WW op het WWW(5)…

29/7 – 4/8/09

Ik heb een goudmijn ontdekt! Wat zeg ik? Ik heb de grootste jackpot aller tijden gewonnen! Atkins, Bakker en alle andere dieet-Sonia’s, ja zelfs WW zullen het me benijden, maar IK ga het grote zwarte monster van miljoenen afslankende mannen en vooral vrouwen verslaan! Weg met de snoep- en vreetaanvallen, hier komt Affodil! (Het pattent is intussen al aangevraagd, want je weet maar nooit welke kapers er allemaal voor de kust op de loer liggen.)

En zoals het grote uitvindingen betaamt is ook deze geboren op het onverwachts, helemaal per toeval, zomaar uit het niets. Een beetje zoals de penicilline, dus als jullie eind dit jaar bij de bekendmaking van de Nobelprijzen mijn naam niet horen, dan is er een foutje in de administratie gebeurd en is het voor volgend jaar. No panic, gewoon geduldig wachten, de wereld heeft wat tijd nodig om te ontdekken dat hij gered is…

Hoe het allemaal gekomen is? Wel, zaterdagavond had ik mijn schoonouders over de vloer (eigenlijk over het gazon) voor een bbq en natuurlijk waren er voor bij het aperitief ook zoutjes. Het is niet omdat ik op de puntjes let tegenwoordig, dat ik dan ook krenterig moet zijn dus had ik zo’n plastic emmertje van een halve kilo gekocht. Het weerbericht belooft immers nog meer bbq’s voor de volgende week. Zelf was ik het toonbeeld van discipline. Op één nootje na (om de versheid te testen, uiteraard) heb ik mijn klauw uit de pot kunnen houden. De bbq stond dan ook aan de andere kant van het gazon, dus dat was niet eens zo’n kunst.

Maar met z’n 3 hebben ze natuurlijk die emmer niet leeg gekregen, dus gisteren stond die daar treiterachtig te zijn. De hele dag geen aandacht aan besteed. Als een hond blaft moet je hem ook negeren, dan stopt ie vanzelf. Maar na het avondeten (een restje couscous met groenten en een omeletje) en het dessertje (wat yoghurt met fruit) besloot Venteke dat het bureel er nogal kaal bij lag en besloot het te tooien met die emmer apenkost.

Het werd 20u, 21u, 21:30… Ik was zó verdiept in mijn poging om een paar vriendinnen te verslaan met mahjong en tussendoor ook nog mijn persoonlijke record Bejewelled blitz te verbeteren, dat ik niet eens in de gaten had dat ik trek had. In pikante nootjes, bijvoorbeeld.

En zo komt het dat ik opeens met een paar pinda’s tussen mijn tanden zat. Met een  mathematische ruk keerde ik tot de pointsrealiteit terug. De ramp was nog te overzien, want ik had amper een pinda of 2, 3 in mijn mond (ik mag hopen dat ik bij de eerste zondige greep al tot bewustwording kwam). Om de hele zaak af te sluiten, te vergeten en achter me te laten (ik wil hier niet vervallen in het hedendaagse jargon van “een plaats geven in mijn leven” en “insteek” en “pijplijn”) stak ik duim, wijs- en middenvinger nog even tot aan de tweede knook in de vettigheid en schoof toen resoluut de verleiding van me af. Deze keer héél bewust bracht ik de troostjunk naar de mond en  toen gebeurde het…

Met een van afgrijzen vertrokken gezicht zat ik te kokhalzen, bijna diende de nog redelijk volle pot rommel als kotsrecipiënt en onder het niet-begrijpend oog van hond Nicky ontdeed ik me van wat opeens geen verleiding meer was. Wég beginnende vreetbui, wég knabbelhonger, wég zin in een stiekeme zonde! Want wat er zonet nog op het eerste (en het tweede, en het…) zicht als een apetijtelijk tussendoortje uitzag rook naar… koeienmest!!! Ik zweer het op al wat me lief is. Het stonk naar een kakelverse (nou ja, een loeiverse) koeienvlaai! En ik kan jullie verzekeren dat dat hetzelfde effect heeft als Lourdeswater op een lamme.

Toen ik eenmaal van de ontzetting bekomen was, begon ik de mogelijkheden te zien. Die computerspelletjes kunnen er dan onnozel uitzien, ze zorgen er wel voor dat je op scherp staat. En dus stel ik binnenkort mijn gamma anti-vreetbui snacks voor. Het wordt een combinatie van de overbekende dikmakers en aromatherapie: pinda’s met koemestgeur,  chips met een dipje van ingedikt rioolwater, zoutjes met een kattenkotssausje, …

En voor wie eerder neiging heeft tot het mateloos verslinden van zoetigheid is er ook goed nieuws: ik ben al volop aan het broeden op een snoepserie ook. Maar daarvan houd ik de details voorlopig nog geheim. Eerst zorgvuldig het product ontwikkelen en testen, pattenteren en dan pas reklame maken.

 

Een uitvindersprijs heb ik alvast binnen: -600gr!