Wraakgodin…

Nicky gaat al een paar weken hinkend door het leven. Daarom waren we met z’n tweetjes naar dierenarts Joris getrokken, net vóór de vakantie. Het liet zich voor een peesontsteking aanzien, dus kwam er een spuitje aan te pas en een strip pilletjes die in de bagage moesten. We hielden rekening met ons lieverdje voor het uitstippelen van de wandelingen, maar met haar temperament resulteerde dat toch in extra kilometers die ze dan deed. Terug thuis was er nog geen beterschap, dus terug naar Joris. Die stelde dan voor om een afspraak te maken in de kleine-huisdierenkliniek van de UGent in Merelbeke.

Ons slimme vosje maak je niets wijs. Toen ik eergisteravond de eetbak wegnam, wist ze al wat er voor the morning after op het programma stond. Met de discipline van een feldwebel en een trots kopje nam ze plaats op de achterbank. Ik voelde haar hartje nochtans bijna tot achter het stuur te keer gaan.

Lies, een laatstejaars studente deed het voorbereidende onderzoek. Van neusje tot staartje werden betast, beluisterd en gekneed. De zere poot werd geknepen, gestrekt en geplooid en “die kleine rosse” gaf geen krimp. Wél moeilijk om een diagnose te stellen als de patiënt geen hints geeft. Enkel ik kon aan het likken over haar neusje aflezen wanneer iets echt onaangenaam werd.

Daarna kwam een dierenarts, gevolgd door nog een dierenarts en uiteindelijk gevolgd door de prof en iedereen deed weer dezelfde, ongetwijfeld onaangename dingen aan de poot. En Nicky bleef even onverstoorbaar. Iedereen die zich moeite getroost had om haar te onderzoeken werd bedankt met een likje en toen ik achteraf samen met de prof de RX’en besprak, kwam ze er gezellig bij liggen op onze voeten. Van stoïcijns gesproken.

Ons beest heeft een beestje in de elleboog. Een gewrichtsmuis, dus een stukje zwervend kraakbeen dat met tijd en aangepaste medicatie versneld moet oplossen. Oef! Alsnog geen operatie!

Naar de desk dan. Nu ken ik die kleine vossenkop toch al 8 jaar en ik weet uit ervaring wanneer ze op ondeugd broedt. De flikkering in haar ogen vertelde me dat ze wat van plan was. Met een half oog op mijn deugniet en de rest van mijn brilglazen op mijn portefeuille stond ik af te rekenen. De 4 onderzoekers stonden er nog rond, terwijl ze Nicky complimenteerden omdat ze zo “dierenartsbestendig” is. Met een blik van “kijk eens wat ik nóg kan”, zie ik haar door de knieën gaan en een dropping placeren, die je qua proporties eerder aan een mastief napolitain zou toeschrijven. Neusje in de lucht en uitdagend rondkijken. “Na! Zeg er maar wat van. Hij ligt er tóch”…