De madammekes…

Nu ons huis eindelijk geen echte ruïne meer is en al bijna helemaal terug bewoonbaar, wilden de kleindochters heel graag weer eens komen logeren. Vooral Liese zat er op gespitst, want pépé is toch één van haar favoriete speeltjes. Omdat vake en moeke naar een bruiloft moesten, was afgelopen weekend dus geknipt. 

Wat zijn die kleintjes toch groot geworden! Als het even geleden is dat je ze langer dan een uurtje over de vloer gehad hebt, sta je er van te kijken hoe snel zo’n mensje evolueert. 

De zaterdagnamiddag waren ze nog niet goed binnen of ze lanceerden een aanval op de fruitschaal. Liese ging voor de bananen, maar Roos gaf de voorkeur aan de clementines. Met het nodige smoelenwerk erbij. “Mmmmm, lekker zoet!”, maar ze had een snuitje alsof ze azijn gedronken had. ‘t Moet toch vooral theater geweest zijn, want anders had ze het geen 2,5 stuks volgehouden.

De nog niet afgelakte schabben voor de tv en hifi waren leeg en op de juiste hoogte om als teken- en knutseltafel dienst te doen en met één kinderstoeltje en één stapel kleurige kussens als zitjes waren ze zoet tot aan het avondeten.

De halloweensoep vond geen genade “want er zaten niet genoeg slangebloed en vleermuizenbilletjes in” (vrije vertaling: ze zag er niet uit als mijn tomatensoep en er zaten geen balletjes in). De kippenvingers gingen er met des te meer enthousiasme in bij Roos en Liese viel aan op mijn gehaktbrood.

Na het traditionele klim- en klautergeweld op en over Venteke (de hemel zij gedankt voor cortisonespuiten, want het kon nét) werd de badkamer belegerd voor dolle waterpret. Er was geen vraag naar filmpjes of video’s. Daarvoor hadden ze het te druk.

Even was er teleurstelling omdat ze hun “paardendeken” niet hadden (dekbedden met paardenkoppen), maar het grote jeansdekbed vond toch genade. Goed dat het een breed logeerbed is, want met de karrenvracht knuffels tussen hen in was het anders niet gelukt.

De madammekes waren direct in dromenland, maar de nacht van zaterdag op zondag mocht er toch zijn: om halféén “moest” Venteke. In zijn ijver om stilletjes te zijn stootte hij zijn teen en begon dus harop te vloeken. Ikke wakker. Om 2u “moest” Floor, maar dat heb ik nét te laat gehoord, dus dweilen. Om 4u wou Nicky bij ons en merkte ik dat het licht brandde in de logeerkamer. Er was een knuffel zoek. Ze zijn meteen weer gaan slapen. Om 5u (en toen werd het even rood voor mijn ogen) sms’je van Bart: “ben mijn sleutels kwijt-moet dringend huisbaas te pakken krijgen-moet hond uitlaten-weet niet of ik kom vandaag”. Alsof me dat vóór 9u eigenlijk interesseerde… Tegen die tijd lag Venteke te snurken en na elke haal antwoordde Floor met een grom in haar slaap. Nicky flipte bijna en kwam met haar kopje in de holte van mijn oksel liggen om te kunnen slapen. Heb toen de slappe lach gekregen. Daarna liggen luisteren of de kleintjes wakker waren, maar die hebben geslapen tot na 8u. Had ik dat ook maar gedaan…

Na een ontbijt met chocoladebroodjes en vanillehoorntjes, wilden ze even wakker worden met een tekenfilmpje, maar toen pépé zei dat hij met de hondjes naar de polder ging kon moemoe amper volgen met het omkleden van de madammekes want iedereen ging dus mee naar de Schelde kijken.

En vanaf dat moment zijn we dus eigenlijk niet meer binnen geweest. Wat een prachtige nazomerdag, nét op het gezegende moment! Picknicken in de tuin en dan -met een oude jampot- op jacht naar lieveheersbeestjes. Ik gaf die bezigheid een half uur, maar na een uur of 2 waren ze het nog niet zat. Gezien het feit dat onze tuin (én het huis) momenteel belegerd worden door die vlekkenbeestjes, was de oogst aanzienlijk, de handjes zaten onder het stinkende gele vocht en de lucht die vanonder het deksel kwam bij elke aanvulling was om te kokhalzen. maar dat kon de pret niet drukken. Toen de overgebleven vrije beestjes de plaat poetsten, werd het tempo aangepast en de jacht op slakken geopend. Ik denk dat dat aangaf dat de meisjes moe begonnen te worden…

De hulp van pépé werd dus ingeroepen om hen beurtelings in de boom te tillen zodat ze van op hun hoge uitkijkpost (met een stevige greep aan hun broeksband) konden toezien op het aanleggen van een maïsgraf op de akker naast ons.

Naar het schijnt sliepen ze in de auto nog voor ze goed en wel de straat uit waren, vielen ze bijna met hun neusje in hun bord thuis en zijn ze na hun badje direct naar bed gebracht omdat ze omkieperden.

Het heeft bij ons niet veel langer geduurd. Even een hapje gaan eten bij de Italiaan, dan een poging om naar tv te kijken zodat we nog even bij de hondjes konden zitten, maar ik schat dat om goed halftien het licht uitging. Letterlijk én figuurlijk.