Who’s who?

Iets over mezelf, dus.

Ik ben 55, gehuwd, moeder van 2 zoons, schoonmoeder van 1 schoondochter en grootmoeder van 2 kleindochters. Ik werk full time als preventieadviseur en heb als hobbies wandelen (met Venteke en de hondjes), lezen (vooral thrillers, maar ook poëzie), muziek luisteren (bijna alles, maar toch vooral wereldmuziek), reizen (bij voorkeur naar plaatsen waar weinig toeristen komen) en koken.

Eigenlijk ben ik van opleiding laborante, maar via talloze omzwervingen binnen onze instelling ben ik uiteindelijk op de preventiedienst gearriveerd en dat werk bevalt me heel goed. Dit wil ik wel graag blijven doen tot ik definitief de handdoek in de ring gooi.

Aan lezen ben ik gewoonweg verslaafd sinds de dag dat ik mijn eerste woordjes kon spellen. Als er niks anders voorradig is, lees ik desnoods wel het etiket op de melkfles.

Thrillers hebben mijn absolute voorkeur. Op een blauwe maandag ben ik ooit eens op de KRO-detectivesite terecht gekomen. Daar werd ik via het forum gevraagd om eens een recensie te schrijven. Het werd een nieuwe gekte. Anderhalf jaar later ben ik daar door Sander Verheyen weggekaapt en recenseerde ik gedurende 3,5 jaren voor www.crimezone.nl , een site voor en door thrillerfanaten. Daar hebben de meeste recensenten, samen met de oorspronkelijke redactie, intussen plaats geruimd voor de opvolging. Zelf zijn we bijna allemaal verhuisd naar www.ezzulia.nl , alweer een boekensite, maar nu niet uitsluitend over thrillers, wat toch wat ruimte laat voor meer variatie.  Mijn recensies zet ik nu ook op dit blog, maar wie méér leesvoer nodig heeft, moet zeker de links eens volgen.
 
Daarnaast ben ik ook dol op poëzie (als tegengewicht voor al dat bloed, denk ik). Herman De Coninck, om maar eens iemand van eigen bodem te noemen. Maar ook buitenlandse gedichten lokken mij.

Via de muziek probeer ik met zoveel mogelijk culturen in contact te komen. Talen kunnen soms nog een obstakel zijn, muziek is universeel.

En soms kan die muziek ook nog andere gevolgen hebben. Een land dat mooie muziek voortbrengt, moet een bezoekje waard zijn. De klanken achterna reizen … een andere hobby van mij. Liefst naar streken die nog niet door het massatoerisme om zeep geholpen zijn. De mensen ter plekke leren kennen. Hun gewoonten leren begrijpen en ook … hun eigen keuken uitproberen. Want als het vakantieliedje uit is, keer ik steevast naar huis met een uniek souvenir: een kookboek met lokale recepten. Die worden in de boekenkast rechtgehouden door… het af en toe wel héél verstofte kookboek van weight watchers…

En waarom affodil?

Een affodil is een lelieachtige, die in het voorjaar bloeit. Deze foto heb ik gemaakt tijdens ons verblijf op Corsica, waar ze in overweldigende hoeveelheden voorkomt.
Ik voel me dus niet echt een unicum. Zoals ik zijn er zovelen…

De affodil wordt daar nog steeds de “toorts van de doden” genoemd, omdat ze op de kerkhoven groeide en haar bloemen in de schemering lijken op te lichten. De bloembol wordt nog steeds gedroogd en als “aanmaakblokje” gebruikt voor de vuren die tijdens de nacht van 1 op 2 november de geesten van de overledenen naar hun huis moeten leiden. Daar staan speciaal voor de gelegenheid bereide schotels klaar om de geesten te ontvangen. Op die manier verzekert men zich van hun bescherming en goede raad voor het komende jaar.

De mazzeri, de droomjagers van Corsica, gebruiken soms een bundel affodilstengels om hun prooi te doden of als wapen tijdens hun rituele gevechten.