Aftellen…
Gisteren de eerste dag weer aan het werk na 2 heerlijke vakantieweken op Terschelling.
Mijn postbakje puilt uit van de dienstomslagen, mijn mailbox staat op ontploffen en de telefoon rinkelt al voor ik binnen ben. Yes, we’re back in business!!!
Een paar uur lezen, beantwoorden en (jammer genoeg niet erg veel) deleten later merk ik dat mijn agenda de e.v. 3 weken zo barstensvol zit, dat ik er met geen middel nog een boterham of een kop koffie tussen krijg. Nochtans had ik mezelf dure beloftes gedaan de laatste dag op het strand.
Even bekruipt me de lust om hard weg te rennen. Dan roep ik mezelf tot de orde. Ik kan ook gewoon aftellen naar mijn pensioen, toch? Even rekenen leert me dat ik nog 863 dagen te gaan heb. Of nee, tedju!!! 864! Want de laatste maand is een schrikkelmaand! Knowing my kind of luck…
Ik zou ook beginnen aftellen als ik zoveel werk had als jij.
De paniek is intussen alweer voorbij, hoor.
Zit al helemaal in het ritme, dat uiteindelijk toch een beetje een tweede natuur zal zijn, anders kwam het zover niet. Maar zo af en toe, als een mens eens geproefd heeft van het “goede leven”, is het even schrikken…
Je carrière op een schrikkeldag moeten eindigen, dat zouden ze moeten verbieden.