If he would call me…

Blogvriendin Bojako heeft zo’n reeks van die schoon kopkes naast haar blog staan van gasten die haar altijd eens mogen bellen, maar waar ze zich niet teveel illusies om maakt… Niet wanhopen, hoor Bojako, soms gebeurt het tóch!

Het zat allemaal een beetje slecht qua timing, want ik was juist aan ‘t over en weer rijden naar mijn Venteke in de kliniek. De batterij van mijn gsm was zo plat als een sigaretteblaadje en dus had ik die al maar thuis in de lader gestoken. Wat zijt ge tenslotte met een doofstomme praatpaal in uw sjacoche?

Thuis gekomen vond ik een voice mail bericht. Ik van ‘t gedacht dat de kids gebeld hadden, of iemand van de buren, ik bel dus 5555: “U heeft één nieuw bericht, nieuw bericht, vandaag om 16u32: Chère Chris, c’est JFB. Je suis rentré en Corse et … (censuur). Vous pouvez me téléphoner au numéro … (uiteraard opnieuw censuur). J’espère de vous entendre très bientôt”

Een halve avond heb ik moeten zitten puzzelen aan dat nummer, want ik geloof dat hij op het drukste kruispunt van Bastia gaan staan is om te bellen… Mijn schoondochter heeft uiteindelijk nog een stuk ontcijferd en de volgende morgen was ik eindelijk voldoende klaarwakker om de laatste 2 cijfers te vinden. Dus zó tôt was het niet eer ik hem aan de lijn had. En toen was hij aan het parkeren… Omdat ik niet wou riskeren dat hij een bluts in zijn keverke zou rijden, heb ik hem maar laten doen. Omdat hij het zo schoon vroeg, mocht hij ’s avonds terugbellen. We zijn voorlopig niet meer “on speaking terms”, we mailen. Da’s goedkoper en dan hebt ge tenminste zoveel werk niet om die achtergrondruis weg te werken.

Blijven proberen, Bojako…