Dag zand, dag zee, dag wolken…

Zaterdag 3 /10/09

Het sneetje brood is gesmeerd met haast en ik heb teveel ongeduld op mijn ontbijteitje gestrooid. Ik wil naar buiten waar de wind het fluiten heeft overgenomen van de vogeltjes.

We hebben gisteren zonder problemen de boot gehaald naar Terschelling. Mijn voorspelling is op 50m na uitgekomen: net voorbij het sluizencomplex, zo’n 200m op de afsluitdijk, zijn er een paar slapende hondjes wakker gemaakt door de geur van zee en vakantie. Bij aankomst bleek het toch weer nog beter te kunnen dan we dachten. De boodschappen waren al aan huis geleverd en de koelwaren stonden al in de koelkast. Zo gaat dat hier op het eiland, zegt huisbaas Arjen gewoon. Het steekt dat het eiland altijd een seizoendinges zal blijven.

Venteke heeft de hondjes uitgelaten (of omgekeerd) en heeft de duinen en de zee al begroet. Ik heb er eerst een nachtje over moeten slapen wegens al te donker tegen dat we uitgeladen en gesetteld zijn en ik nog wat extra’s heb aangekocht. Zo’n boodschappenlijstje varieert namelijk wel wat met het seizoen en de mogelijkheden. En dus is er altijd nog wel een reden om de schappen langs te lopen in de super in Lies.

Die van de Reis hebben mijn reservatiemail pas beantwoord toen we al aan het rijden waren, dus het is even een minder aangename verrassing als blijkt dat ze volgeboekt zijn. Omwille van de weekenddrukte beslissen we om thuis te eten. Binnen de kortste keren staat de soep te pruttelen en is het avondeten klaar. Net de tijd om rustig te aperitieven.

Zo komt het dus dat ik nu wat naijverig zit te wippen op mijn stoel om naar buiten te kunnen. Ik kan nog net de solidariteit opbrengen om Venteke te helpen bij de vaat. Dan moet ik naar buiten want ik krijg het benauwd. Nicky en Floor vinden ook dat het getemel lang genoeg geduurd heeft en vooral Floor is niet in te tomen. De halfjaarlijkse vrijheid-blijheid past haar als gegoten en ze kent het eiland inmiddels goed genoeg om zelfzeker rond te rennen.

In het duinbos beginnen de herfstkleuren op te komen, de zaden en noten liggen al her en der op het pad, maar het is te droog voor veel paddestoelen. Daarvoor zullen we de eerste buitjes moeten afwachten. Zonder ook maar een artificieel geluid te horen, dwalen we ruim een uur rond en banen ons dan een weg naar de top van het duin. Net als we de V-vormige wig in de duinkop bereiken scheurt de zon door de wolken. Het blanke strand baadt in het licht, de ontstuimige zee heeft schitterende witte schuimkoppen die in het niets uiteenspatten onder leikleurige onheilspellende wolken.

Dag zand, dag zee, dag wolken…