Halloween…

Afgelopen nacht. Een korte, hoge blaf in de living. Iets tussen smeken en bevelen, met een vleug paniek erbij. Floor “moet” dringend. Ik sta op en laat haar in de tuin. Het verrast me dat het zo’n zacht weer is en in afwachting dat de dame weer naar binnen wil, loop ik even de tuin in.

Ik doe dat niet alleen om van het zwoele weer te genieten, maar ook omdat onze honden nogal eens de neiging hebben om via zelfaangelegde sluipwegen een nachtje te gaan stappen. Als Floor haar pootje weer neerzet (ze doet het op z’n mannekes) zie ik haar een paar stapjes in de richting van de struiken zetten. Omdat ze voor het zwaardere werk graag wat privacy heeft, trekt ze zich wel vaker terug in het bronsgroen (eiken)hout.

Ik wacht. Ik wacht. Ik maan haar aan om een beetje harder te drukken. Ik word ongeduldig en voeg haar al een paar minder vriendelijke woorden toe (ik weet het, dat werkt meestal omgekeerd, maar ik begon toch stilaan kou te krijgen in mijn pyama).

Opeens voel ik mij bekeken en merk ik dat er iets tegen mijn been drukt. Als ik omlaag kijk (het is bijna volle maan, mensen) zie ik een zwart kopje beurtelings naar mij en naar de struiken kijken. Gelukkig was er niet genoeg licht om ook de ongelovige grijns op de snuit van Floor te zien. Zij was achter het tuinhuis haar hoopje gaan doen en ik had de hele tijd tegen een schaduwplek tussen de struiken gepraat.

Bijna volle maan. Bijna Halloween. En op het moment dat ik terug in bed kruip springt de klok op 0:00. Het spookuur. Of misschien toch een bril aanschaffen?