Er even tussenuit…

Het was een te mooie kans om te laten liggen. Het prachtige weer, een superlang weekend, een adresje van een hotelletje waar de hondjes mee konden en dat allemaal in het juiste seizoen om ook nog van de orchideeën in de Viroinvallei te genieten.  Wijle weg, dus…

Donderdag wat spulletjes bijeen gepakt (“niet teveel, want het gaat mooi weer worden!” en dan toch nog de helft niet gebruikt) en op weg naar “Dardennen”. Normaal gaan we naar Nismes of de onmiddellijke omgeving, óf voor een dagje, óf voor een week. Maar we hadden van een collegaatje een adresje gekregen waar de hondjes mee op hotel mochten. Geen luxe, maar in de vrije natuur en rustig. Soms toch…

Donderdag was er al een communiefeest in de feestzaal. Bij onze aankomst konden we meteen de maat nemen van de feestgangers, want er lag een reusachtige geurige ham op de grill in de open haard. Gauw onze spullen naar de kamer gebracht en ons omgekleed en de hort op!

Natuurlijk moest er eerst iets achter de kiezen gestoken worden want ook voor een wandeling heb je brandstof nodig. “Onze” crêperie Bretonne in Nismes was niet open, dus bij de buren dan maar. Daar bleken ze ook lekkere crêpes te hebben. Venteke toonde zich één en al vuur door de Andalusische versie te bestellen, maar ik corrigeerde onmiddellijk het tempo door een pannenkoek met wijngaardSLAKKEN te kiezen. Wat meteen verwonderde blikken van de baas opleverde, want er werd blijkbaar van mij verwacht dat ik het niet voor zo’n slijmbeestjes zou hebben.

Het supersteile klimmetje naar de Fondrie des Chiens deed de spieren kraken, maar de beloning was groot. Les Abannets wordt eindelijk beheerd zoals het hoort en dat laat zich merken door de aanwezige orchissen. De vaart was er intussen helemaal uit, maar de fototoestellen maakten overuren.

                                                                                                            
                                                                                                                    De ondraaglijke wijdsheid van het bestaan…

                                                                                                           
                                                                                                                                             De Fondrie des Chiens

                                                                                                          
                                                                                                                                                      Les Abannets

Omdat we het feestgewoel wilden ontlopen, maakten we ons na de douche uit de voeten en gingen eens kijken of er op de kaart van Le Patrie nog meer lekkers stond dan enkel pannenkoeken. Voor een maand- of ander menu had ik eigenlijk onvoldoende honger, maar voor een zalmcarpachio en een lendenbiefstukje met sjalot was ik wel te paaien. Pas toen dat laatste op tafel kwam was ik écht blij dat de hondjes er bij waren. Er lag een half kalf op mijn bord! Venteke liet zich verleiden tot Cubaanse scampi (hij leek tegen het eind van zijn schotel wel een vuurspuwende draak) en mosselen à la bretonne. Met nog een koffie nà was het uur ver genoeg gevorderd om weer naar Chimay te rijden. Nog een laatavondwandelingetje rond de vijvers om de hondjes de kans te geven nog wat balast overboord te zetten en dan naar bed.

Dat de matras meer van een hangmat had kon aanvankelijk de pret niet drukken. Zelfs de muziek die van beneden kwam was niet zo luid dat we er ons aan stoorden. Maar toen de hondjes in de loop van de nacht op hun deken aan het voeteneinde gingen liggen, stond bij mij vast: maximum voor 2 nachten. Voor langere periodes houden we ons aan een huisje.

Vrijdag begon mistig en kil, maar toen we het ontbijt op hadden kwam de zon er door en veel meer hadden we niet nodig om op pad te gaan. Enkel nog wat mondvoorraad en drank voor ons en de hondjes en we konden weg. Vertrek -als vanouds- in het park van Nismes voor de gele wandeling. Die loopt beurtelings door bos en langs velden en biedt ontelbare prachtige doorkijkjes op de omgeving. Wilde natuur en cultuurlandschap wisselen elkaar prettig af en vóór we het goed beseften zaten we al aan de waterkant te picknicken. Nicky zat binnen de kortste keren in het water en o! wonder, Floor volgde haar prompt. Ze kwamen enkel op de oever voor het eind gedroogde worst dat ik voor hen bij had.

                                                                                                            
                                                                                                                                              Picknick aan het water

                                                                                                           
                                                                                                                                                 … zo blauw, zo blauw…

                                                                                                          
                                                                                                       
Ook nu hadden we weer een steil stukje als dessert, maar waar we “in onze jongen tijd” vaak halt moesten houden omdat we te snel teveel wilden, konden we nu -weliswaar aan een beeld-voor-beeld tempo- de klim in één keer afwerken. Verstand komt niet voor de jaren, nietwaar? Het laatste stuk van de wandeling wilden we eigenlijk via het bos gaan om de  hitte op de kalkvlakte wat te mijden, maar Nicky en Floor namen resoluut de andere kant en de baasjes volgden gedwee. Eigenlijk hadden we er hoegenaamd geen bezwaar tegen, want in de bosrand is allicht nog een schaduwplekje om even uit te blazen.

De grote stilte na de storm in het hotel deed deugd en we beslisten om daar te eten. (h)Eerlijke landelijke keuken met verse ingrediënten die op een vakkundige manier verwerkt werden tot een maaltijd waar een reus een serieus boerke van zou laten. Alweer chance voor onze begeleidertjes. Nagenieten op het terras met een paar rode Chimay’kes (tedoeme, da’s goe bier!) en Klaas Vaak deed het licht uit.

Zaterdag de knoop doorgehakt en beslist om niet nog een nacht te blijven (er was deze keer een trouwfeest voorzien en dat duurt nogal wat langer dan een communiefeest), maar na het  pakken en het ontbijt hebben we wél de tijd genomen om de andere richting uit te rijden om eens een stukje van Henegouwen te verkennen. Nieuwe interessante horizonten die samenkwamen op een terrasje in Chimay, achter een … jawel (voor Venteke toch) rode Chimay, een bezoekje aan de bezienswaardigheden van het stadje en aan een boekhandel waar mijn wederhelft zichzelf tracteerde op een boek over de natuur (what else?) en ik voor mezelf een kookboekje met streekgastronomie op de kop tikte.
                                                                                                                               
                                                                                                                                                           Chimay
    
                                                                                                                                
                                                                                                                                De naam van deze schoonheid
                                                                                                                                moet ik nog even opzoeken

 

En dan vóór de thuisreis bij Le Patrie nog een slaatje met spek en ui en een portie rognons de veau au porto besteld (alweer verwonderde blikken van de baas: zijn die Waalse dames dan allemaal zo’n viespeuken?). Dat was mijn kindertijd in een aarden ovenschotel! Mijn grootmoeder maakte af en toe kalfsniertjes klaar (weliswaar met tafelbier en niet met porto) en de smaak voerde me meteen terug naar langvervlogen tijden. Ik kreeg er bijna tranen van in mijn ogen…