Op volle toeren…

Intussen is de kruissnelheid al ruimschoots bereikt. Onmiddellijk na het lange weekend van onze thuiskomst had ik welgeteld 2 dagen om een beetje ingewerkt te geraken op het werk. Daarna waren er al onmiddellijk 2 “vrije” dagen nodig om mijn moeder in de kliniek af te leveren voor een zware rugoperatie en haar (al was dat maar even, wegens semi-intensieve zorgen) bij te staan na de ingreep. Dagelijks even langs om te supporteren en boodschappen (over) te brengen of wasjes mee te nemen, je kent dat. Morgen gaat ze voor revalidatie naar Hamme. Nog wat verder, maar ik hoop dat ze daar eindelijk deftige kost zal krijgen. Dit is de eerste keer in 54 jaar dat ik mijn moeder hoor klagen over het eten. Vrijdag was ik er toen ze het warm eten brachten en het zàg er inderdaad niet uit. Vandaag krijgt ze geen bloemen maar een malse biefstuk die ik hopelijk zonder ongelukken lekker warm op haar kamer krijg…

Prompt viel er vorig weekend nog een 2de slachtoffer: Seppe moest onmiddellijk voor observatie binnen. In een andere kliniek (vlak bij het werk gelukkig). En dus zag mijn dag gisteren er ongeveer zo uit: van 9 tot 11 boodschappen doen, tegen 11u30 naar Antwerpen in de hoop dat we de arts van Seppe konden spreken over de testuitslagen en prognose. Vandaar recht naar Sint-Niklaas om daar de dipjes op te vangen en de moed er weer in te krijgen. Na volbrachte taak thuis Venteke ophalen, want die had nog de kans niet gehad om zijn oom op te zoeken en dus terug naar Antwerpen. Seppe had er intussen ook terug wat moed op gekregen want normaal mag hij morgen of dinsdag naar huis.

Moet het dan verwonderen dat ik op een gegeven moment uit de parkinglift stapte en 1) niet meer wist in welke kliniek ik was en 2) waar ik mijn auto had gelaten?

Zelf ben ik om goed halfnegen in bed gekropen en ik herinner me zelfs niet dat ik het licht heb uitgeknipt. In mijn geest ging het vanzelf uit.

De rugzak is dus nog niet bijgevuld. Die gebruik ik momenteel als hoofdkussen…