Cut…!

Maandag, 5/10/09

De weekenders zijn naar huis en dus is het eiland vanaf maandag weer voor de eilanders en voor ons. Hier en daar kom je wel nog een paar toeristen tegen (het is nog half seizoen) en op het strand heb je dan tegen theetijd een volkstoeloop van zeker 3-4 wandelaars. Ontzettend druk dus.

Venteke besluit te gaan fietsen richting wad en als ik de ontbijtvaat weggewerkt heb maak ik me klaar om met de hondjes naar het bos te gaan. Ze zijn wild en gek en spurten de heuvels op en af. En dan ben ik Floor kwijt. Net had ze al eens een fikse bocht gemaakt, maar nu mag ik fluiten zoveel ik wil, geen Floor te zien. Nicky gebruikt me als uitkijkpost, maar ook zij wordt er niet wijzer van. Tijdens een telefoontje met de thuiswacht loopt er een berichtje binnen van Venteke. Floor zat bij zijn thuiskomst doodleuk te spelen met de hondjes van de buren…

Na de storm van gisteren is het onderwerp camcorder weer opgevoerd. We overwegen het al langer om er een aan te schaffen, maar het is niet direct een prioriteit. Maar omdat de -overigens toch wel geslaagde- foto’s van gisteren toch niet het natuurgeweld kunnen weergeven, wordt er weer gediscussieerd. Ik ga dus in Mids langs om naar prijzen te informeren. Via internet kan ik ze vergelijken met de prijzen thuis en dat valt in elk geval al niet zo erg nadelig uit voor Terschelling. Toch heb ik nog bedenkingen. Over de garantie bv. En of het nu echt zo impulsief hoeft. Maar als Venteke door de rationele argumenten heen is, begint hij de emoties te bespelen. Of ik wel zeker weet dat ik Nicky ooit nog tijdens een andere vakantie zal kunnen filmen want ze wordt toch wel oud en slecht te been (het kreng loopt hier stukken beter dan thuis).

Dinsdag, 6/10/09

Om te vermijden dat ik de rest van de vakantie onder druk gezet wordt, ga ik dinsdagvoormiddag nog eerst even naar West maar die fotozaak heeft enkel fototoestellen en verrekijkers. Dus terug naar Mids en een halfuur later kom ik -uiteindelijk toch wel blij- buiten met het kleinood.

Als bonus kom ik tot de vaststelling dat de kapperszaken in West en Mids allebei gesloten zijn. Ik had thuis eerst de mogelijkheid geopperd om tijdens de vakantie om een knipbeurt te gaan, maar een iets té enthousiaste reactie van Venteke deed een alarmbelletje rinkelen. “Hier dùrven ze tenminste iets meer”, zei hij. Jaaaa… maar hoe weet ik of ze het ook kùnnen? Ik heb nooit klanten uit de zaken naar zien buiten komen zodat ik kon beoordelen wat de kunde en kennis van de kapper inhield. En na de vakantie moet ik meteen met die kop weer de straat op en aan het werk.

In het appartement wordt de batterij van de camcorder meteen opgeladen want na de middag willen we naar het bos en hoewel ik niet eens de tijd heb om de handleiding diagonaal te lezen, gaat het nieuwe speeltje natuurlijk mee. Bij de eerste opname gaat het al fout. Ik heb op één of andere manier de scherpstelling ontregeld en zonder bril en handleiding sta ik maar wat te klungelen. Venteke en de viervoetige aanhang gaan vast verder en ik volg schoorvoetend, intussen nog zoekend naar het juiste knopje om weer uit te zoomen (zover was ik al gevorderd bij mijn inspectie).

Tja, en dan sta je op een driesprong en je gezelschap is in geen wegen en velden te bekennen.  Me bewust van het feit dat ik dubbel zoveel kans heb om de verkeerde afslag te nemen, kies ik voor het pad naar de ijspiste. Mis poes! Kijk, en op zo’n moment vind ik een gsm op vakantie dan weer wél handig. Een minuut of tien later zijn we herenigd en op weg naar het oostelijk deel van het Hoorner Bos. Via talloze kleine paadjes snuffelen de hondjes zich een weg naar het duin en wij stappen er in een zalige stilte achteraan. Geen enkel mechanisch geluidje te horen, alleen het suizen van de zachte wind in de bladeren van de struiken en af en toe een meeuw die de stilte doorbreekt.

Op het strand kruisen een huifkar en een paar ruiters elkaar aan de waterlijn en meteen ben ik weer met de camera aan de slag. Deze keer heb ik – dankzij een time out op een bankje aan de rand van het bos- al wel enig idee waar al die knopjes voor dienen en als een garnaalboot het tafereeltje komt vervoegen, is het eerste min of meer geslaagde probeersel een feit.

In Kaap Hoorn drinken we een biertje op het terras (ik ben niet zo’n bierdrinker, maar hier zetten ze de Corona in het flesje voor je neus, inclusief schijfje citroen in de hals). Ondanks het feit dat ik danig op de tocht zit, smaakt het gouden vocht me. Een tweede rondje is echter voor een andere keer, want ik begin het ferm koud te krijgen en één snipverkouden vakantieganger is voldoende. Ik hoef niet ook zo nodig.

Na het avondeten slaag ik er zowaar in om de opgenomen stukjes op de pc te krijgen en kunnen we eindelijk de kwaliteiten van de nieuwe aanwinst beoordelen. Als de cineast nu nog leert omspringen met haar materiaal kan het nog veelbelovend worden… Het zou trouwens niet zo’n slecht idee zijn  als ik mijn mond zou houden tijdens het filmen, want tijdens een bepaalde scène klopt het beeld helemaal niet met mijn commentaar. Gek fragment, maar afhankelijk van het onderwerp (van gesprek) zou het wel eens heel raar kunnen uitpakken…