Voilà…

… ‘t Zit erop! Of toch bijna. En alleszins voor ons. Vorige week sluitingsweek op het werk, en we gingen daar eens optimaal gebruik van maken.

De maandag was voorbehouden voor de laatste stuckwerkklussen. En dat waren er nog wel een pak. Onze lieve, propere bezetter had heel vriendelijk de kl*teklussen voor ons laten liggen. Hoewel hij eerst heel overtuigd was dat hij dat ging klaren, kwamen we aan het eind van de rit tot de ontdekking dat oneffenheden wegwerken en sierlijsten plakken niet in zijn overtuiging inbegrepen waren. Als ik op voorhand geweten had dat hij in die 5 dagen maar 2,5 muurtjes zou gladstrijken was ik er zelf aan begonnen. ‘t Was waarschijnlijk met veel meer geklieder gebeurd en of het allemaal zo glad zou gestreken zijn weet ik niet, maar nu zat ik toch met een kleine kater. Venteke zijn kater was wat groter, want die mocht natuurlijk de problemen oplossen. En het dient gezegd en op internet geschreven: hij heeft zich beslist met grote onderscheiding van die taak gekweten!

Intussen had ik wel de halve dag mogen rondtoeren om nog extra materiaal in huis te halen, want op dat werk hadden we ons niet voorzien. De rest van die eerste lange werkdag heb ik hoofdzakelijk met mijn handen in de lucht gestaan om stukken en materiaal aan te reiken en omhoog te houden.

De dinsdag moest ik met schoonma naar de tandarts. Het mens had haar prothese de week ervoor stukgebeten en moest nu haar 2 resterende tanden ook laten trekken om een volledig mondstuk te kunnen plaatsen. Afspraak om 9u. Ik had een donkerbruin voorgevoel dat jammer genoeg bewaarheid werd: om 9u40 kon ze eindelijk aan de beurt komen voor een behandeling van een uur (om 2 tanden te trekken?). Nieuwe afspraak voor de voorlopige prothese: donderdag om 9u15.

Omdat mijn voormiddag nu toch naar de knoppen was, zou ik de auto -na een depanage vrijdag en een groot nazicht zaterdag volgens de garagist pikfijn OK- bij de autokeuring aanbieden. Dat moest toch ook gebeuren. Onderweg naar de controle vroeg ik mezelf af of het nu mijn motor of de tunnel was die in brand stond. Zwarte roetwolken werden door onze sputterende en protesterende auto uitgebraakt en dus maakte bibi rechtsomkeer en had ze bij aankomst in de garage haar nummer al geheel ingestudeerd. De garagist was vol vertrouwen dat ik hem kwam bedanken voor bewezen diensten en wist niet goed waar te kijken toen ik hem vriendelijk doch dringend sommeerde onmiddellijk zijn tamme krent naar mijn auto te sleuren om een proefritje te maken. Net op het moment dat ik weer een mechanische astma-aanval voelde aankomen, deed ik in ‘t geniep het raam aan zijn kant open en kreeg hij in no time een feilloze zwartepietmakeup. Probeer mannen nooit iets te laten geloven, druk hen met hun neus op de roetzwarte feiten. Anders verspil je onnodig tijd.  Met een vervangauto kwam ik thuis, hondsmoe van me op te jagen in zoveel verlet.

Snel een boterham met stof en dan de verf in huis slepen. 3 ketels met in totaal zo’n 36 liter beige verf. Tenminste dat was wat we besteld hadden. Toen de deksels verwijderd en de smurrie opgeroerd was tot het bijna slagroom was, bleken we getrakteerd met aardbeimousse… De verf was van een roooooooooooooze dat je enkel in kleinemeisjeskamers vindt. Milj**r! En om weer andere verf te gaan laten maken hadden we echt geen tijd meer. En dus stapte ik in mijn vervangwagentje, reed naar de doe-het-zelfzaak en kocht een grote plastieken vuilbak, een tube groen pigment, 5 tubes sienna en 1 tube zwart. Weer op het slagveld aangekomen gingen al de liters foute verf in de vuilbak, een halve emmer witte overschot van de plafonds erbij, een halfje groen en dan de roerder erin. Het roze werd eerst lichtroze en toen minderroze. Dat was het moment om de sienna boven te halen. De eerste 2 tubes gingen er achter mekaar zonder blikken of blozen in. Vanaf dan werd het kletskesgewijs smossen met de overige tubes. En als finishing touch een paar druppels zwart om alles een beetje zachter te maken. Et voilà: le nouveau terra cotta est arrivé!!! Een kleine verschuiving in de voorziene kleurzetting, maar alleszins geslaagd en na een paar dagen zijn we al helemaal blij met onze smos. Die 2 weken stage als voorbereiding voor de leiding over een wolververijlabo waar ik uiteindelijk nooit een voet gezet heb, heeft dan tóch zijn nut gehad. Bovendien kregen we in de late namiddag onze auto gekeurd en al terug. Dus wijle blij.

Woensdag verliep al met al nogal vlekkeloos als je de verfvlekken niet meetelt die Nicky kwistig overal rondstempelde. Dat beest kan het niet laten om onder de ladder te gaan liggen (zo dicht mogelijk bij de baasjes) en als ze dan een klodder verf in haar nek krijgt gaat ze “stempelen”. De verfpotten werden voor de verandering op een redelijk uur opgeborgen, de poetsdoeken pas na donker (toen moest ik wel stoppen, want we hadden nog geen licht).

Donderdag op tijd naar de tandarts. Weer moesten we ruim een halfuur na afspraaktijd zitten koekeloeren eer szchoonma naar binnen kon. Als het mijn tanden geweest waren had hij ze kunnen steken waar de zon niet schijnt. Uiteindelijk hebben we donderdag tot ruim nà donker gewerkt, want we hadden ons deze keer voorzien en waar mogelijk de verlichtingen al opgehangen. We waren zo afgepeigerd, dat we met verfplekken en zweetluchtjes en al tussen de verstofte lakens gekropen zijn. Ik geloof niet dat ik nog uit het bad geraakt was.

Vrijdag vooral geleefd op pijnstillers vanwege een nu wel heel aanwezige scolliose. Venteke was ook geradbraakt, maar een pauzedag zat er niet in. Maar o! voldoening. Tegen etenstijd ’s avonds waren we rond met het werk. Opkuisen, meubels binnensleuren en toonbaar maken, nog een paar verlichtingen hangen en ik was klaar om… een frietketel te gaan afhalen waar mijn moeder al de hele tijd over zeurde. Ze was wééééken geleden door haar oude ketel in de steek gelaten. Vorige zaterdag moest ik ineens een nieuwe gaan halen want ze had zo’n goesting in frieten. Natuurlijk was het model dat ze wou niet in huis, dus dat werd maandag of dinsdag geleverd. Sindsdien heeft ze niet opgehouden te bellen om te zeggen dat ze zo’n goesting in frieten had!!! Heb mezelf op weg naar huis getrakteerd op een dikke bos bloemen die perfect van kleur passen bij onze smos op de muren.

Zaterdag kwam Tom de laatste loodjes verslepen aan de electriciteit. Ik blijf elke keer even voor het deurgat staan kijken naar de mooie, verzorgde installatie in de berging. Stom, maar waar. Een schakelkast als sierstuk. Moet kunnen en dit is er een dat mag geëxposeerd worden!
Over nog één probleempje moeten we eens een boom opzetten maar dat is niet dringend. De oude 3-puntsschakeling in de hal is -om het gemakkelijker te maken (?)- vervangen door een 2-puntsschakeling. Alleen is het wel mogelijk dat we nu de verkeerde draad doorgeknipt hebben… Gelukkig hebben we op zolder nog veel plaats om kabels te trekken…
’s Middags hebben we voor de eerste keer in 3 maanden een pan spek met eieren gedeeld en ’s avonds hebben we ons ongemakkelijk gegeten aan gekookte aardappels met princesseboontjes en worst. Waarna de vuile vaat in de vaatwasser kon, want die was ook weer letterlijk van stal gehaald…

Gisteren kwam zoon Bart dan tóch nog rap onder de trap vloeren en voegen, dan was hij er van af. Normaal had hij dat volgende week gedaan. Ook voor hem een schoon werk dat gedaan is. Normaal hadden wij gisteren een dag op onze luie (???) krent gezeten om van een week met werkdagen van 13-14 uur te bekomen. Normaal was ik ’s morgens eens blijven uitslapen tot een uur of 8. Dag Jan! Tegen 9u stond ik met een grote lading vuil wasgoed in de wasserette. 5 machienen! Die tegen de avond voor een groot deel óf in de kast lagen óf klaarliggen voor de strijkdienst, want die luxe ga ik me wel permitteren!

Al met al heb ik me 2 jaar op voorhand voor niks bang gemaakt van dit monsterproject. Met mijn 3 stielmannen hebben we een stukske werk verzet waar ik wreed fier op ben. Er zijn er die er achter mogen komen. De schrijnwerker bijvoorbeeld, met de deur naar de berging en 2 zwevende schabben op maat voor in de zithoek. De leverancier van de glazen haldeur, binnen een dag of 10. De madam van de gordijnenwinkel die morgen een aantal stoffen komt presenteren voor de nieuwe overgordijnen. De keukenspecialist, uiteraard. Daar was het allemaal om begonnen. En de man met de nieuwe voor- en achterdeur. En nu ga ik die eens allemaal op mijn gemak op hun handen zitten kijken, zie!