WW op het WWW (6)…

4-11/8/2009

Was de vorige week weer succesvol met -600gr (totaal nu op -2,1kg), het kon niet anders dan dat deze week moeilijk zou worden. Andere WWenende vrouwen zullen ook wel weten dat je tegen spokende hormonen niet veel kan beginnen. Zelfs als je in de aanloop naar “dié” dagen zou besparen op de lucht die je inademt, zit er voor de meesten onder ons niets anders op dan ’s avonds zuchtend de dikke voeten op de zetel te gooien en de gezwollen enkels te wrijven met worstvingers waar de ringen rond geklemd zitten als nietjes rond een rood plastic worstvel. Al smelt je er op zo’n moment een halve emmer vet af, je komt kilo’s bij door al het opgehouden vocht en hebt het gevoel een lijf gelijk een koe te hebben. Wat zeg ik? Je kan je in die periode volledig inleven in een olifantenmoeder die op het punt van bevallen staat.

De situatie is dan ook niet erg aanmoedigend om naarstig puntjes te blijven tellen en je te beperken tot gezonde slaatjes, heerlijk geurende magere soepjes en verantwoord broodbeleg. Komt daar nog bij dat die hele hormonenwinkel bij velen draait op de aanvoer van extra suikers (lees: je verrekt van de zoete goestingskes). Loop ik anders in een grote boog om zoetigheid heen in mijn speurtocht naar iets hartigs, op zo’n moment zou ik de pot suiker (geen belang of het riet-, kristal- of bruine suiker is) op mijn schoot zetten en met gulzige scheppen eetlepel per eetlepel uitvreten.

Zó ver heb ik het niet laten komen. Maar al schreef ik begin deze week nog voorbeeldig alles op wat achter mijn kiezen verdween, er slopen de laatste dagen steeds vaker infiltranten binnen, die zich per definitie niet gingen legitimeren in het lijstje met points. Het was zo klaar als een klontje: er was een vreetbui op komst.

Nu heb ik vaak de indruk dat mijn vreetbuien nog meevallen als ik sommige lotgenoten hoor. Maar toch: “trop is teveel” zei de beenhouwer in Brussel. Gisteren was het dan zover. Het ontbijt was geheel volgens de regels van de kunst. Wat fruit, een beetje koolhydraten, de nodige eiwitten, de zuivel niet vergeten voor het calciumrantsoen. Maar toen ik begon op te ruimen in de keuken, moest ik ietsje te vaak in de buurt van de koelkast (daar liggen mijn pikzwarte chocolaatjes) en de broodlade (met de koekjesdoos) zijn. In de living had Venteke de vorige avond nog een paar nootjes laten slingeren en toen ik een flesje water uit de frigo wou halen, mispakte ik me en trok een doosje chocolademelk open…

De trend was gezet. De rest van de dag was op zijn navenant. Na het boodschappen doen nog een koffietje dat er uitzag als een kop hete chocola met taart en ’s avonds was ik er van overtuigd dat het nu toch “naar de ***” was en heb ik de ovenfrietjes van WW in de diepvries gelaten en mee gegeten van de verse gebakken vetstokjes. Weliswaar een miniportie (mijn maag begon intussen toch wel wat op te spelen) en zonder maynonaise (iets waar ik helemaal geen verdienste uit kan puren, want die neem ik anders ook niet). De veldsla zag er intussen niet erg apetijtelijk meer uit, dus groenten heb ik overgeslagen. Maar dat heb ik wel braaf gecompenseerd met een extra stuk fruit. Een glaasje rosé erbij en geloof het of niet: ik heb mateloos genoten en ik zou niet weten hoe een schuldgevoel er van dichtbij uitziet.

Pas toen viel mijn eurocent: binnen het uur zou ik op de WWeegschaal staan! Oh ja, dàt heb je weer goed geregeld, Dil! Waar de anderen tot halfnegen ’s avonds naar hun vliegende roze olifantjes met blauwe sokjes zitten meppen van de honger om toch geen milligram teveel op de baskuul te zetten, prop jij je vol met verboden vruchten.

Het verdikt (in deze context toch een woord met een dubbele bodem, vind ik) viel nog mee: +500gr. Ik had me aan minstens een kilo of 2 verwacht. De schade is dus beperkt al zal mijn zondig leven me de volgende dagen nog wel even achtervolgen. Maar één ding heb ik intussen geleerd: als je dan toch zondigt, doe het dan ineens goed en geniet er van. Dan is het tenminste nog ergens goed voor. Morgen is er weer een dag om de draad terug op te pakken.