tijd om koffers te pakken. Hopelijk met toch al iets kleinere maatjes, dan kan er wat meer mee…

 

1/07/09

De eerste dag en ik moet me nog wat organiseren. Hoewel ik al grotendeels weet wat ik in huis moet hebben, moet ik ook nog de kans krijgen om boodschappen te doen. Met gevulde avonden en autoloze middagen is een omschakeling niet altijd even evident en in het weekend al vanalles in huis halen voor halfweg de week bij dit weer al evenmin. Even improviseren, maar daar zijn we altijd al sterk in geweest, dus geen alarmfase rood. Een onvoorziene lange avondwandeling met de kids levert welkome bonuspunten op, want zaterdag moeten we gaan chinezen met mama. Ik heb wat gespaard en wat gekregen en heb al een aardig pointsspaarpotje voor het weekend.

 

2/07/09

Nu begint het echte werk. In de namiddag boodschappen gedaan en mijn wagen volgeladen -nee, niet met oude wijven- met groenten, fruit en alles wat tegenwoordig comfortpluspunten oplevert. Dat wil namelijk zeggen dat ik daar voor weinig méér dan de portiepunten eens aan mag doorknabbelen zonder af te wegen. Dàt noem ik nu een verandering ten goede! Ik kan niet overal en altijd een weegschaal op mijn rug binden.

Het kleffe weer heeft alvast één groot voordeel: ik stik van de dorst, dus mijn dagrantsoen water is tegen de middag al bijna op. Geen gepuf omdat ik “nog zoveel moet” maar uitkijken waar ik de voorraad zo snel mogelijk kan aanvullen en tegen ’s avonds is het meeste verdampt, dus met de nachtelijke plaspauzes zal het ook wel meevallen. Die van mij toch, die van Floor komen nog altijd even ongelegen. En ze duren soms héél lang. Vannacht heb ik een vol uur staan wortel schieten terwijl madam in het veld naar Frank Dewinne stond te kwispelen…

Waarom…

… ik maar beter niet naar Italië met vakantie kan gaan: als ik op restaurant een tagliatelle SALMONE bestel, krijg ik een tagliatelle SALMONELLA…

Loterij…

Ik moet al minstens 2 prijzen in een loterij inbrengen, vóór ik kans heb zelf iets te winnen. En dan kom ik meestal thuis met datgene wat ik kwijt wilde, dus veel avance is het niet. Ik had dus moeten weten dat er stront aan de knikker was toen ik bleek prijs te schieten zónder eerst geïnvesteerd te hebben.

In de deli-winkel in ons dorp waar ik meestal mijn lekkere aankopen doe stond onlangs een klein papieren boodschappentasje op de toonbank. Er lagen briefjes bij waar je je contactgegevens op moest invullen en dan maakte je kans op een gratis consult bij een beginnende wellness coach. Meer voor de grap vulde ik op uitnodiging van de winkelierster een briefje in. Krijg ik toch telefoon om een afspraak te maken!

Die was dus gisterenavond. Ik dacht “niet geschoten, altijd mis”. Kom daar aan, vriendelijke mevrouw, de klassieke introductie (”dat extra duwtje om me weer iets aan mijn overgewicht te laten doen, zou ze me met plezier geven”) en meteen een glaasje bij de babbel. Nu begon ik bij dat glaasje al direct nattigheid te voelen (nee, ze had niet gemorst en ik ook niet, het is figuurlijk bedoeld). In plaats van de keuze te krijgen tussen een glaasje fris plat of bruisend water, kreeg ik een wijnglas gevuld met een lauw grauw brouwseltje. Maar ze nam er zelf ook één en nadat zij gedronken had en overeind bleef nam ik ook een slokje. Yep! Ik wist het!

Niks beginnende wellness consulente, platte commerce voor afslankingskruiden en shakes van het merk “X”. Van de agressieve flyers aan bushaltes vlakbij scholen zijn ze nu dus overgestapt op de hype van de wellness centra. Ik gaf al meteen aan dat ik “X” al eens geprobeerd had, jaren terug, en dat ik er mee gestopt was omdat mijn gezondheid me liever was dan dat mooie kleedje dat net niet paste. Maar omdat ze aandrong bleef ik nog even zitten. Al was het me op dat moment al meer te doen om haar op het juiste moment met het juiste argument met beide voetjes op de grond te zetten.

Ik kreeg een pseudowetenschappelijke uitleg die aaneen hing van de gaten (wist zij veel dat ik in een ander leven nog 15 jaar in een fysiologisch labo gewerkt heb). Ik kreeg als toemaatje ook nog het intreurige verhaal van de oprichter van het merk (”zijn moeder jong verloren en dan op zoek naar een goede kuur om alle mensen van de wereld te helpen gezond te eten”: als hij er al eens voor kon zorgen dat alle mensen van de wereld eten hebben tout court!). En als kers op de kruidentaart in shakevorm: de steun en informatie sinds 6-7 jaar van een professor, een Nobelprijswinnaar notabene! Ik deed mijn uiterste best om mijn pokerface intact te houden en liet haar beleefd doordrammen. Aan het eind van haar lange adem wierp ik tegen dat ik toch haar advies om mijn medicatie voor een maagprobleem zonder meer stop te zetten niet zou opvolgen en mezelf niet ging blootstellen aan de mogelijke risico’s vandien, en toen haalde ze de neus op met een “tja, dat zegt de geneeskunde”. En toen had ik haar waar ik haar hebben wilde: was haar Nobelprijswinnaar dan geen collega van de artsen die mij behandelen? Misschien leverde hij wel clandisie voor hen aan? Waarbij de afspraak abrupt afgelopen was.

Thuisgekomen moest ik haar wél nageven dat ze één belofte wel degelijk heeft ingelost: die van dat laatste beslissende duwtje. Op de site van Weight Watchers ben ik gaan kijken waar ik sito presto kan aansluiten bij een cursus, want ik wil weer eens een vast avondje uit voor mezelf. Want ik ben het waard…

Kunst…

Op Ezzulia loopt sinds vorige week een pittige discussie rond een column van auteur Tomas Ross. Daarin stelde hij zich vragen rond o.a. het voortbestaan (in de huidige vorm) van de Gouden Strop, de Maand van het Spannende Boek en het GNM (Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs). 

Tal van auteurs en lezers gaven al repliek op repliek op het Ezzuliaforum en allengs kwam de vraag wat “de literatuur” eigenlijk het recht geeft om op spannende boeken neer te kijken? Is een misdaadroman ook literatuur en zo ja, waarom er dan nog eens het etiket “literaire thriller” opplakken? Als literatuur kunst is en de misdaadroman geen literatuur, is de laatste dan geen kunst? 

En ultiem eigenlijk ook: “wat is in feite kunst?”. En “wie bepaalt wat kunst is en wie niet?” Wie kan daarover oordelen? Hoe stel je een deskundige jury samen?

 

Wie of wat bepaalt wat kunst is? Is dat een vraag die puur arbitrair kan beantwoord worden door een jury? En wie zit er dan in zo’n jury? Toch zeker geen kunstenaars? Uitgevers? Galerijhouders? Concertpromotoren? Managers? “Het” publiek?

 

Toen ik een jaar of zeven was nam mijn grootvader me mee naar een tentoonstelling van schilderijen in Antwerpen. Ik herinner me nog héél precies hoe we hand in hand een relatief kleine zaal binnenkwamen. Ik zie nog zó de lichtinval door het hoge raam, de deur tegenover die waar wij door kwamen en die uitgaf in de volgende zaal. Ik ruik nog altijd de geur van de geboende houten vloer. En dan: het doek dat pal naast die deur hing.

De meeste mensen liepen er gewoon aan voorbij want het zag er -ondanks het discrete naamkaartje eronder- uit als een maagdelijk blank canvas, zonder lijst, zonder onderwerp. Iemand had het er schijnbaar gehangen om de lege haak aan de muur te camouffleren. Maar ik kon mijn ogen niet van het doek houden en naarmate we langs de andere werken liepen zag ik dingen gebeuren. Tussen twee passen met mijn korte kinderbeentjes in zag ik een regenboog verschijnen, héél subtiel. In bijna onzichtbare  kleuren liep hij diagonaal van de rechter boven- naar de linker onderhoek. Eén stap te ver en hij was weg.

Ik heb de hand van mijn grootvader losgelaten en heb een hele tijd van de éne op de andere voet staan wiebelen. Regenboog aan, regenboog uit. Waarschijnlijk met grote verwonderde ogen en mijn mond halfopen hangend van kinderlijke verwondering. Mijn grootvader was intussen op een bankje gaan zitten en wachtte geduldig af tot ik er genoeg van kreeg.  Of tot we naar buiten moesten omdat het museum sloot?

Nooit in de 48 daarop volgende jaren heb ik iets gezien dat zo’n indruk op mij heeft gemaakt. Ik weet niet wie het doek gemaakt heeft of waar het naartoe is. Maar elke keer als ik een regenboog zie of het woord “kunst” hoor, denk ik weer aan dat schilderij. Als iemand me zou zeggen waar het tegenwoordig hangt zou ik niet durven gaan kijken, bang om de betovering van toen te breken. Want ik ben allang geen kind van 7 meer en misschien valt het licht nu niet meer goed en is het doek intussen vuil…

Of was het misschien tóch een leeg doek om een spijker achter te verstoppen?

Geef…

…de stoefer een brood, want de klager heeft geen nood.

 

Samen in de file

Afgelopen weekend (en vooral zaterdag) stonden op verschillende plaatsen kilometerslange files door reeds lang op voorhand aangekondigde wegenwerken. En prompt sloeg de massahysterie toe. Automobilistenorganisaties noemden het een schande dat er 2 (twee!) rijvakken ineens werden afgesloten. Anderen vroegen zich met nauwelijks gecontroleerde woede af waarom dat nu in het weekend moest en/of waarom het niet ’s nachts kon. Unizo-en-niet-anders wil het niet in de week want dat brengt teveel economische schade mee. En in de vakantieperiode schikt het niet voor de gehaaste toeristen.

Van al die klagers zijn er minstens 85% die enkele maanden geleden nog hel en doemenis riepen omdat die bewuste stukken er zo miserabel bij lagen.
Aan de andere kant: ik heb geen flauw vermoeden welk percentage (maar het zal miniem zijn) zich bij wegenwerken houdt aan de snelheidsbeperking, dus dat 2de rijvak is geen overbodige luxe als barrière voor de mensen die naast die eindeloze rij foeteraars hun werk moeten doen in de stank van nijdig optrekkende en afremmende auto’s en gloeiend asfalt dat onder de wielen van mateloze ecolozen binnen de kortste keren weer zal weggemalen zijn. 
En geen enkele automobilist die zich in eer en geweten afvraagt of het echt nodig is dat hij er op dàt moment langs moet.

 

Samen op de baby drink

De Zoo gaf een heuse baby drink ter ere van olifantenknuffel Kai Mook. Precies 4 weken nadat honderdduizenden met de neus tegen het computerscherm gekleefd zaten om toch zeker geen fractie te missen van de geboorte van het vierpotige kuiken (dat ons dan tóch nog verschalkte), konden de supporters een toast uitbrengen op “hun” babyslurf. Uiteraard was dit ook een marketing truc van de Zoo en vanzelfsprekend was het geen toeval dat de politiek ook achter de tap te vinden was.

Maar het was ook een leuke manier om mensen samen op de been te krijgen met een gezamenlijk gespreksonderwerp. Samen een pint pakken en over “de kleinen” lullen. En de (burger)vader die helpt bevoorraden. Waar, o waar staat er geschreven dat burgemeesters alleen maar zwaar op de hand  mogen zijn? Ze moeten niet allemaal hun gemeente voor schut zetten door het oud ijzer van het leger op te kopen of wekelijks een privé-betoging van elf man en een paardenkop te organiseren (waar dan wél politiebegeleiding op  kosten van de burger bij moet zijn).

Bovendien: die op de “receptie” waren de slimsten, die stonden niet in de file!

Huishoudelijk bericht:

(het tweede op rij dus):

weet er iemand hoe je op wordpress een button kan maken om je emailadres achter te stoppen?

Even “on hold”…

De posting van gisteren zet ik even “on hold” want we willen een klachtendossier openen bij de betrokken kliniek. Wordt achteraf zeker weer vrijgegeven.

Niet gevist…

… en toch beet!

Ik had het een paar weken geleden over nieuwe (blog)maatjes. Hoewel ik zelf in de tekst een allusie maakte op de haringlekkernij, stond ik er geen seconde bij stil wat het gevolg van mijn titelkeuze zou zijn.  Sinds dat moment zijn er al 51 loze vissertjes langsgeweest die net als ik uitkijken naar vlaggetjesdag (het moment dat de “Hollandse nieuwe” officieel mogen verkocht worden).

We hebben het op verschillende blogs al vaker gehad over hoe in godsnaam sommige zoektermen kunnen leiden tot een bezoek aan een blogje dat er helemaal niets mee te maken heeft. Zoekmachines leggen de gekste verbindingen, zonder dat er een verband is tussen zoekterm en site.

Deze keer is het eigenlijk een beetje andersom en dat vind ík dan wel grappig, maar misschien kunnen die hongerlijders er niet zo goed mee lachen. Ze kunnen zich misschien troosten met de eerste Belgische mosselen die volgende donderdag in de rekken komen…

Er even tussenuit…

Het was een te mooie kans om te laten liggen. Het prachtige weer, een superlang weekend, een adresje van een hotelletje waar de hondjes mee konden en dat allemaal in het juiste seizoen om ook nog van de orchideeën in de Viroinvallei te genieten.  Wijle weg, dus…

Donderdag wat spulletjes bijeen gepakt (”niet teveel, want het gaat mooi weer worden!” en dan toch nog de helft niet gebruikt) en op weg naar “Dardennen”. Normaal gaan we naar Nismes of de onmiddellijke omgeving, óf voor een dagje, óf voor een week. Maar we hadden van een collegaatje een adresje gekregen waar de hondjes mee op hotel mochten. Geen luxe, maar in de vrije natuur en rustig. Soms toch…

Donderdag was er al een communiefeest in de feestzaal. Bij onze aankomst konden we meteen de maat nemen van de feestgangers, want er lag een reusachtige geurige ham op de grill in de open haard. Gauw onze spullen naar de kamer gebracht en ons omgekleed en de hort op!

Natuurlijk moest er eerst iets achter de kiezen gestoken worden want ook voor een wandeling heb je brandstof nodig. “Onze” crêperie Bretonne in Nismes was niet open, dus bij de buren dan maar. Daar bleken ze ook lekkere crêpes te hebben. Venteke toonde zich één en al vuur door de Andalusische versie te bestellen, maar ik corrigeerde onmiddellijk het tempo door een pannenkoek met wijngaardSLAKKEN te kiezen. Wat meteen verwonderde blikken van de baas opleverde, want er werd blijkbaar van mij verwacht dat ik het niet voor zo’n slijmbeestjes zou hebben.

Het supersteile klimmetje naar de Fondrie des Chiens deed de spieren kraken, maar de beloning was groot. Les Abannets wordt eindelijk beheerd zoals het hoort en dat laat zich merken door de aanwezige orchissen. De vaart was er intussen helemaal uit, maar de fototoestellen maakten overuren.

                                                                                                            
                                                                                                                    De ondraaglijke wijdsheid van het bestaan…

                                                                                                           
                                                                                                                                             De Fondrie des Chiens

                                                                                                          
                                                                                                                                                      Les Abannets

Omdat we het feestgewoel wilden ontlopen, maakten we ons na de douche uit de voeten en gingen eens kijken of er op de kaart van Le Patrie nog meer lekkers stond dan enkel pannenkoeken. Voor een maand- of ander menu had ik eigenlijk onvoldoende honger, maar voor een zalmcarpachio en een lendenbiefstukje met sjalot was ik wel te paaien. Pas toen dat laatste op tafel kwam was ik écht blij dat de hondjes er bij waren. Er lag een half kalf op mijn bord! Venteke liet zich verleiden tot Cubaanse scampi (hij leek tegen het eind van zijn schotel wel een vuurspuwende draak) en mosselen à la bretonne. Met nog een koffie nà was het uur ver genoeg gevorderd om weer naar Chimay te rijden. Nog een laatavondwandelingetje rond de vijvers om de hondjes de kans te geven nog wat balast overboord te zetten en dan naar bed.

Dat de matras meer van een hangmat had kon aanvankelijk de pret niet drukken. Zelfs de muziek die van beneden kwam was niet zo luid dat we er ons aan stoorden. Maar toen de hondjes in de loop van de nacht op hun deken aan het voeteneinde gingen liggen, stond bij mij vast: maximum voor 2 nachten. Voor langere periodes houden we ons aan een huisje.

Vrijdag begon mistig en kil, maar toen we het ontbijt op hadden kwam de zon er door en veel meer hadden we niet nodig om op pad te gaan. Enkel nog wat mondvoorraad en drank voor ons en de hondjes en we konden weg. Vertrek -als vanouds- in het park van Nismes voor de gele wandeling. Die loopt beurtelings door bos en langs velden en biedt ontelbare prachtige doorkijkjes op de omgeving. Wilde natuur en cultuurlandschap wisselen elkaar prettig af en vóór we het goed beseften zaten we al aan de waterkant te picknicken. Nicky zat binnen de kortste keren in het water en o! wonder, Floor volgde haar prompt. Ze kwamen enkel op de oever voor het eind gedroogde worst dat ik voor hen bij had.

                                                                                                            
                                                                                                                                              Picknick aan het water

                                                                                                           
                                                                                                                                                 … zo blauw, zo blauw…

                                                                                                          
                                                                                                       
Ook nu hadden we weer een steil stukje als dessert, maar waar we “in onze jongen tijd” vaak halt moesten houden omdat we te snel teveel wilden, konden we nu -weliswaar aan een beeld-voor-beeld tempo- de klim in één keer afwerken. Verstand komt niet voor de jaren, nietwaar? Het laatste stuk van de wandeling wilden we eigenlijk via het bos gaan om de  hitte op de kalkvlakte wat te mijden, maar Nicky en Floor namen resoluut de andere kant en de baasjes volgden gedwee. Eigenlijk hadden we er hoegenaamd geen bezwaar tegen, want in de bosrand is allicht nog een schaduwplekje om even uit te blazen.

De grote stilte na de storm in het hotel deed deugd en we beslisten om daar te eten. (h)Eerlijke landelijke keuken met verse ingrediënten die op een vakkundige manier verwerkt werden tot een maaltijd waar een reus een serieus boerke van zou laten. Alweer chance voor onze begeleidertjes. Nagenieten op het terras met een paar rode Chimay’kes (tedoeme, da’s goe bier!) en Klaas Vaak deed het licht uit.

Zaterdag de knoop doorgehakt en beslist om niet nog een nacht te blijven (er was deze keer een trouwfeest voorzien en dat duurt nogal wat langer dan een communiefeest), maar na het  pakken en het ontbijt hebben we wél de tijd genomen om de andere richting uit te rijden om eens een stukje van Henegouwen te verkennen. Nieuwe interessante horizonten die samenkwamen op een terrasje in Chimay, achter een … jawel (voor Venteke toch) rode Chimay, een bezoekje aan de bezienswaardigheden van het stadje en aan een boekhandel waar mijn wederhelft zichzelf tracteerde op een boek over de natuur (what else?) en ik voor mezelf een kookboekje met streekgastronomie op de kop tikte.
                                                                                                                               
                                                                                                                                                           Chimay
    
                                                                                                                                
                                                                                                                                De naam van deze schoonheid
                                                                                                                                moet ik nog even opzoeken

 

En dan vóór de thuisreis bij Le Patrie nog een slaatje met spek en ui en een portie rognons de veau au porto besteld (alweer verwonderde blikken van de baas: zijn die Waalse dames dan allemaal zo’n viespeuken?). Dat was mijn kindertijd in een aarden ovenschotel! Mijn grootmoeder maakte af en toe kalfsniertjes klaar (weliswaar met tafelbier en niet met porto) en de smaak voerde me meteen terug naar langvervlogen tijden. Ik kreeg er bijna tranen van in mijn ogen…