Affodil leest Mankell (1)…

Met een afspraak om anderhalf uur aan een tikkende en piepende bloedplaatjesmachine te gaan hangen, heb ik iets nodig om die tijd klein te krijgen en de films die je bij de bloedtransfusiedienst kan zien zijn niet echt mijn keuze. Voor wat hoort wat, dus loop ik eerst de krantenkiosk binnen en vind er “Tea Bag” van Henning Mankell. Een mens kan slechter scoren.

Mankell ken ik al langer als een meesterlijk thrillerauteur. Ik verwacht dan ook dat dit een kort leesdagboekje gaat worden, want het valt me altijd moeilijk om zijn boeken neer te leggen voor ze uitgelezen zijn. Maar deze keer heb ik -bewust- een ander soort boek van hem gekozen. “Tea Bag” is geen thriller, althans niet in de klassieke zin van het woord. Voor wie de Zweed kent, zal ik geen geheim verklappen als ik zeg dat hij zelfs van een saaie dag een spannend verhaal kan maken.

Met een net iets te groot stressballetje in de hand van mijn aangeprikte arm en slechts één vrije hand om in een splinternieuw en dus weerbarstig boek te bladeren installeer ik me en sluit me volledig af van mijn omgeving.

Het boek:

Jesper Humlin, een Zweeds dichter van ontoegankelijke poëzie, wordt onder druk gezet door zijn uitgever om eens iets nieuws (lees: commercieels) te gaan doen. Zijn LAT-vriendin zet hem onder druk omdat haar biologische klok haar in paniek gebracht heeft. Een concurrerende dichter, met wie hij geregeld contact houdt, zet hem onder druk door met nieuwe ideeën aan te komen die wel eens goed zouden kunnen scoren. Over zijn moeder zullen we het dan al maar niet meer hebben. En als Humlin zijn mond open doet, schijnt de hele wereld net het tegenovergestelde te horen van wat hij zegt.

In een Spaans vluchtelingenkamp probeert een jonge Afrikaanse vrouw haar uitzichtloze verleden te vergeten. Ze concentreert zich op het enige wat nu telt: overleven. Aan een toekomst denkt ze liever niet, want niets garandeert dat die er voor haar ook ís. In haar situatie kan een verleden je in de weg staan, maar soms is het handig er een te hebben. Als één of ander Europees land ineens zijn grenzen opent, bijvoorbeeld. Je weet nooit op voorhand welk oorlogsgebied in de mode is, dus kan je maar beter zo neutraal mogelijk klinken tot je je kans schoon ziet. Op de vraag van een kampambtenaar hoe haar naam is, antwoordt ze dan ook “Tea Bag“. Al houdt ze meer van koffie…