De Da Vinci Code / Dan Brown

Een aantal jaren geleden kwam Umberto Eco met een boek waarin het thema van de Orde van de Tempeliers centraal stond: “De Slinger van Foucault”. Omdat ik toen ademloos blad na blad verslond, waren de verwachtingen ook nu hoog gespannen. Té hoog, naar spoedig zou blijken.

Van bij het begin had ik het gevoel dat ik een afgekeurd kladje van Eco’s meesterwerk in handen had. Omdat de Italiaanse auteur de perfecte balans vond tussen mysterie, informatie, spanning en een stevige verhaallijn, ben ik na het lezen van zijn boek maanden zoet geweest met het zoeken naar meer informatie over het thema. Of hoe een gedreven lesgever met een vlotte schrijfstijl zijn publiek weet te boeien tot lang nà het einde van het college.

Daarentegen zwalpt Brown onherroepelijk rond in een meer van pseudo-informatie waar hij soms zelf de oever niet meer van ziet. Het resultaat is dat ik herhaaldelijk de interesse voor het onderwerp dreigde te verliezen. En voorlopig hoeft het ook even niet meer voor mij.

Naast de storende gelijkenissen met “De Slinger…” (en daarbij heb ik het niet over historisch vastliggende elementen, want daar kan je natuurlijk niet omheen), moest ik vaststellen dat Brown nog wel vaker leentje-buur speelt. Zo had ik vb. de truc voor de ontsnapping uit het Louvre al eens op tv gezien en kreeg ik nog wel vaker tijdens het lezen van die verschrikkelijke “déjà vu” momenten.

Brown wil uitpakken met de (te) vele resultaten van zijn research. Daardoor verliest hij de aandacht voor het verhaal zelf. De intrige verzwakt zienderogen, waardoor de lezer na 2/3 van het boek al kan weten wie de aanstichter van het kwaad is. En het einde van het boek is typisch Amerikaans: een zeemzoete finale met violen en schilderachtige vergezichten, ondergaande zon incluis.

Kortom: “DDVC” kon mij maar matig bekoren. Driewerf applaus voor de marketing, maar geen verzoek voor een bisnummer.