Olympische gedachte…

Een paar maand geleden ontdekte ik via Zabrila  de zieleroerselen van ene [Menck].  Een getalenteerd schrijver en dat was niet enkel mijn oordeel. Maar net nu ik mij op zijn blog helemaal thuis begon te voelen is ook hij ten prooi gevallen aan pesterijen en jaloezie. Sinds gisteren loopt de link op mijn blog dood. Net als vele goeie blogschrijvers vóór hem en –naar ik vrees- nog meer na hem, heeft hij geoordeeld dat het sop de kool niet waard is. Een betreurde, maar gerespecteerde beslissing.

Bloggen is blijkbaar des mensen. Je kan het natuurlijk niet zo extreem stellen, want niet iedereen voelt zich geroepen om zich via zijn/haar schrijfsels te grabbel te gooien op een medium dat bijna onbeperkte toegang geeft. Vandaar dat je ook niet kan stellen dat blogland een doorsnee is van de samenleving. Maar een aantal elementen komen toch steeds heel herkenbaar terug. Eén ervan is nijd.

Misschien moeten de blogsiteverantwoordelijken (of hoe heet dat?) zich eens bezinnen over de opportuniteit van rankings en populariteitslijsten. Is het nu echt nodig om altijd overal een wedstrijd van te maken? Kunnen de mensen nu echt niet zonder zich als “beter dan “ te profileren? En als er dan toch een olympische sport van gemaakt moet worden: is het dan zo moeilijk om deelnemen leuk te vinden, zelfs als men niet wint?