Euro 2008 (1)…

Het worden 3 warme weken. Wat zeg ik? Héééééét!!! wordt het. En daar zijn 3 dingen schuld aan (nee, niet het gat in de ozonlaag, dat is er het hele jaar rond):
 
1. het is examenperiode, de studentjes puffen zich de longen uit het lijf, dus waarom er niet nog een schepje bovenop doen? Het is elk jaar zo. En dan een verregende eerste vakantiemaand. Tradities dient men in ere te houden.

2. Het EK voetbal begint morgen. Hartspecialisten waarschuwen nu al voor het verhoogde risico. Alle spoeddiensten en hartbewakingscentra in alarmfase rood. Zo’n voetbaltornooi brengt nu eenmaal de gemoederen veel gemakkelijker aan het koken dan pakweg de finale van de 100m sprint op de Olympische Spelen. Bij dat laatste exploot heeft de gemiddelde hartpatiënt niet eens de tijd om dood te vallen. Wat zijn nou helemaal 10 seconden in een mensenleven?

3. Het EK voetbal begint morgen (ja ik weet het, dat stond er al). En dus zullen er in het gemiddelde huisgezin weer feitelijke scheidingen van tafel en tv plaatsvinden. Pa en de eventuele zoons en/of vrienden voor tv, bedolven onder lege blikjes en chipskruimels, met de voeten nog net niet in de pizzaresten op de salontafel. Ma met zeurende dochters boven “in het grote bed” voor Ketnet en in de hoop dat er na kinderbedtijd nog iets anders is dan FC de kampioenen… Voor diegenen die die uitwijkmogelijkheid hebben, tenminste. In andere huishoudens komt het allicht tot echte scheidingen. “Ik ga terug naar mijn moeder!” “Goed schat, vraag aan je vader of hij op weg naar hier nog een 6-pack Heineken meebrengt”

Gelukkig hoeft het niet altijd op dit soort voetbaldrama’s uit te draaien. Tegenwoordig is het bij mannen allang niet meer zo cool om voetbalgek te zijn. Ze houden bij hoog en bij laag vol dat ze er geen bal aan vinden (stiekem halen ze de schade wel in dankzij digi-tv of ze gaan “klussen” bij een buur die de tv wél loeihard aan heeft).

Anderzijds zijn er ook de geëmancipeerde vrouwen die eindelijk door hebben dat er na de rust in de andere richting gelopen dient te worden. Meestal lusten zij ook pizza…

Ik was lang het enige meisje in een familie waar voetbal naast passief ook actief in de belangstelling stond. Ook bij mij dus, want wat moest ik als niet-poppenmens anders in mijn uppie? Ik heb zelf ook met dat bijltje gehakt, voor (doel)paal gestaan en “er een lap op gegeven”. Ik heb ook tùssen de palen gestaan, met de bedoeling anderen hun penalties te stoppen. Handmatig ging dat niet altijd zo goed. Vandaar een neus met een ferme knik in het midden. Voor het tv-scherm voel ik me net iets veiliger. En op tijd en stond lust ik ook wel een pizza…

Ik heb me trouwens laten ompraten om regelmatig een voetbalcursiefje op een forum te schrijven. In principe moet ik dus wel dagelijks minstens één halftime van de ene of andere match volgen en de eindresultaten goed bijhouden om “een pronostiek te kunnen steken”. We gaan nog lachen!

Tenzij… Tenzij de voodoo-vloek nog altijd niet uitgewerkt is en ik bij het eerste fluitsignaal van de ref in slaap donder. Pizza met koffie… smààkt dat?