Affodil leest Mankell (3)…

De auto is nog niet hersteld, dus we kunnen niet met de hondjes gaan wandelen. Als onze trouwe viervoeters in de vervangwagen springen in de staat waarin ze meestal in onze stal op wielen komen, val ik in grote kosten.

In de fitness lijkt er wel een overrompeling aan de gang. Er is niet eens een plaatsje voor de auto, laat staan voor ons. Rechtsomkeer en dan maar hopen dat het morgen beter gaat.

Thuis dan maar wat oprommelen, de woefkes hun eten geven en dan op de bank met een theezakje, alias “Tea Bag”.

Het boek:

Stel je voor: je wordt door een oude, erg geëngageerde vriend min of meer in de val gelokt om als auteur (weliswaar tijdelijk zonder enige inspiratie) een schrijfcursus te geven aan een paar jonge allochtone vrouwen die hun ei kwijt willen aan zoveel mogelijk lezers. Locatie van de cursus is een oude boksschool. Naast de drie cursisten zitten er in de zaal nog zo’n dertig-veertig van hun familieleden om je op de vingers te kijken en indien nodig ook te slaan. Als je dan, om toch met iets te beginnen, vraagt om in twintig minuten op te schrijven waarom ze schrijfster willen worden, is er één die een minuskuul tekeningetje maakt waar schijnbaar geen verhaal bij hoort. De beide anderen zien een succesvol boek als springplank naar een tv-carrière.

Geen wonder dat de moed je in de schoenen zinkt. Je lief denkt dat je vreemd gaat in plaats van aan haar kinderwens tegemoet te komen. Je uitgever vindt dat je je tijd verdoet (jijzelf denkt er ook over, maar hij zal de laatste zijn die dat uit jouw mond zal horen). En de jongedames zorgen er bekwaam voor je mee in de illegaliteit te trekken. Elke poging (en ze worden steeds minder overtuigend) om aan het project te ontsnappen loopt vast op de vastberaden gestalte van je vriend, de bokscoach.

Je krijgt er geen hoogte van of de meisjes voldoende talent in huis hebben. Je kan onmogelijk uitmaken of hun spaarzame verhalen een glimp van waarheid bevatten. Ze lijken voortdurend in elkaars leven in en uit te lopen en er van te gebruiken wat hen nuttig lijkt om je interesse gevangen te houden. Maar ergens is er een idee aan het groeien in je hoofd. Je wil hun verhaal wel helpen vertellen, maar op een manier die meer de aandacht zal trekken. Als je nou maar de tijd kreeg om dat idee te laten rijpen.

Ze lopen ook steeds vaker jouw leven in en uit. En als je op het punt staat de deur voor hun neus dicht te gooien omdat je dringend aan een beetje gemoedsrust toe bent, glimlachen ze…