Huisje…

De kindjes kwamen zaterdag dus bij ons zodat vake en moeke met nog een aantal handlangers de “grote stukken” konden verhuizen.

Omdat zoonlief een aardje heeft naar zijn vaartje en die op zijn beurt evenveel geduld heeft als zijn moeder (geen dus), lagen alle meubels (of toch bijna) al als plankgoed in de living tegen dat Venteke met een geleende camionette voor de deur stond. Hoewel er naar het schijnt op de 4,5 jaar dat de kids in het huis woonden al meer “gerief” bijeengespaard was dan ze dachten, was de laatste doos op haar nieuwe bestemming aangekomen tegen de middag.

Met meer monteurs dan kasten was het op de duur van de gekke om nog op ieders handen te staan zien en te wachten op een plank of een lamp tegen zijn hoofd, dus is Venteke maar naar huis gekomen. Uitpakken en de spulletjes een plaatsje geven was trouwens toch het werk van de vrouw des huizes, dus kon in de namiddag nog het offensief tegen een te lange en te weerbarstige gazon ingezet worden.

Intussen hadden oma en moemoe (dat ben ik dus) helemaal geen moeite gehad om de hondjes en zusjes uit elkaars haren te houden. De hondjes lagen sufjes te soezen in de zetel en bewogen zich enkel om een eindje op te schuiven als de vlek zon opgebruikt was. De zusjes lieten zich eerst door oma voorlezen uit hun boeken, en joelden vervolgens met blinkoogjes omdat moemoe de bak speelgoed naar beneden haalde en omkieperde op de grond. Dat bespaarde de zusjes veel zoek- en sleurwerk en uiteindelijk eindigt het laatste stukje toch op de vloer, dus…

Ik had me op de mini-invasie voorzien en vrijdagavond nog een stevig sandwichbrood en een reuzenfricandon gebakken. Roos had na een halfuurtje al ‘hommer’ voor een ‘boke met niks, met choco’. Ik bezorgde haar het gevraagde, maar gaf haar de raad het boke op de keukentafel te leggen en af en toe een hap te komen nemen. Nicky is nogal aan de zoete kant en een klein kind met een boterham is een makkie voor een hond met veel goesting naar een extraatje. Roos deed perfect wat haar gevraagd werd en zorgde ervoor dat de opgedane caloriën onmiddellijk als sneeuw voor de zon verdwenen door rondjes te draaien via de deuren tussen hal, living en keuken. Waarbij ik me dus afvroeg of het kind er geen trauma zou aan overhouden als we bij de verbouwing dat stuk muur laten verdwijnen…

Liese was intussen naarstig een puzzel aan het leggen, afbreken, leggen, afbreken,… Dat kind kan zich uren bezig houden met knutselen en tekenen, terwijl kleine zus haar babieltje geen seconde stopt met snateren. Nog bleekjes van de koorts bij het begin van de week, was ze aan de rustige kant maar toen de zon warmte begon te geven wilden de meiden naar buiten. Omdat we een vijver hebben waar weliswaar een draad rond staat, maar ik het toch voor geen meter vertrouwde, heb ik ook mijn jas aangetrokken en ben mee naar buiten gegaan, de honden op mijn hielen.

Eerst werden de rotte appels die nog in de vijver terecht waren gekomen met een schepnet opgevist, waarbij elke ‘vangst’ op hoerageroep werd onthaald. Dan werden de bloemetjes bezocht en gegroet. Er werd getuurd naar kikkers (nog te vroeg), naar salamanders (idem), naar vissen (ééntje liet zich heel even zien in de diepte, maar als de reiger nog vaak langskomt zal dat ook rap gedaan zijn) en toen werden de voorbijvliegende hommels geteld. Vervolgens concentreerde Roos zich op de keitjes in het nog altijd in aanleg zijnde waterperkje-met-borrelsteen. Er waren zoveel ‘mooie steen, ik doe hem binnen of hij wordt vuil’-en, dat ik op de duur smeekte om er toch nog een pààr in de tuin te laten liggen. Anders ging het plantfolie vliegen…

Tijd voor soep, nog meer bokes met choco en fricandon zonder bokes (vleesbrood is ook brood), bananen, een appel (Liese) en een appelsien( Roos). Die laatste deed dat duidelijk met de bedoeling om te imponeren, want toen het eerste partje in haar mondje ging lachte ik mij bijna een breuk om haar zure snoet. Maar liever dan toe te geven, heeft ze vol gehouden tot het laatste partje op was, het sap tot onder haar oksels gelopen was (elke overwinning op haar smaakpapillen werd met de plakhandjes in de lucht gevierd), haar onderhemdje en slipje tegen haar sinaasbuikje kleefden van wat langs haar kin en keel naar beneden gelopen was en ze zonder gezichtsverlies kon commanderen dat haar mondje en handjes moesten afgewassen worden. Oma en moemoe durfden allang niet meer in mekaars ogen kijken, want de slappe lach lag gevaarlijk op de loer.

Liese had het hele tafereel zitten aanzien met een blik van ‘val nu dood’, draaide zich naar haar kleurboek en begon aan het zoveelste kunstwerk. Ik kan mij eigenlijk niet meer dan 4-5 woordjes van onze oudste princes herinneren. Ze was zó stil… Eerst dacht ik dat ze nog niet helemaal bekomen was van haar ziekzijn, maar uit moeke’s mailtje van vandaag maak ik op dat onze lieve meid waarschijnlijk met een heel klein hartje zat omwille van het nieuwe huisje. Maar dat is iets wat Liese nog niet zo gauw zal laten zien. Zij is de ‘grote zus’ en houdt zich flink voor woelwater Roos.

Gelukkig had op dat moment Venteke het gazon kort en klein gekregen en dat was het startsein voor een woeste stoeipartij. Ons bleekscheetje ontpopte zich als een halve kwajongen, hing het ene moment aan een tak in de boom, om vervolgens bovenop de gemetste tuintafel te staan gogo-dansen… Pépé is nog altijd Liese’s populairste stuk speelgoed. Gelukkig heb ik die niet in een bak van de trap moeten dragen…

Terwijl mijn Venteke in bad zat, kregen de meiden even een ‘kwaad’ moment, maar net toen ik dacht dat Roos op mijn schoot in slaap ging vallen, ging de badkamerdeur open en kon de dolle pret opnieuw beginnen. Dat die twee gisteren überhaupt wakker geworden zijn in hun nieuwe kamertje, is bijna niet te geloven. Maar ja,… als je als bonus bij je nieuwe huisje een mega-zandbak hebt achter de tuin (er ligt een maïsveld te wachten op de ploeg), kan je toch niet tussen de lakens blijven?