Is er nog ruimte voor ruim-denken?

Willen/kunnen we mekaar die ruimte nog gunnen?

Op diverse blogs en in de reacties daarop is er soms zo weinig plaats voor nuances. Ik zie vooral zwart en wit, letterlijk én figuurlijk. Terwijl er in het echte leven zo weinig zwart en wit voorkomen. Voor wie het leven niet in kleur ziet bestaan er nog zoveel grijzen die interessant zijn.

Niet àlle allochtonen zijn lui of profiteren van ons steunstelsel. Er zíjn er, net als bij “die van ons”.
Niet àlle allochtonen zijn gewelddadig. Er ís een harde kern, die -meestal- tegenover een harde kern van “die van ons” komt te staan en die zo mekaar een “reden van bestaan” geven. Let vooral op die laatste aanhalingstekens.

Niet àlle autochtonen die hun buik vol hebben van het (straat)geweld zijn onverdraagzaam. En ze staan niet alleen, want ook bij de allochtone bevolking zijn veel weldenkende mensen die niets liever zouden hebben dan dat het nu eindelijk eens ophoudt en we samen kunnen leven.
Niet àlle autochtonen die door dit nieuwe straatgeweld geschokt zijn, zijn racisten, net zomin als àlle moslims extremisten zijn. 

Maar het praten in cliché’s gaat ons zo veel gemakkelijker af. Het bespaart ons de moeite om naar de nuances te kijken. Om na te denken vóór we onze mond open doen. En kranten en politieke windbuilen spelen daar maar wat te graag op in. Zij reiken het vocabularium aan voor de sloganeske praat die na elk incident wordt uitgekraamd en die ons  maar naar één punt kan leiden: de totale chaos. Waarbij geen controle meer bestaat op hun crapuleuze zaakjes.

En waar draait het uiteindelijk allemaal om? Om een autochtone man die dood is omdat hij dacht nog wat goed ouderwets gezag over de jeugd te hebben en daarmee zijn medepassagiers te helpen. Om een jonge autochtone kerel die dood is, omdat hij zijn MP3-speler niet zomaar wou afstaan.
Maar ook -en dat mis ik op het ogenblik in het discours- om een jonge allochtone vrouw, die hier niet kwam profiteren maar werk had en tijdens dat werk werd neergeschoten. Samen met het kind waar ze voor zorgde. Om een andere allochtone vrouw, die het weliswaar overleefde, maar zich hier ook nooit meer veilig zal voelen. En om een allochtone man die -per ongeluk, tot het tegendeel is bewezen- in de rug geschoten is.

Allemaal zijn zij iemands kind, iemands broer, zus of ouder. Of hun familie nu hier of aan het andere eind van de wereld om hen rouwt, dat maakt niets uit.

Het OM heeft de aanklacht van die jongeren afgezwakt tot “slagen en verwondingen”. Dat die de dood voor gevolg hadden, zal zeker als verzwarende omstandigheid gelden. En ineens staat iedereen te roepen: “zie je wel…”.
O ja, we zouden “doodslag” allemaal liever omzetten in “moord” in dit geval. Alleen hebben we het geluk om in een rechtstaat te leven en moet schuld ook bewezen worden. Voor iedereen. Is Justitie -bij mogelijk gebrek aan bewijzen voor “doodslag” en evt. tegenstrijdige getuigenverklaringen over wederzijds geweld- dan niet beter een aanklacht te formuleren die ze kan  bewijzen? Of hebben we liever dat het OM blufpoker speelt, voor de zwaarste straf gaat en door de eerste de beste riooladvokaat tegen de vlakte gepraat wordt? Dan staan die gasten zeker volgende week weer aan de halte van bus 23.

En tot slot nog deze bedenking: wordt het niet stilaan tijd om het prefix “allochtoon”/”autochtoon” te laten vallen? Het merendeel van de zgn. allochtonen zijn Belgen, net zoals u en ik. Met de Belgische nationaliteit hebben we hen ook de toezegging gegeven dat we mee voor hen verantwoordelijk zijn en dat we ook van hen verantwoordelijk gedrag verwachten. Daarmee zijn zij net als wij. Als zij zich niet gedragen naar onze wetten, mogen wij hen ter verantwoording roepen en sanctionneren. Zoals elke Belg. Maar als zij in nood zijn, moeten ze ook op onze hulp kunnen rekenen. Alhoewel… Voor “die van ons” staan we ook niet zo gauw meer op… Ongelofelijk hoeveel mensen er op zo’n moment niks horen of zien of geen 112 kunnen bellen. Nochtans gaan tegenwoordig meer mensen zonder regenscherm de straat op dan zonder gsm.
Wie toekijkt zonder tussen te komen of alarm te slaan, pleegt schuldig verzuim. Dat is strafbaar. Zullen we ons allemaal gaan aangeven? Of de gevangenissen nu te vol of veel te vol zitten…