Zomer?

We zijn nu onderhand bijna 2 weken terug uit vakantie. Drie weken op een stuk steen in de Middellandse Zee. Corsica staat bekend om zijn wispelturig weer, je kan er naar het schijnt geen dag op voorhand plannen maken. Maar op één enkel buitje van een paar minuten na hebben we geen lek water gezien. Toch niet in de vorm van regen…

Toen de voorwielen van de auto over de Luxemburgs/Belgische grens rolden, moest ik gelijk de ruitenwissers aanzetten en sindsdien is er -op een opklaring van een paar minuten na- niet veel veranderd aan het weer. Zelfs de honden willen niet meer naar buiten. Kan je nagaan…

Héél voorzichtig…

… probeer ik weer op dreef te komen. Het heeft geen zin iets te willen forceren, dat ondervond ik de afgelopen 2 dagen op het werk. Als het kopje niet wil, laat dan maar… Anders komen er nog ongelukken van.

Vandaag dan toch maar stilletjesaan wat beginnen klussen. In de slaapkamer, dan in de badkamer, nog wat rommelen in de woonkamer… met veel tussenstops op het internet en in mijn vakantiedagboek en diareeks. Eten maken ging al in één keer, zonder zo’n Corsica-pauze. Ooit komt het dus wel goed. Met geduld en boterhammen.

Nu ga ik maar eens slapen. En dromen…

We zijn terug…

… maar hebben ons hart op Corsica gelaten. Het is niet anders.

Drie weken op een stuk rots in de Middellandse Zee. Het ziet er allemaal ruig uit, het imago van het eiland en de mensen is al even ruig. Maar als je een voet aan de grond zet, weet je dat dat oogverblinding is. Over de steile rotsen ligt een groen, hoewel doornig, tapijt van macchia dat op dit ogenblik in volle explosie is. Elke dag ziet het eiland er anders uit, want elke dag zijn er nieuwe planten die zich op de voorgrond verdringen. Probeer dus maar niet je op de  begroeiïng te oriënteren om iets terug te vinden. Onbegonnen werk. Bij elke bocht geurt de wereld anders: kruidig, zoet, pittig, fris…

En de mensen? Ik ben de laatste om te gaan zeggen dat het watjes zijn. Maar behalve trots en af en toe wat afwachtend, zijn ze vooral heel vriendelijk en zullen je altijd proberen uit de nood te helpen.
Nog nooit voelde ik mij van bij het eerste contact zo thuis. Nog nooit vielen het inpakken en vertrekken zo zwaar… We zijn vrijdagavond thuisgekomen en er is nog bijna niks op zijn plaats gelegd. Het lukt gewoon niet. ‘t Is dat er sprake is van alweer een staking bij SNCM en dat er momenteel geen benzine te krijgen is in de omgeving van Aiacciu en Bastia. Anders moesten we maar de boel weer in de auto kieperen en we konden zó terug… Wedden dat de honden nog het eerst in de auto zouden zitten? Nicky is nog nijdig omdat ze geen hagedis kon vangen en Floor droomt constant over al die grote, wilde everzwijnen die ze helemaal alleen omsingeld en omgelegd heeft.