Een lange avond, alleen voor jezelf…
De aanloop.
Besluiten dat je een schrijfcursus wil volgen is één ding. Met inspiratie aankomen zodra je de eerste uitdaging wil aangaan is een ander…
De voorbereiding.
Met een (te?) ruime keuze aan uitgeschreven workshops en geen idee waarmee eerst te beginnen, laat ik me twee dagen lang verleiden tot trivialiteiten zoals het afprinten van de opdrachten, het ordenen ervan in een klapper en het maken van tussenleggers. Omdat het net naar het einde van de zomervakantie gaat, heb ik bij het zien van al die mooie nieuwe spulletjes in de winkels ook de behoefte “iets nieuws” aan te schaffen. Ik heb besloten met de hand te schrijven en pas in een later stadium de teksten uit te typen. Het kaft heb ik al, de vulpen die ik twee jaar geleden van Venteke kreeg ligt klaar met een nieuwe vulling erin, dus moet ik enkel nog een schrijfblok. Gelijnd, viergaats. Want ik heb een bloedhekel aan het geklooi met verstevigingsringen die toch weer loslaten. Ik koop twee gele blokken. Kwestie van voldoende voorraad te hebben als ik niet meer te stuiten ben. Nu nog een onderwerp vinden…
Op dag drie van Het Grote Schrijfavontuur loop ik tijdens de werkuren van mijn éne campus naar de andere. Ik passeer de bushalte van het ziekenhuis. Er stapt een oudere man uit met een boeketje bloemen dat hij in zijn tuin geknipt heeft: blauw-paarse hortensia’s.
Ik ken hem niet. Ik ken zijn verhaal niet. Maar in de loop van de dag komt dat beeld steeds terug op mijn netvlies en stilaan begint zich iets te vormen van wat zijn verhaal zou kùnnen zijn. De schrijfintensie geeft me blijkbaar een andere manier van kijken. Net zoals een fotograaf in foto’s denkt…
Actie!
Na het avondeten kunnen de huishoudelijke klusjes niet snel genoeg afgehaspeld worden. Het papier roept, het verhaal wil verteld worden. Ik trek me terug in het bureel, knip de leeslamp aan en sluit de wereld buiten. Nog één korte onderbreking als Venteke een kop sterke koffie brengt en dan zet ik de pen op het lege blad.
Nu ik éénmaal de hoofdlijn in gedachten uitgesponnen heb (héb ik dat eigenlijk gedaan of gebeurde het zomaar?) gaat het schrijven vlot. Als er een pauze valt omdat ik een keuze moet maken, volstaat het dat beeld weer even voor ogen te halen en de gevoelens komen spontaan terug. Eigenlijk schrijft het verhaal zichzelf en ben ik enkel een stuk gereedschap, zoals het papier en de pen. Een hoogst merkwaardige gewaarwording, die je aan de pc toch nooit zo sterk ervaart…
Na een uur of twee intensief pennen (ik heb er een pijnlijke hand van gekregen) heb ik zes kantjes vol en iets wat al aardig op een kort verhaal begint te lijken. Natuurlijk moet het nog herlezen en vooral herschreven worden, maar de basis is er. De afwerking is voor een andere workshop. Eerst wat afstand nemen.
De opdracht.
Bovendien ben ik er maar weer eens in geslaagd het paard achter de kar te spannen. Want in plaats van een opdracht voor een bepaald soort tekst te kiezen, heb ik een tekst geschreven en ga ik nu op zoek in welke les ik die kan laten passen.
Uiteindelijk besluit ik opdracht 1 van “Winterverhalen” er bij te halen en nog een paar kantjes te schrijven óver het schrijven. Alleen op de bank met de hondjes (Venteke is intussen naar bed) vraag ik me wél af aan wie ik mijn werk nu moet voorlezen en of zij ook iets te vertellen hebben…
Wordt het een kort verhaal om te lezen of om voor te lezen? Volgens mij maakt dat verschil. Lange zinnen eigenen zich nl. minder voor gesproken tekst.
Waarom je tekst(en) later eens niet publiceren op je blog?
@madameblogt:
In eerste instantie om te lezen. Maar niets sluit uit dat ik ook wel eens een voorlees- of vertelverhaal probeer. Dat zijn dan vooral korte zinnetjes e.d.
En als het verhaal naar mijn gevoel op punt staat (wat niet hetzelfde is als niet meer te verbeteren) dan kan dat hier nog wel verzeild geraken. Maar ik heb nog een workshop herlezen en herschrijven liggen en die zal ik er nog op moeten loslaten, hoor.
Ik heb ook altijd het gevoel gehad dat er diep in mij een boek begraven zit
, veel mensen hebben dat vrees ik – maar boeken schrijven is zoals componeren en schilderen. Ze moeten u verdorie gerust laten! Vreselijk toch wanneer je net goed op dreef bent en er wordt discreet gevraagd of er nog eten op tafel gaat komen.
Het is niet moeilijk dat er zo weinig beroemde vrouwelijke kunstenaars zijn.
Toen ik destijds probeerde te schilderen kwamen de kinderen meeklodderen, zij wilden ook aan het werk gezet worden, elke avond moest alles opgeruimd worden – resultaat : alles ligt nu netjes ergens onder het stof.
Maar zo’n schrijfcursus lijkt me wel interessant. Je wordt enigzins gedwongen om te schrijven en er worden je waarschijnlijk technieken aangeleerd. Feedback is wel belangrijk vind ik.
Wil je geloven dat ik nu net daar bang voor ben – iemand anders (een deskundige ???? ) beoordeelt jou manier van schrijven, en dan bedoel ik niet dat ze de grammaticale fouten eruit halen, het gaat dieper – ik ben bang dat ze je originaliteit eruit halen en aan banden willen leggen.
Hou me op de hoogte hoe jij dat ervaart – ik zou het graag willen weten, want indien jij het boeiend en interessant vindt, dan wil ik het ook best eens proberen.
Ik ga de sites die in je reakties stonden toch al opslaan – voor’t geval hé
Lieve groetjes,
@Bojako:
ik heb al vaker (en niet in de context van deze cursus) mijn teksten aan anderen laten lezen, net met de bedoeling om er eens een “vreemd oog” over te laten gaan. (Uiteindelijk is dat zelfs iets wat mij maandelijks gebeurt, want mijn verslagen moeten goedgekeurd worden vóór ze officieel worden.Ik ben er a.h.w. aan gewend.)
Ik heb daar helemaal geen probleem mee, omdat ik heel goed besef dat je soms te dicht bij je tekst staat om er de gebreken van te zien. Zelf wéét je wat je bedoelt, maar het is daarom nog niet altijd duidelijk voor een buitenstaander die de tekst onder ogen krijgt.
Nu begrijp ik je angst wel, maar uiteindelijk ben jij degene die beslist of je de tips opvolgt of niet. Het laten lezen houdt geen verplichting in om de opmerkingen ook om te zetten. Vooral als het om inhoudelijke zaken gaat -en dan vooral in (auto)biografisch werk- kan niemand jou verplichten iets te veranderen, of dat nou een “expert” is op gebied van schrijven of iemand anders. Maar misschien kan door een kleine wijziging in de vorm wél het gevoel dat je wil oproepen versterkt worden.
Ik heb intussen als voorbeeld mijn stukje over RAWA ingestuurd. Omdat ik nog niet helemaal op de hoogte ben van de geplogenheden en er een beperking tot max. 500 woorden op staat, had ik er een paar zinnen uit gehaald. Daardoor kreeg het geheel echter minder samenhang, wat ook één v.d. eerste opmerkingen was. Blijkbaar was het wel toegestaan om te linken naar de volledige tekst en nadat er hier een paar mensen kwamen lezen, veranderde er al wat in de teneur. Je zou er van staan kijken hoeveel zelfs de plaats van een komma kan wijzigen aan de betekenis van een zin.
Dus: als je het van jezelf gedaan kan verkrijgen, zou ik het zeker doen. Laat de tekst lang genoeg bezinken voor je hem finaal leest en doorstuurt en laat daarna de reacties ook bezinken voor je er wat mee doet of ze verwerpt. En wees niet bang om te herschrijven en vooral: om te schrappen. Niet voor niets is de voornaamste regel bij het schrijven: “kill your darlings”.
Knufs,
Affodil
Ik heb ooit een schriftelijke cursus gevolgd: artikelen en verhalen schrijven. Het was heel leerzaam, want er zijn toch heel wat regels waarvan je niet beseft dat het zo moet.
Mijn huiswerk kreeg ik terug per post met de nodige commentaar.
Je leert beknopt te schrijven en te schrappen. Wanneer de opdracht erin bestaat om een verhaal te schrijven van een bepaald aantal woorden, dan merk je hoe weinig bvb. 600 woorden zijn.
De tijd van pen en papier ligt al lang achter mij, ik krijg kramp van bij de eerste twee zinnen. Daarbij is het soms zelf voor mij moeilijk om mijn eigen handschrift te ontcijferen, achteraf. Want het kan niet rap genoeg op papier, bang dat mijn hand mijn gedachten niet kunnen volgen.
Daarom is de pc voor mij hét instrument geworden.
In mijn handtas heb ik wèl een notaboekje voor die enkele keren dat ik of moet wachten of de inspiratie van dat moment kwijt wil.
Ik wens je veel succes!
Ik gebruik ook meer en meer de computer om te schrijven. Vroeger had ik altijd pen en papier op zak. Als ik teksten op de pc maak kan ik mijn gedachten sneller uitschrijven. Sneller corrigeren ook. Ik ben benieuwd naar je verhalen!