Is dit een grap…
… of om te huilen? (sorry, m’n beste Herman van Veen)
Gisteren in de late namiddag stak ik de voordeur van ons huis open en meteen wist ik: “bingo!” Ik had bergen zin om rechtsomkeer te maken en nog een gratis nachtshift te kloppen, maar daar doen we (meestal) niet aan bij ons op het werk. De stank die me in de hal tegenkwam deed alle varkensbedrijven terstond in het niets verdwijnen en dat kan maar één ding betekenen: Nicky heeft krampkes gehad!
Het kan ook maar op één plaats te doen zijn: bovenop een bureau, bij voorkeur dat van Baasje. Gelukkig had die voor één keer een moment van helderziendheid gehad en net als ik zijn laptop dichtgeklapt.
Gelukkig, want Nicky probeert haar ongemakken altijd kond te doen via email. Vermoed ik. Ik kan er ook geen andere verklaring voor vinden waarom dat per sé tussen de klaviertoetsen moet spetteren. Dat het een kl***job is om er de stank en bijbehorende substantie weer tussenuit te pleuren hebben we nog kunnen ondervinden in het desktoptijdperk. De enigen die zich daar een breuk om kunnen lachen zijn onze sympathieke dierenartsen…
De solidariteit tussen onze 2 honden is roerend voor toeschouwers, maar ik kon Floor’s prestaties op boeken en sprei maar matig appreciëren, ook al bestond dié uit een reukloze schuimende tractatie die er via een andere weg uitgekomen was. Ze heeft daar in de living laat op de avond nog een imposante demo van gegeven ook, net toen ik op het punt stond om naar bed te gaan…
Na het eten dus naar dierenartsen Joris en Katrien. Conclusie: vorige donderdag zijn onze kneusjes wat te dicht bij een poel gekomen (lees: ze zijn er halsoverkop ingedoken) en hebben zo een salmonellavergiftiging opgedaan. Een paar prikken later zagen ze met lede ogen hun eetbakken verdwijnen, want het verdict luidt: 24u uitvasten en dan voorzichtig met droge voeding in kleine hoeveelheden beginnen. Twee pillen per hond per dag. En voorlopig geen waterpret meer tenzij in de badkuip, maar dat zie ík dan weer niet zo zitten (Floor’s pootafdruk staat nog blauw op mijn bil van de week ervóór).
Helemaal ongevoelig ben ik dan ook weer niet voor dierenleed, al geeft het voorgaande misschien die indruk. Om te bewijzen dat ik best wel inlevingsvermogen heb, ben ik vanmorgen op de Rodekruispost KO gegaan. Dan geef je zonder verpinken ruim 20 jaar bloed en bijna 10 jaar plaatjes en ineens knipt iemand het licht uit. Helemaal donker was het nog niet, maar ik was toch in gedachten al op zoek naar kaarsen en wierook.
Het schijnt niet ongewoon te zijn dat je eens verkeerd reageert op het antistollingsmiddel. Het kan ook door de warmte gekomen zijn (de ramen mochten niet open van iemand die voortdurend over de kou kloeg, al was het er om dood te vallen). In elk geval kon het op geen betere plaats gebeuren want ik lag toch al en binnen de paar seconden was ik omringd door meer dokters en verpleegsters dan waarvoor er plaats was tussen al de apparatuur.
Een frisse cola en een kaasclub later was ik voldoende op de been om aan de bushalte een oude dame op te rapen die het stoepje van de bushalte gemist had. Ik voelde me in die hoedanigheid toch een stuk beter op mijn gemak dan aan de andere kant van de hulplijn…
Wat is dat daar allemaal, zeg! Een ondergek… toetsenbord, je honden met salmonellavergiftiging, jij die verkeerd reageert, een vrouwtje dat valt. Vieze wolk die daar boven jullie streek hangt!
Yuk. Het nadeel van een laptop in dezen is natuurlijk dat het toetsenbord vastzit aan het geheel. Leve de stand alone met k*kkende honden in de buurt.
Ai ai. Maar het had nog erger gekund… een paar dagen eerder en het was in jullie bed geweest!
Hoe? Menck? Kan je die tjoepkes er niet afklikken en dan in een linnenzakje de wasmachine in? Pech zeg!
Het is inderdaad onverklaarbaar waarom onze hondjes een bepaalde plaats verkiezen om over te geven of hun spetterend hoopje te plaatsen.
Bij onze Flor was het ook enkel wanneer zijn darmen overhoop lagen – en die lagen bij het minste overhoop.
Ik zag het al aan de schuldige blik in zijn oogjes wanneer ik opstond maar het beestje kon er echt niets aan doen.
Overal lagen stenen en houtvloeren maar ons meneerke deed het ALTIJD op de roze tapijten. Het was ook nooit een hoopje, hij liet een spetterspoor na en kuiste daarna nog proper zijn poepke af, dat zag je aan de lange vegen.
Een heel plezant jobke wanneer je moet vertrekken naar je werk. Ventje had een dogflap in de deur naar de tuin gemaakt, maar we durfden het ’s nachts niet openlaten want dan kwamen de vele poezen van de buren binnen en onze jonste is vreselijk allergisch. Nu weet ik dat er zo van die flapdeurtjes bestaan die enkel open en toe gaan via een chip in de halsband van je hond of kat.
Indien we ooit terug een hond nemen dan zou ik dit toch wel overwegen.
De roze tapijten liggen – wel gekuist – toch nog steeds opgerold in onze kelder, want na de hond kwamen de vele kotsende, smossende kleinkinderen.
Het is bovendien veel gemakkelijker om zo te kuisen vind ik, maar mijn ventje vindt het allemaal wat kaal.
Groetjes!
@Madameblogt:
Je hebt zo van die dagen, hé…
@Menck:
Vaatwasbestendige laptops: een gat in de markt? Met een speciaal detergent om virussen te verwijderen…
@zapnimf:
Dat was eerlijk gezegd ook mijn eerste gedacht. Maar dan was ze waarschijnlijk toch naar het kantoor gespurt, hoor. Met ons in wapperende vaan erachteraan…
@Bojako:
Tapijten zijn bij ons ook no longer done. Nadat de poes jaren geleden de oorspronkelijk bruine tekeningen van de éne mat allemaal rood had verkleurd met haar maaginhoud, heb ik vorig jaar het rode jachttafereel uit de zithoek ook maar laten verdwijnen, want daar zaten wijnvlekken (wild vraagt om rode wijn, nietwaar?) en een krabspoor (Nicky kan soms erg fanatiek “haar bed opmaken” als ze nerveus is) op. Bovendien was er één hoek van die mat die geniepig omhoog krulde elke keer als ik passeerde. Met het gevolg dat ik een paar keer ij zo na door het glas van de terrasdeur gedoken ben.
In de zomer gingen die tapijten sowieso de zolder op. Met 2 terrasdeuren waar voortdurend in en uit gelopen wordt, was het ondoenbaar om ze netjes te houden. In de winter is het inderdaad ietsje killer, maar sinds de nieuwe vloer er ligt, zou een mat toch het effect verstoren van die grote tegels. Dan steken we onze voeten maar tegen mekaars billen…
In de plaats liggen er nu 2 heel grote, dikke hondenkussens (eigenlijk kan je daar een hele dog op kwijt, maar de dames hebben het graag breed). Als het onweert, gaan ze onder de tv-tafel áchter het éne kussen liggen. Dan komen die 2 verschrikte hondenkopjes zo af en toe over die blauwgroene ruiten piepen of de kust nog niet veilig is. Om je dood te lachen, eigenlijk.
Ja dierenliefde is liefhebben, anders heb je het er niet voor over.
Je beschrijft het wel goed, ik kon het ruiken tot hier.