Oui!!!

Het is een “OUI” geworden!

Het was vorige vrijdag van het eerste tot het laatste moment zo intens dat ik naderhand zeker 10 minuten gaan zitten ben om mijn knieën onder controle te krijgen…

De dag was anders wél rampzalig begonnen. De gloednieuwe band vooraan aan de auto was opnieuw plat tegen dat we moesten vertrekken. Dus eerst nog naar de garage waar ze me een dik uur aan de draai hielden voor een klusje van 10 minuten. Dan door een echt str*ntweer naar Stavelot. We hadden in een B&B-hotel geboekt, waar we pas na een eeuwigheid verkeerd rijden langs half opengebroken straten aankwamen. Gelukkig waren we toch nog op tijd om een relaxerend badje te nemen en een stukje te gaan eten (waar Venteke nu nog problemen van heeft wegens niet verse garnalen). Venteke heeft me bij het cultureel centrum afgeleverd (hij begrijpt te weinig Frans om iets aan zo’n avond te hebben) en toen begonnen de zenuwen door mijn lijf te gieren.

De lezing zelf: een droom. In meer dan één opzicht. Ik had tijdens het vertalen op een gegeven moment echt het gevoel dat de “klik” er was en dat ik zó “in” de tekst zat dat het toen wel leek of JFB naast me zat te dicteren. Wel nu hoorde ik het dus voor de 2de keer.
Een groot deel van “Carnet” en toen… uit héél “Umani” net dié tekst die ik vertaald had voor de begrafenis van mijn reikimaster: “le fontainier”. Toen wist ik dat het goed ging komen.

Toen het vragenuurtje voorbij was en de meeste mensen hun boeken hadden laten signeren, ben ik op hem toegestapt en heb hem mijn vertaling gegeven. Het moet zeker het eerste moment van de avond geweest zijn dat hij volle 2 minuten sprakeloos bleef. Lang genoeg zelfs opdat de cameraman van RTBF (vermoed ik) zijn toestel terug kon vastpakken en het hele gebeuren kon filmen omdat ook hij voelde dat er iets gaande was… JF kon er eerst blijkbaar niet goed bij dat iemand zomaar op het idee kwam om al dat werk en die tijd te investeren zonder te weten of het ook nog ergens toe kon leiden. Toen ik hem uitlegde dat ik er eigenlijk aan begonnen was omdat ik niet aan mijn man kon verklaren waarom ik het boek 3 keer onmiddellijk na elkaar had gelezen, begon hij te lachen. “En wat vindt hij er nu van?” “Hij moet wachten op het 2de exemplaar, het eerste heb jij vast. Dat heb ik pas donderdagochtend om 1u afgekregen. Nu ik het toch af heb, hoop ik dat ik het mag uitgeven ten voordele van AFC. Ik kan de rechten niet kopen, maar ik wil er ook op geen enkele manier geld uitslaan.” En toen heeft hij gewoon zijn hand op mijn schouder gelegd en een paar keer iets heel erg groot proberen wegslikken voor hij zei dat dat het mooiste geschenk was dat hij in lange tijd, misschien wel ooit had gekregen. Dat ik me om de rechten niet hoef te bekreunen en dat hij het nodige zal doen om zijn uitgever over de lijn te halen. En dat hij binnenkort zelf contact zal opnemen om de zaak verder uit te diepen. Hij is er lange tijd mee in zijn handen blijven spelen (“wat een enorm werk”), kon natuurlijk de tekst niet lezen (ik hoop dat hier de vertaalcontrole ook weer geen roet in het eten zal gooien want van een ander boek ligt de vertaling net daarom in een Brusselse safe), lachte toen hij op de flap een bewerkte foto van kleindochter Liese zag en bleef maar zeggen “zo’n mooi geschenk” en “je weet het toch zeker?” en “wat is jouw beroep?” en … Tot er iemand achter mij ongeduldig kuchtte en ik hem zelf wakker gemaakt heb. Hij gaat snel (?) contact opnemen, heeft hij nog eens beloofd. Het wachten is dus begonnen…