WW op WWW (8)…

19-25/8/09

Coach:”Wat zijn de wapens die we hebben om WW te doen slagen?”
En dan beginnen de cursisten door elkaar heen te roepen: “Veel water drinken”, “alles nauwkeurig opschrijven”, “goed plannen”…

Goed plannen. Ik hou van plannen. I love it when a plan comes together. Zelfs zonder dikke sigaar in mijn kop. Ik zou er nog méér van houden als anderen ook met mijn plannen rekening wilden houden. Maar nee, ze gooien te graag roet in mijn nauwkeurig getelde points.

Maak ik vorige week toch weer zo’n mooie planning op van wat ik wanneer wil eten en hoeveel. En hoeveel points ik dan op heb en hoeveel ik er kan sparen voor een onverwachte gelegenheid en waar ik er nog kan bij winnen door wat extra beweging te nemen. En wat gebeurt er? Van de eerste tot de laatste dag loopt alles, maar dan ook àlles, in het honderd!

Het o zo belangrijke ontbijt (vorige week nog uitvoerig aan bod op cursus) valt wel 2 keer weg “door omstandigheden”, de andere keren ziet het er “door omstandigheden” helemaal anders uit dan gepland. Idem met 4 zorgvuldig geplande lunches. En over het avondeten wil ik het nog niet eens meer hebben…

En die “omstandigheden” zijn lang niet altijd van het soort dat allicht af en toe wel eens toeslaat.  Nee. Er is regelrechte sabotage in het spel! Stel je voor: vorige week vrijdag komen ze onze nieuwe voor- en achterdeur plaatsen. Ik neem vrijaf en probeer intussen de verstopte afloop van de vaatwasser weer vrij te krijgen. Ineens hebben die mannen geen stroom meer (ze hadden de stekker van hun boormachine in de keuken ingeplugd). Zekering gesprongen? Nee. Hun kabel kapot? Nee. Enfin, ik moest aan een ander stopcontact koffie zetten. Maar toen ik ’s avonds eten wilde klaarmaken merkte ik opeens dat oven en kookplaten ook werkloos geworden waren. Omdat manlief en ik allebei doodmoe waren van een drukke dag, konden we ook de moed niet meer opbrengen om nog naar de oorzaak van alle miserie te zoeken. Het werd dus afhaal, want zelfs opwarm van WW zat er niet in. Dat heb je dan met een combi-oven, he. De oven eruit? Dan ook geen microgolf meer om een prakje te ontdooien!

Zaterdag heb ik welgeteld negen uur bijna nonstop achter het stuur gezeten om voor God en klein Pierke boodschappen te doen. Beweging in WW-context is iets anders dan van hot naar her rijden. Eten en drinken achter het stuur is niet echt veilig, dus mijn maaltijden en tussendoortjes schoten erbij in. Mijn waterrantsoen stond ’s avonds nog bijna onaangeroerd, hoewel ik pluimen kon spuwen van de dorst. Gelukkig was er nog net genoeg gas in de bonbonne om een stuk vlees dood te krijgen op de bbq, een tomaat doorsnijden lukte ook nog net. Maar daarvoor moest ik mezelf al wel moed indrinken met een flink glas wijn. En nog een. En dan bij het eten ook maar. ‘t Was nu toch om zeep. De trend was andermaal gezet.

Zondag begon rustig, maar ik had moeten weten dat dat een gevaarlijke stilte was die een flinke storm aankondigde. De ditmaal geplande bbq is op één of andere manier verworden tot een orgie van verboden hoeveelheden sausjes en vlees. Waarschijnlijk omdat ik toen ook geen zin meer had om te vloeken. Het was tenslotte zondag.

Ergo: gisteren flink afgestraft door de weegschaal. Coach “dikte” het allemaal nog een beetje aan (hoe durft ze!) door te oreren dat 800gr erbij eigenlijk een inhaalbeweging van 1,6kg betekent. Kwestie van de moed erin te houden, denk ik.

Dus. Waar heb ik me dan maar mee bezig gehouden bij thuiskomst? Juist!

Plannen!!!