WW op WWW (11) op reis…

Wie dacht dat ik na aflevering 10 de handdoek in de ring gegooid had, komt bedrogen uit. Alleen was de week vóór ons vertrek zo hectisch dat de WW-bijeenkomst er bij ingeschoten is en uiteraard zag ik het niet direct zitten om 2 keer op dinsdagavond naar de wal te komen om op de weegschaal te gaan staan. Ik zal me daar even stapelgek zijn!

Ik heb zelfs geen punten geteld (mijn boekje lag thuis, bij de leesboeken die ik had klaargelegd, maar die Venteke vergat in de auto te leggen). Maar intussen heb ik de trucjes wel zo ongeveer in de vingers en weet ik bij benadering wel wat kan en wat niet kan.

Het voordeel van een vakantiewoning is dat je zelf controle hebt over wat je op het menu krijgt en hoe het klaargemaakt wordt. En je ontloopt de verlokkingen van een ontbijt-, lunch- en/of souperbuffet. All-in hotelarangementen zijn funest voor de lijn (en voor onze zenuwen: wij zijn nu eenmaal niet gemaakt om in zo’n bende te functioneren; het idee alleen al is voor ons pure horror).

Het is dus vooral de eigen vertrouwde huiskeuken, al gaan we uiteraard af en toe ook eens uit eten. De avond van aankomst is dat normaal aan de overkant van de straat bij “De Reis“. Een mailtje een paar dagen op voorhand om een tafeltje te reserveren volstaat dan voor een avondje lekkere tapa’s en we hoeven niet eens de auto in om weer in bed te geraken. Niet zo deze keer, want de baas had (de dag zelf, op een tijdstip dat we al bijna op de boot zaten) geantwoord dat de zaal volgeboekt was. Rijkelijk te laat, want zo konden we ook op andere adresjes niet meer terecht.

Moeder ging dus meteen aan de soep- en andere potten staan. We hebben gewacht tot de weekendgasten zondagavond op de boot van 18u zaten en zijn dan bij “Caracol” in West-Terschelling gaan eten. Portugees georiënteerde keuken met het accent op vis. Kan het lijnvriendelijker? Nauwelijks, en met een half dozijn oesters en een lekker stukje gebakken zeebaars op een bedje van gegrillde groenten heb ik reuzelekker gegeten. Koffie toe en we waren de koning te rijk.

We hadden elke dag ons wijntje, als we bibberend van een wandeling thuis kwamen (vooral de 2de week, want de eerste was het nog lekker warm) stond er een neut op het programma, maar toch had ik een goed gevoel, WW-gewijs. En al kocht ik bijna elke dag een stukje gebak (eigenaardig: thuis doen we dat zelden, maar ginds wel en nochtans vinden we het gebak bij ons lekkerder), mijn kleren begonnen met de dag losser te zitten. Eén jeans kon ik op het laatst niet meer aan, want ik had geen riem mee en het ding deed gevaarlijke manoeuvers als ik op de hurken ging om een foto te maken of de honden aan te halen.

Uiteraard zitten onze wandelingen daar voor heel veel tussen. Dagelijks (niet één keertje gespijbeld!!!) een tocht van 2,5 -3,5 uur, door duinbossen en over het strand, minstens de helft van de tijd met de wind (4 – 5, een keertje zelfs 9 Beaufort!) op kop en in rul zand: het is een sport als een andere.

Na het verkwikkende bad, vrijdag na thuiskomst, kon ik dus niet aan de verleiding weerstaan om even op de weegschaal te gaan staan. Ik weet het: alleen die van de bijeenkomst is juist en officieel, maar volgens mijn baskuul zou Friesland mij 2-3kg lichter gemaakt hebben. Dinsdag weet ik het zeker, dan is er weer cursus. En weging. Als dit niet helpt, weet ik niet meer wat ik nog moet verzinnen.