De student gaat niet voorbij…
De studenten zijn back in town. Gisteren ben ik mijn bureel op het werk uitgevlucht en heb mijn toevlucht gezocht in de relatieve stilte achter mijn pc thuis. Telefoneren is op zo’n moment geen optie, geconcentreerd werken nog minder. Buiten op het grasveld een kraampje of 10 met versnaperingen, drank en muziek (nou ja). Raam open kan dus ook al niet. Ach, nog even genieten van de vrijheid en de jeugd moet weer in het gelid lopen.
De lesroosters worden met het jaar gevulder al geeft het nieuwe BAMA-systeem een vals gevoel van ruimte. Met de mond vol koek en een blikje fris rennen de groentjes nu al achter de leden van het praesidium aan in de hoop zo het juiste auditorium te vinden voor hun onthaalsessie. Die voorgangers staan in de hal naast/onder mijn bureel te gillen als in een vismijn:”wís-kún-deuh!!!”, “biochemiééééééé!!!” (beide met een schelle, hoge meisjesstem), “fýsicá!!!” (een zware bas doet dit klinken als een eerste kleine kernexplosie),…
Ik ben dan wel niet van plan me nog te laten strikken voor dit soort studentikoze kermisgrappen, maar deeltijds weer in het halfrond gaan zitten is toch anders dan vooraan staan om het hoogste woord te voeren. Ik voel mij stilaan een beetje nerveus worden. De eerste kriebels beginnen zich ergens in de buurt van mijn navel te nestelen en ik heb al wel tien keer gekeken of alles klaar staat voor donderdag. Net als vroeger heb ik een spiksplinternieuw schrift met een glimmend groen omslag en ik kan nauwelijks mijn ongeduld intomen om er in te schrijven. Om toch even de feeling met het papier te krijgen heb ik al maar de eerste datum ingevuld bovenaan. Zo wordt het allemaal een beetje concreter en definitiever.
De weg naar het leslokaal ken ik blindelings want ik heb hem al een paar keer gelopen tijdens een bedrijfsbezoek met de arbeidsgeneesheer. Het Brantijzer heeft niet zoveel geheimen meer voor mij na 2 jaar interim op de campus. Zelfs de stof is mij niet geheel onbekend, want ik zit al bijna 12 jaar in de preventiebranche. Maar hoewel ik nog maar 4 jaar toe te voegen heb aan dat palmares, wil ik toch nog proberen het hele parcours vol te maken en ga ik dus voor mijn niveau 1.
Bijna 56 en weer student. Het wordt wennen…
Ik denk dat het iets is dat je in je hebt. Ik kan het ook niet laten om alsmaar iets bij te studeren of te leren.
) .. maar ja, wat voorbij is, daar kan ik niets aan veranderen, maar wat ik nu doe heb ik zelf in de hand.
Bij mij is het misschien omdat ik op zestienjarige leeftijd ben moeten gaan werken en ik een enorm gat voel, dat normaal gezien zou moeten gevuld zijn met kennis.
Ook het onbezorgd studenten leven is me zo voorbij gegaan en als ik moet verdergaan op onze twee jongens, dan waren het de leukste jaren van hun leven ( op de examens na natuurlijk
Ben nu diep verzonken in het werk van Carl Rogers..zware kost, maar buitengewoon interessant.
Alvast veel succes!
Ja studeren doe ik eigenlijk al mijn hele leven en zonder problemen. Het is met het practicum dat ik soms nogal wat problemen heb.
@bojako:
Ik denk altijd aan het spreekwoord “rust roest”. Als ik stop met dingen bij te leren vrees ik dat mijn “kindertijd” rapper terugkomt dan me lief is…
@ tijdtussendoor:
merci!
@ERnst:
Ook dàt wordt ons niet bespaard, hoor. Benieuwd hoe ik daar doorheen kom
Bijleren, oké, maar terug naar de schoolbanken: ik zou het begot niet kunnen. Chapeau, kortom.