WW op WWW (10)…

1-15/9/09

Jeuj! We’re back in business!

Twee weken vogelvrij, met de nodige strapatzen die voor stress en onregelmatigheid zorgden. Twee weken waarin ik niet alleen maagklachten had (mijn zuurremmende medicatie die ik al anderhalf jaar neem is afgebouwd en de eerste dagen liep ik rond met het gevoel dat ik vuur kon spuwen als een draak), maar waarin ik ook nog vocht ophield alsof het niets was (ik stond ’s morgens al op met dikke voeten en braadworstvingers).

Twee weken die er voor zorgden dat ik gisteren met een piepklein hartje naar de weegschaal schuifelde, want ik had een rampscenario in gedachten dat er zo ongeveer op neerkwam dat ik nog van verder opnieuw zou moeten beginnen dan 11 weken geleden.

Naarmate ik het digitale schavot naderde begonnen mijn knieën te trillen en zonk de moed mij in de schoenen. Onnodig, zo bleek, want ik zat lager dan ooit: -1,5kg in die 2 weken en -2,8kg in totaal (ik was de laatste keer 800gr bijgekomen; jammer, anders had ik mijn eerste 3kg-ster al beet).

Nu is dat verlies voor een deel ook te wijten aan de diurethica die ik tijdelijk moet nemen, maar toch: op is op en weg is weg. Ik draag het niet meer mee en ik kan jullie verzekeren dat ik mij véél lichter voel dan je van die luttele 1,5kg zou verwachten.

Een opsteker van jewelste dus en ik zie het weer helemaal zitten. De eerstvolgende weken worden zo mogelijk nog hectischer dan nu al het geval was. Dat wordt dus dubbel opletten en ’s avonds mijn pointsrekensommen maken. Plannen doe ik maar even niet. Dat is water naar de zee dragen.

En dan komen er 2 weken vakantie! Da’s weer spijbelen op de cursus, maar ik weet van vroegere pogingen dat ik dan meestal eens echt goed kan doorWWen. Tijd om te plannen en rustig te eten, tijd om te bewegen (we doen niets anders op onze wandelvakanties)… OK, een keer of 3 in de week gaan we buitenshuis eten. Dat is meer dan thuis, maar dat wordt rijkelijk gecompenseerd.

Tijd om mijn waterrantsoen op te drinken ook. Ja, ik weet het: als je aan je bureau zit kan je af en toe een slok nemen. Maar daar zit ik de laatste tijd niet zoveel. In vergaderingen wél, maar als voorzitter én notulant kan je niet om de haverklap een sanitaire stop inlassen, alleen omdat jij nu per sé moet weight watchen. En om de haverklap de grote verdwijntruc uithalen tijdens bedrijfsbezoeken wordt op de duur ook vervelend voor de aanhang. En na 15u? Neen, sorry! Als ik dan nog de schade moet inhalen, kan ik mijn hoofdkussen en dekbed meenemen naar het toilet en daar blijven zitten met mijn broek op mijn enkels.

Nu de zomer stilaan afscheid neemt kan ik de slaatjes voor een deel beginnen vervangen door lekkere soep. Mijn maag is er niet rouwig om, want de rauwkost zorgt nog steeds voor problemen.

Dat is sowieso de traditie als we op Terschelling arriveren: koffers uit de auto, de boodschappen zijn dan al geleverd (ik mail een paar dagen op voorhand mijn boodschappenlijstje al door naar Super De Boer en die leveren net voor de boot aankomt bij het appartement waar onze huisbaas alles in ontvangst neemt) dus ik kan direct een grote pot verse soep opzetten. Terwijl die staat te pruttelen worden de koffers uitgepakt en de voorraad weggeschikt en is Venteke met de hondjes even tot op het strand geweest (anders slopen die twee het appartement van ongeduld) en dan daalt de rust neer over huize Parnassia. We ontspannen (aldaniet buiten in een late najaarszon) met een kop dampende soep bij de hand.

Misschien een gekke gewoonte, maar zo gaat het al ruim 15 jaar lekker, dus waarom zouden we er iets aan veranderen? Trouwens, het is niet eens zó gek, want tegen die tijd begint er wel één en ander te grommen net boven onze navel en voor het openingsetentje is het dan nog te vroeg. De tapasbar over de deur opent pas een uur of 2 later de deuren en om te verhinderen dat ik hun keuken kraak kan ik maar beter voor een bodempje zorgen.

Nog twee weken doorkomen. Nog twee keer naar de WWeegschaal. Nog twee absurd drukke weken en dan is het zover! Ik kan de zee precies al ruiken!