Ja hoor…

… ‘t is weer eens gelukt! Hoe dikwijls moet ik het nog voorhebben om het af te leren?

Ik laat standaard mijn outlookinstellingen zó staan dat ik een leesbevestiging krijg van mijn correspondenten. Makkelijk om te weten óf en wanneer ik geredelijkerwijs een antwoord of actie mag verwachten.

Maar als ik -zoals nu- een bericht tot de hele campus richt, kan ik dat maar beter uitschakelen. En dan bedoel ik ook: outlook sluiten en opnieuw openen. En laat ik dát nu altijd vergeten!

Man, man, man… Populair dat je dan bent! Een hele mailbox vol fanmail… Tssss tssss, tssss…

Een uitzondering…

Ik plaats zelden of nooit 2 berichten op 1 dag. En ik heb het normaal alleen over boeken die al verschenen zijn. Maar vandaag viel deze mail in mijn inbox:

Beste mensen,

Op 3 oktober verschijnt mijn debuut Ademloos; een autobiografische roman over de dood van mijn grote liefde Ron en het leven daarna. Sinds vandaag is mijn website www.kimmoelands.nl in de lucht met info over het boek, een heel klein voorproefje, quotes van mensen die het boek al gelezen hebben etc. Met duizendmaal dank aan Sander Verheijen voor het prachtige ontwerp van de site en de boekcover! Feel free to take a lookJ

 

Liefs,

Kim

 

Ik heb Kim Moelands leren kennen en appreciëren tijdens onze gezamenlijke tijd bij Sander Verheijen’s Crimezone en na een tijdje vonden we elkaar terug op de redactie van het Ezzulia van Eric Herni. Ze is een dame die alle bewondering verdient en ik geef haar graag een eigen plaatsje op mijn blog. Volg haar digitale spoor en je vindt een sterke, vrolijke, lieve vrouw.

Die éne hete zondag in 2008…

Hopelijk wordt dit niet de aanduiding voor gisteren in de geschiedenisboekjes.

Vrijdagnamiddag begon er al een beetje op te lijken, het was zalig om buiten te eten en nog een tijdje na te tafelen op het gazon. Zaterdag kondigde zich somber maar klam aan (om 6u met de hondjes gaan wandelen en toen was het al 17°) en hield dat vol tot in de late namiddag alle boodschappen gedaan en afgeleverd waren en toen was het hoog tijd om de plannen te herzien voor zondag.

Eerste wapenfeit van de dag bleef de afspraak om te gaan fitnessen en daarna een wandeling met onze 2 boeven. Toen kwam Venteke op het onzalige idee om te bbq’en. Onzalig, omdat ik bbq’s eigenlijk vermijd net omdat Venteke er geen fan van is. Onzalig, omdat het intussen bijna sluitingstijd was voor die paar winkels waar geen vakantiebriefje in de uitstalramen hangt.

Bij de bakker dichtbij het fitnesscentrum kon ik nog net de allerlaatste pistollekes op de kop tikken én een doosje lekkers voor bij de koffie. De slager op de hoek had het al voor bekeken gehouden en die verderop was intussen voorgoed met vakantie en zijn plaats was ingenomen door een kruidenier. Had ik toch nog broodbeleg voor ’s middags en zo kocht ik meteen tijd om onze diepvries te overvallen en nog tijdig één en ander te ontdooien tegen ’s avonds. Rauwkost was ook geen probleem en drank ook niet.

Wat wél nog onze culinaire plannen kon doorkruisen was de kwestie van de gasvoorraad. Wij hebben namelijk een bbq op gas. En ik kon me voor de drommel niet herinneren of de laatste gasbonbonne vorig jaar nog veel gebruikt was. Een lege fles stond er nog maar die kon ik gezien het tijdstip niet meer gaan omruilen voor een volle reserve. Vingers gekruist en de elektrische grill in de aanslag, dus. Maar er was nog ruimschoots genoeg gas. Zelfs een banaan met chocolade en amandelschilfers had nog gekund, maar dan had ik misschien best nog bananen gekocht ook… Improvistie alom dus.

Net als de namiddag, want het plan om onze stal op wielen eens uit te mesten en er terug een soortement auto van te maken heb ik laten varen tot de temperaturen ietsje werkzamer zijn. Misschien vanavond…

In de plaats kwam een bezigheid waar ik al een tijdje mee in mijn hoofd liep, maar waar ik uitgerekend het weer van gisteren bij nodig had. Grote plastic teil op het gazon, emmer warm water, dan nog aanvullen met koud, een stuk vooroorlogse sunlightzeep en een washandje erbij en dan… boefjes vangen!!! Om Floor te fatsoeneren heb je om te beginnen nodig: 1 baasje die weet hoe hij een hond met een handvat (harnasje) moet controleren, een vrouwtje om het washandje en de zeep te hanteren en die intussen probeert hondje rustgevende woordjes in te fluisteren. En tot slot een tube wondhelende zalf om de enorme schrammen op vrouwtjes dij te ontsmetten en verzorgen, want zo rustgevend vond Floor al dat gefezel toch niet. Gelukkig is Nicky van een ander kaliber. Die wist intussen wat haar te wachten stond, maar kwam bij onze eerste aansporing zelf naar de teil geslenterd en liet zich gewillig in het water zetten, inzepen en spoelen. Ze was zelfs zo galant om eerst een paar meter van ons af te gaan staan om zich uit te schudden.

Intussen stond ik ver aan mijn kookpunt met de zon op mijn rug en besloot ik mezelf op wat koelte te tracteren. In de fitnesszaal en bij de bakker had ik al vol jaloezie naar de superkorte kopjes van een paar dames gekeken. Tegen de late namiddag kon ik de lokroep van de tondeuze niet meer weerstaan en ben ik naar mijn oude voorkeur teruggekeerd: een coupe Seaned O’Connor. Die kam kan alvast uit mijn sporttas…

 

 

 

En ja, Zabrila, ik had je vraag al voelen aankomen .

Voor de huisdierenliefhebbers…

Je zal het maar meemaken. Zit je te snollen in de zoektermen waardoor mensen op je blog terechtgekomen zijn. Zie je daar “dierenarts Joris”. OK, onze dierenarts heet Joris. Even gegoogled (ik ben niet nieuwsgierig, maar weet graag alles) en wat ontdek ik? Deze link. Met de medewerking van onze dierenarts. En handig om bij de hand te hebben (of moet ik nu schrijven “bij de poot”?).

Het groen van de komkommer…

Blogland ligt er groen bij. Groen en stil. Wie niet weg is, is niet gezien, want blijkbaar is met de buitentemperatuur ook de toevoer van inspiratie gezakt. Op de blogjes waar ik geregeld kom, beweegt weinig. Of ineens juist heel véél, wegens verbouwingswerken, want er zijn er een paar die net als ik eens aan een nieuw behangetje toe waren.

Ik ben dan maar eens een paar nieuwe adresjes gaan opzoeken. Leentje-buur spelen bij de vertrouwde blogjes, ‘t is te zeggen in eerste instantie bij Zapnimf want ik begin om een ook voor mij niet erg duidelijke reden altijd ergens onderaan mijn blogroll te prikken (wat me er aan doet denken dat ik mijn eigen blogroll nog opnieuw moet ophangen, na de schilderwerken hier). Bij die speurtocht kom je dan opeens op een blogje van een bezig bijtje van wie bepaalde dingen je heel vertrouwd in de oren klinken. Zo kom je nog eens oude kennisjes tegen.

Een leuke bezigheid is ook af en toe eens gaan kijken in je blogstatistieken. Het waren Menck en diezelfde Zapnimf die me op het idee brachten met hun stukjes. Man man man, je schrikt je soms verrot als je ziet onder welke zoektermen mensen tot op je blogje geraken! Al lig je best wel vaak in een deuk ook. En dan maar zitten piekeren waar google het dan in vredesnaam uit haalt om daarop te linken…

In afwachting van de beloofde 30° zit ik mijn koude vingertoppen op te warmen aan een bak koffie. Ik die nooit kou heb, heb nu een gebreid jasje aangetrokken. Onder de lichte nagellak vermoed ik mijn nagelbed lichtjes blauw. En ik heb er niet op gemept met een hamer. Het is gewoon kleumen. Op 22 juli. Raam dicht, vest aan en een mok dampend zwart vocht. En geduldig wachten. Op de zomer. Die gaat nu gauw komen, want het is al komkommertijd…

Affodil leest Mankell (4)…

Ik ben al van zeven uur aan de slag en heb er een heel drukke voormiddag opzitten. Het is nu ongelooflijk stil op de campus en ik ben er op mirakuleuze wijze in geslaagd een broodje te bemachtigen voor de lunch. Na twee vergeefse pogingen geraakte ik eindelijk weg.

Terwijl ik het wegkouw, lees ik het laatste stuk van Tea Bag’s verhaal. Van het verhaal van de beide andere meisjes. Het is het verhaal van duizenden mensen die in een ultieme poging om te bestaan wegvluchtten uit wat ze dachten dat hun vertrouwde omgeving was. Weg, naar een omgeving waarvan ze zich de schaduw eigen maken. Een omgeving die in het beste geval onverschillig is en waar ze zich langs de rand van het licht bewegen. Wachtend op het moment dat iemand hen zal komen zeggen dat ze voortaan mogen bestaan.

Affodil leest Mankell (3)…

De auto is nog niet hersteld, dus we kunnen niet met de hondjes gaan wandelen. Als onze trouwe viervoeters in de vervangwagen springen in de staat waarin ze meestal in onze stal op wielen komen, val ik in grote kosten.

In de fitness lijkt er wel een overrompeling aan de gang. Er is niet eens een plaatsje voor de auto, laat staan voor ons. Rechtsomkeer en dan maar hopen dat het morgen beter gaat.

Thuis dan maar wat oprommelen, de woefkes hun eten geven en dan op de bank met een theezakje, alias “Tea Bag”.

Het boek:

Stel je voor: je wordt door een oude, erg geëngageerde vriend min of meer in de val gelokt om als auteur (weliswaar tijdelijk zonder enige inspiratie) een schrijfcursus te geven aan een paar jonge allochtone vrouwen die hun ei kwijt willen aan zoveel mogelijk lezers. Locatie van de cursus is een oude boksschool. Naast de drie cursisten zitten er in de zaal nog zo’n dertig-veertig van hun familieleden om je op de vingers te kijken en indien nodig ook te slaan. Als je dan, om toch met iets te beginnen, vraagt om in twintig minuten op te schrijven waarom ze schrijfster willen worden, is er één die een minuskuul tekeningetje maakt waar schijnbaar geen verhaal bij hoort. De beide anderen zien een succesvol boek als springplank naar een tv-carrière.

Geen wonder dat de moed je in de schoenen zinkt. Je lief denkt dat je vreemd gaat in plaats van aan haar kinderwens tegemoet te komen. Je uitgever vindt dat je je tijd verdoet (jijzelf denkt er ook over, maar hij zal de laatste zijn die dat uit jouw mond zal horen). En de jongedames zorgen er bekwaam voor je mee in de illegaliteit te trekken. Elke poging (en ze worden steeds minder overtuigend) om aan het project te ontsnappen loopt vast op de vastberaden gestalte van je vriend, de bokscoach.

Je krijgt er geen hoogte van of de meisjes voldoende talent in huis hebben. Je kan onmogelijk uitmaken of hun spaarzame verhalen een glimp van waarheid bevatten. Ze lijken voortdurend in elkaars leven in en uit te lopen en er van te gebruiken wat hen nuttig lijkt om je interesse gevangen te houden. Maar ergens is er een idee aan het groeien in je hoofd. Je wil hun verhaal wel helpen vertellen, maar op een manier die meer de aandacht zal trekken. Als je nou maar de tijd kreeg om dat idee te laten rijpen.

Ze lopen ook steeds vaker jouw leven in en uit. En als je op het punt staat de deur voor hun neus dicht te gooien omdat je dringend aan een beetje gemoedsrust toe bent, glimlachen ze…

Affodil leest Mankell (2)…

Het is met deze Mankell als met al de vorige: hij laat je niet los. Hij verleidt je en blijft roepen om verder te lezen en je handen jeuken als je bij het boek in de buurt komt. Het ligt dan ook erg dicht in mijn buurt. Grijpensklaar voor de lunch- en koffiepauze. Voor mij geen koffie. Ik neem wel een Tea Bag.

Het boek:

Het is naar het schijnt een moeilijk moment als je als schrijver voor het witte blad gaat zitten en je afvraagt hoe je het vol moet krijgen, hoe je dat wat in je hoofd zit op een voor de lezer aantrekkelijke manier moet verwoorden.

Nog moeilijker moet het zijn als je iets in je hoofd hebt, weet hoe je het op het papier moet zetten maar de halve wereld doet of dat niet ter zake is en je iets anders wil opdringen. Een misdaadroman, bij voorbeeld. Terwijl je helemaal geen misdaadroman wil schrijven. Dat doen al die anderen al. Je moeder, je lief, je beleggingsadviseur, je concurrent, … Iedereen schrijft ineens met bloed aan z’n pen. Terwijl jij alleen maar wil doen waar je hoopt goed in te zijn, namelijk onbegrijpelijke gedichten schrijven. Heel artistieke, onleesbare en weinig verkochte gedichten.

 

Je hebt je hele leven achtergelaten en bent via sluipwegen en obscure paden in een vreemd, koud land aangekomen waar je wil proberen weer een toekomst op te bouwen. Alleen… waarop bouw je die toekomst? Je hebt met je leven ook jezelf achtergelaten. Je hebt geen naam, toch liefst niet die van jezelf, want die is hier niet veilig. Je kruipt in de identiteit van anderen, voor een tijdje, tot die te eng wordt en je weer moet verhuizen. Vervellen, als het ware.

Als je een kans wil maken moet je helemaal loskomen van wie je was, maar tegelijk ben je diep vanbinnen nog altijd wie je was en moet je dat toch ergens kunnen bewaren om jezelf niet helemaal te verliezen en gek te worden van angst. Want als je jezelf verliest, dán ben je pas écht eenzaam. Je wil je verhaal kwijt en dan duikt er zo’n vreemde dichter op die vertelt in woorden die geen mens begrijpt. Misschien kan hij je helpen je verhaal te vertellen zonder dat iemand begrijpt dat het over jou gaat. Maar hij weet niet hoe het is om opgejaagd te worden. Hij weet niet hoe het is om elke dag iemand anders te zijn. Hij wil het niet doen ook. Maar hij raakt verstrikt in je namen en verhalen. En in je glimlach…

Vluchteling zijn. Het is bijna zo moeilijk als voor een wit blad gaan zitten…

Affodil leest Mankell (1)…

Met een afspraak om anderhalf uur aan een tikkende en piepende bloedplaatjesmachine te gaan hangen, heb ik iets nodig om die tijd klein te krijgen en de films die je bij de bloedtransfusiedienst kan zien zijn niet echt mijn keuze. Voor wat hoort wat, dus loop ik eerst de krantenkiosk binnen en vind er “Tea Bag” van Henning Mankell. Een mens kan slechter scoren.

Mankell ken ik al langer als een meesterlijk thrillerauteur. Ik verwacht dan ook dat dit een kort leesdagboekje gaat worden, want het valt me altijd moeilijk om zijn boeken neer te leggen voor ze uitgelezen zijn. Maar deze keer heb ik -bewust- een ander soort boek van hem gekozen. “Tea Bag” is geen thriller, althans niet in de klassieke zin van het woord. Voor wie de Zweed kent, zal ik geen geheim verklappen als ik zeg dat hij zelfs van een saaie dag een spannend verhaal kan maken.

Met een net iets te groot stressballetje in de hand van mijn aangeprikte arm en slechts één vrije hand om in een splinternieuw en dus weerbarstig boek te bladeren installeer ik me en sluit me volledig af van mijn omgeving.

Het boek:

Jesper Humlin, een Zweeds dichter van ontoegankelijke poëzie, wordt onder druk gezet door zijn uitgever om eens iets nieuws (lees: commercieels) te gaan doen. Zijn LAT-vriendin zet hem onder druk omdat haar biologische klok haar in paniek gebracht heeft. Een concurrerende dichter, met wie hij geregeld contact houdt, zet hem onder druk door met nieuwe ideeën aan te komen die wel eens goed zouden kunnen scoren. Over zijn moeder zullen we het dan al maar niet meer hebben. En als Humlin zijn mond open doet, schijnt de hele wereld net het tegenovergestelde te horen van wat hij zegt.

In een Spaans vluchtelingenkamp probeert een jonge Afrikaanse vrouw haar uitzichtloze verleden te vergeten. Ze concentreert zich op het enige wat nu telt: overleven. Aan een toekomst denkt ze liever niet, want niets garandeert dat die er voor haar ook ís. In haar situatie kan een verleden je in de weg staan, maar soms is het handig er een te hebben. Als één of ander Europees land ineens zijn grenzen opent, bijvoorbeeld. Je weet nooit op voorhand welk oorlogsgebied in de mode is, dus kan je maar beter zo neutraal mogelijk klinken tot je je kans schoon ziet. Op de vraag van een kampambtenaar hoe haar naam is, antwoordt ze dan ook “Tea Bag“. Al houdt ze meer van koffie…

België barst …

Twee aardbevingen in 24u tijd in Waals-Brabant

zo 13/07/08 19:33 (UPDATE video) – In 24 uur tijd zijn er twee aardbevingen geweest in de buurt van Waver, in Waals-Brabant. De eerste beving vond gisteravond plaats, de tweede vannamiddag omstreeks 16 uur

 (bron: De redactie)

Aarde beeft tweemaal in Henegouwen

ma 14/07/08 07:59 – In de omgeving van Dour, in de provincie Henegouwen, heeft zich vanmorgen vroeg een lichte aardbeving voorgedaan. Het is al de derde aardbeving in Wallonië in drie dagen tijd.

(bron: De redactie) 

 

En op 15 juli kraaide de haan 3 maal…