“Ik pluk voor jou…

… de sterren van de hemel. “

Op Terschelling is dat best wel een mogelijkheid en er is keuze genoeg. Elke keer weer staan we verwonderd over het aantal sterren dat we kunnen zien op vakantie. Of moet ik schrijven: “… liggen we verwonderd”? Het is namelijk zo dat de slaapkamers onder de voor gindse hoeves typische lage kap zitten en er veluxramen boven het bed zijn. En wat doen sterrenbewonderaars dan? Juist! Ze gaan met het hoofd aan het voeteneind liggen en kijken zich de ogen uit.

Met de Grote Beer net binnen het glasvlak van het slaapkamerraam, het noorden aan de linker kant en de voeten naar het oosten, heb ik verschillende keren vallende sterren geraapt. En satelieten zien passeren, waaronder “ons” ISS-station met de nagelnieuwe Belgische gezagvoerder Frank Dewinne.

In het begin van de vakantie speelde de maan nog een beetje spelbreker, maar naargelang haar licht afnam werden de sterren duidelijker. We hadden bovendien het geluk dat er slechts af en toe storende bewolking voor schoof, dus we konden bijna elke avond ons hartje ophalen. Zelfs de telescoop werd in de andere slaapkamer opgesteld. Daar kwam ik eigenlijk pas de laatste dagen toe, omdat die eigenlijk mee was om wad- en andere vogels te gaan kijken. En net dan is het natuurlijk bewolkt…

Alleen die éne meteoriet die het nieuws gehaald heeft, die hebben we gemist. Toen zaten we aan tafel en alhoewel ik me op een gegeven moment afvroeg of ik het nu door de kier van de gordijnen had zien bliksemen, was er geen haar op mijn hoofd dat dacht aan vallend hemelgesteente.

Die éne hebben we dus gemist, maar al die andere… daar hebben we de glans afgekeken tot onze ogen er pijn van deden en dicht vielen…