Op volle toeren…
Intussen is de kruissnelheid al ruimschoots bereikt. Onmiddellijk na het lange weekend van onze thuiskomst had ik welgeteld 2 dagen om een beetje ingewerkt te geraken op het werk. Daarna waren er al onmiddellijk 2 “vrije” dagen nodig om mijn moeder in de kliniek af te leveren voor een zware rugoperatie en haar (al was dat maar even, wegens semi-intensieve zorgen) bij te staan na de ingreep. Dagelijks even langs om te supporteren en boodschappen (over) te brengen of wasjes mee te nemen, je kent dat. Morgen gaat ze voor revalidatie naar Hamme. Nog wat verder, maar ik hoop dat ze daar eindelijk deftige kost zal krijgen. Dit is de eerste keer in 54 jaar dat ik mijn moeder hoor klagen over het eten. Vrijdag was ik er toen ze het warm eten brachten en het zàg er inderdaad niet uit. Vandaag krijgt ze geen bloemen maar een malse biefstuk die ik hopelijk zonder ongelukken lekker warm op haar kamer krijg…
Prompt viel er vorig weekend nog een 2de slachtoffer: Seppe moest onmiddellijk voor observatie binnen. In een andere kliniek (vlak bij het werk gelukkig). En dus zag mijn dag gisteren er ongeveer zo uit: van 9 tot 11 boodschappen doen, tegen 11u30 naar Antwerpen in de hoop dat we de arts van Seppe konden spreken over de testuitslagen en prognose. Vandaar recht naar Sint-Niklaas om daar de dipjes op te vangen en de moed er weer in te krijgen. Na volbrachte taak thuis Venteke ophalen, want die had nog de kans niet gehad om zijn oom op te zoeken en dus terug naar Antwerpen. Seppe had er intussen ook terug wat moed op gekregen want normaal mag hij morgen of dinsdag naar huis.
Moet het dan verwonderen dat ik op een gegeven moment uit de parkinglift stapte en 1) niet meer wist in welke kliniek ik was en 2) waar ik mijn auto had gelaten?
Zelf ben ik om goed halfnegen in bed gekropen en ik herinner me zelfs niet dat ik het licht heb uitgeknipt. In mijn geest ging het vanzelf uit.
De rugzak is dus nog niet bijgevuld. Die gebruik ik momenteel als hoofdkussen…
Veel draagkracht toegewenst voor jou en de jouwen. Je hebt het nodig zo te lezen.
Hoe je dat met die biefstuk gaat klaarspelen, wil ik nog wel eens horen.
Neem tussen door toch maar even de tijd om te relaxen. De boog kan niet altijd gespannen staan. Sterkte!
@zapnimf: die truc heb ik nog al uitgehaald, hoor. Voorwaarden zijn: geen uren moeten rijden, een pannetje met een dikke bodem die lang heet blijft en een stevige mand om de pan goed recht in te vervoeren.
Ik heb nog nooit een leeuw zo zien aanvallen op een lap vlees als gisteren mijn moeder. Ik werd bijna bang…
@madameblogt: als alles goed gaat is Seppe ten laatste morgen thuis. Dat zal al een pak schelen.
Lieve Affodil het is al een goed teken dat je mama naar goed eten smaakt.
Toen mijn mama viel en haar ruggewervel brak was haar anorexia al zo ver dat ik er amper eten inkreeg, het mocht nog zo lekker zijn.
Omdat ik altijd zelf elke dag van mijn leven heb moeten koken – ventje kent (????) er niks van, kan je best geloven dat zelfs ziekenhuis eten smaakt indien je het zelf eens niet moet klaarmaken.
Het moet al bar slecht zijn vooraleer ik ooit zal klagen. Gewoon het verwen element vind ik al prachtig. Alles wordt gebracht en je moet er zelf niets voor doen.
Ventje moet seffens de boodschappen van zijn ma nog naar haar doen, zij beseft zelf niet hoe gelukkig ze is om nog in zo’n goede gezondheid te zijn, maar toch is het ook nog altijd klagen en zagen. Rond mij vallen vrienden en vriendinnen van mijn leeftijd dood van kanker, maar zij vindt het feit dat zij 85 is geworden het ergste … pffft…. meer kan ik niet zeggen op dit ogenblik, maar je weet vast en zeker wat ik bedoel hé?
Dikke knuffel voor al wat je gedaan hebt trouwens.
Nou dat niet meer weten waar de auto staat herken ik maar al te goed. Tijdens het verblijf van manlief in het ziekenhuis, was ik ook regelmatig mijn auto kwijt.
Waarom reserveert men nou ook niet vaste plekjes voor regelmatige bezoekers???
Hallo meisje,
kom effe binnen vallen om te kijken of je het al wat minder duk hebt. Blijkbaar niet dus.Hoop dat het met je mams elke dag iets beter gaat en dat het eten daar waar ze nu is wat lekkerder is. Wanneer je maar enkele dagen in het ziekenhuis ligt, dan valt het eten nog mee. Zoals bojako aanhaalt, je moet het niet zelf maken en wordt bediend, dat is al een pluspunt op zich. Maar bij een langer verblijf begint het toch tegen te steken hoor, en ik kan het weten. Dan is zelfs de cafetariakost een delicatesse. Affo’ke, hou je taai meid.