7-8 Beaufort, aanwakkerend tot 9…
Zondag, 4/10/09
Als je op het appartement de internet explorer opent, krijg je als home pagina de wolkenkaart voor Nederland, met bijbehorend weerbericht. Nu heb ik vanmorgen geen weerbericht nodig om te zien dat er een strakke wind zit. Maar de cijfers geven net dat tikkeltje méér informatie dan het uitzicht op de tuin: “7-8 Beaufort, op de Waddeneilanden mogelijk aanwakkerend tot 9”. Tel daarbij een stralende zon, een helder blauwe hemel en hier en daar een dramatische wolkenpartij en je kent “ons weer”.
Na het ontbijt rijden we onszelf en de honden naar Heartbreak Hotel. Op de duinkam zitten een tiental telescoopvogels te turen naar de pluimballetjes die laag over het water scheren. Het water dat we nog nooit in al die jaren zo dicht bij de duinvoet zagen. Een stevige noord-wester, de dag vóór volle maan en de bijna voltrokken vloed doet de rest. Af en toe moeten we onze voeten droog houden door het rulle zand in te vluchten.
Geen enkele schelp, maar honderden kubieke meter zeeschuim en tonnen (vooral) blauwachtige kwallen met een gemiddelde doormeter van 25-30cm liggen verspreid op het paar meter brede strand.
Terwijl we naar het betoverende schouwspel van het stuivende zand in het duin kijken probeert de zee ons te verrassen en grijpt met gretige schuimhanden naar onze enkels. Draaien we een kwartslag om de woeste witte koppen van de golven te bewonderen, dan dringt het striemende zand in haren en oren, tussen tanden en kleren.
Op een eenzame jeep van een strandjutter na is er geen mens te bekennen. Meeuwen en drieteenstrandlopers proberen zich overeind te houden aan de rand van de kleine uitpuffende golfjes die in het schuim bijten.
Een uur met de wind in de rug en hetzelfde eind in ruim een half uur méér op de terugweg. Dat is ploegen, zwoegen, boteren en beuken om vooruit te komen. Je voelt aan je achillespezen wat het touwwerk van een zeilschip moet verduren. En aan het eind van de wandeling een hoofd waarin geen plaats meer is voor gedachten. Vacuüm geblazen met windkracht 9…
Vroeger had je kilometers eindeloos strand en raapte je gele en roze schelpen, soms zelfs licht blauwe. Schelpen worden zeldzaam, of ben ik groter geworden en lijken schelpen daardoor minder interessant? En de zee komt idd op sommige plaatsen ernstig dichtbij de duinenrijen.
Vacuüm geblazen……hmm….ik mis het strand, woonde ooit aan de kust, en verhuisde 2 maanden geleden naar het midden van de provincie, de zee relativeert, staande op het randje van een continent, kun je je heel klein voelen, misschien moet ik morgen maar eens de trein pakken……….op zoek naar dat vacuüm!