Halloween…

Afgelopen nacht. Een korte, hoge blaf in de living. Iets tussen smeken en bevelen, met een vleug paniek erbij. Floor “moet” dringend. Ik sta op en laat haar in de tuin. Het verrast me dat het zo’n zacht weer is en in afwachting dat de dame weer naar binnen wil, loop ik even de tuin in.

Ik doe dat niet alleen om van het zwoele weer te genieten, maar ook omdat onze honden nogal eens de neiging hebben om via zelfaangelegde sluipwegen een nachtje te gaan stappen. Als Floor haar pootje weer neerzet (ze doet het op z’n mannekes) zie ik haar een paar stapjes in de richting van de struiken zetten. Omdat ze voor het zwaardere werk graag wat privacy heeft, trekt ze zich wel vaker terug in het bronsgroen (eiken)hout.

Ik wacht. Ik wacht. Ik maan haar aan om een beetje harder te drukken. Ik word ongeduldig en voeg haar al een paar minder vriendelijke woorden toe (ik weet het, dat werkt meestal omgekeerd, maar ik begon toch stilaan kou te krijgen in mijn pyama).

Opeens voel ik mij bekeken en merk ik dat er iets tegen mijn been drukt. Als ik omlaag kijk (het is bijna volle maan, mensen) zie ik een zwart kopje beurtelings naar mij en naar de struiken kijken. Gelukkig was er niet genoeg licht om ook de ongelovige grijns op de snuit van Floor te zien. Zij was achter het tuinhuis haar hoopje gaan doen en ik had de hele tijd tegen een schaduwplek tussen de struiken gepraat.

Bijna volle maan. Bijna Halloween. En op het moment dat ik terug in bed kruip springt de klok op 0:00. Het spookuur. Of misschien toch een bril aanschaffen?

WW op het WWW(5)…

29/7 – 4/8/09

Ik heb een goudmijn ontdekt! Wat zeg ik? Ik heb de grootste jackpot aller tijden gewonnen! Atkins, Bakker en alle andere dieet-Sonia’s, ja zelfs WW zullen het me benijden, maar IK ga het grote zwarte monster van miljoenen afslankende mannen en vooral vrouwen verslaan! Weg met de snoep- en vreetaanvallen, hier komt Affodil! (Het pattent is intussen al aangevraagd, want je weet maar nooit welke kapers er allemaal voor de kust op de loer liggen.)

En zoals het grote uitvindingen betaamt is ook deze geboren op het onverwachts, helemaal per toeval, zomaar uit het niets. Een beetje zoals de penicilline, dus als jullie eind dit jaar bij de bekendmaking van de Nobelprijzen mijn naam niet horen, dan is er een foutje in de administratie gebeurd en is het voor volgend jaar. No panic, gewoon geduldig wachten, de wereld heeft wat tijd nodig om te ontdekken dat hij gered is…

Hoe het allemaal gekomen is? Wel, zaterdagavond had ik mijn schoonouders over de vloer (eigenlijk over het gazon) voor een bbq en natuurlijk waren er voor bij het aperitief ook zoutjes. Het is niet omdat ik op de puntjes let tegenwoordig, dat ik dan ook krenterig moet zijn dus had ik zo’n plastic emmertje van een halve kilo gekocht. Het weerbericht belooft immers nog meer bbq’s voor de volgende week. Zelf was ik het toonbeeld van discipline. Op één nootje na (om de versheid te testen, uiteraard) heb ik mijn klauw uit de pot kunnen houden. De bbq stond dan ook aan de andere kant van het gazon, dus dat was niet eens zo’n kunst.

Maar met z’n 3 hebben ze natuurlijk die emmer niet leeg gekregen, dus gisteren stond die daar treiterachtig te zijn. De hele dag geen aandacht aan besteed. Als een hond blaft moet je hem ook negeren, dan stopt ie vanzelf. Maar na het avondeten (een restje couscous met groenten en een omeletje) en het dessertje (wat yoghurt met fruit) besloot Venteke dat het bureel er nogal kaal bij lag en besloot het te tooien met die emmer apenkost.

Het werd 20u, 21u, 21:30… Ik was zó verdiept in mijn poging om een paar vriendinnen te verslaan met mahjong en tussendoor ook nog mijn persoonlijke record Bejewelled blitz te verbeteren, dat ik niet eens in de gaten had dat ik trek had. In pikante nootjes, bijvoorbeeld.

En zo komt het dat ik opeens met een paar pinda’s tussen mijn tanden zat. Met een  mathematische ruk keerde ik tot de pointsrealiteit terug. De ramp was nog te overzien, want ik had amper een pinda of 2, 3 in mijn mond (ik mag hopen dat ik bij de eerste zondige greep al tot bewustwording kwam). Om de hele zaak af te sluiten, te vergeten en achter me te laten (ik wil hier niet vervallen in het hedendaagse jargon van “een plaats geven in mijn leven” en “insteek” en “pijplijn”) stak ik duim, wijs- en middenvinger nog even tot aan de tweede knook in de vettigheid en schoof toen resoluut de verleiding van me af. Deze keer héél bewust bracht ik de troostjunk naar de mond en  toen gebeurde het…

Met een van afgrijzen vertrokken gezicht zat ik te kokhalzen, bijna diende de nog redelijk volle pot rommel als kotsrecipiënt en onder het niet-begrijpend oog van hond Nicky ontdeed ik me van wat opeens geen verleiding meer was. Wég beginnende vreetbui, wég knabbelhonger, wég zin in een stiekeme zonde! Want wat er zonet nog op het eerste (en het tweede, en het…) zicht als een apetijtelijk tussendoortje uitzag rook naar… koeienmest!!! Ik zweer het op al wat me lief is. Het stonk naar een kakelverse (nou ja, een loeiverse) koeienvlaai! En ik kan jullie verzekeren dat dat hetzelfde effect heeft als Lourdeswater op een lamme.

Toen ik eenmaal van de ontzetting bekomen was, begon ik de mogelijkheden te zien. Die computerspelletjes kunnen er dan onnozel uitzien, ze zorgen er wel voor dat je op scherp staat. En dus stel ik binnenkort mijn gamma anti-vreetbui snacks voor. Het wordt een combinatie van de overbekende dikmakers en aromatherapie: pinda’s met koemestgeur,  chips met een dipje van ingedikt rioolwater, zoutjes met een kattenkotssausje, …

En voor wie eerder neiging heeft tot het mateloos verslinden van zoetigheid is er ook goed nieuws: ik ben al volop aan het broeden op een snoepserie ook. Maar daarvan houd ik de details voorlopig nog geheim. Eerst zorgvuldig het product ontwikkelen en testen, pattenteren en dan pas reklame maken.

 

Een uitvindersprijs heb ik alvast binnen: -600gr!

Geef…

…de stoefer een brood, want de klager heeft geen nood.

 

Samen in de file

Afgelopen weekend (en vooral zaterdag) stonden op verschillende plaatsen kilometerslange files door reeds lang op voorhand aangekondigde wegenwerken. En prompt sloeg de massahysterie toe. Automobilistenorganisaties noemden het een schande dat er 2 (twee!) rijvakken ineens werden afgesloten. Anderen vroegen zich met nauwelijks gecontroleerde woede af waarom dat nu in het weekend moest en/of waarom het niet ’s nachts kon. Unizo-en-niet-anders wil het niet in de week want dat brengt teveel economische schade mee. En in de vakantieperiode schikt het niet voor de gehaaste toeristen.

Van al die klagers zijn er minstens 85% die enkele maanden geleden nog hel en doemenis riepen omdat die bewuste stukken er zo miserabel bij lagen.
Aan de andere kant: ik heb geen flauw vermoeden welk percentage (maar het zal miniem zijn) zich bij wegenwerken houdt aan de snelheidsbeperking, dus dat 2de rijvak is geen overbodige luxe als barrière voor de mensen die naast die eindeloze rij foeteraars hun werk moeten doen in de stank van nijdig optrekkende en afremmende auto’s en gloeiend asfalt dat onder de wielen van mateloze ecolozen binnen de kortste keren weer zal weggemalen zijn. 
En geen enkele automobilist die zich in eer en geweten afvraagt of het echt nodig is dat hij er op dàt moment langs moet.

 

Samen op de baby drink

De Zoo gaf een heuse baby drink ter ere van olifantenknuffel Kai Mook. Precies 4 weken nadat honderdduizenden met de neus tegen het computerscherm gekleefd zaten om toch zeker geen fractie te missen van de geboorte van het vierpotige kuiken (dat ons dan tóch nog verschalkte), konden de supporters een toast uitbrengen op “hun” babyslurf. Uiteraard was dit ook een marketing truc van de Zoo en vanzelfsprekend was het geen toeval dat de politiek ook achter de tap te vinden was.

Maar het was ook een leuke manier om mensen samen op de been te krijgen met een gezamenlijk gespreksonderwerp. Samen een pint pakken en over “de kleinen” lullen. En de (burger)vader die helpt bevoorraden. Waar, o waar staat er geschreven dat burgemeesters alleen maar zwaar op de hand  mogen zijn? Ze moeten niet allemaal hun gemeente voor schut zetten door het oud ijzer van het leger op te kopen of wekelijks een privé-betoging van elf man en een paardenkop te organiseren (waar dan wél politiebegeleiding op  kosten van de burger bij moet zijn).

Bovendien: die op de “receptie” waren de slimsten, die stonden niet in de file!

Ja sèg…

… ‘t moet niet veel gekker nie meer worden, hé! Nu da w’eindelijk eens op ons gemak van ons goed konden gaan leven, bellen z’onze Wilfried op om zijne vinger op ‘t gat in de leiding te houden want de loodgieter kan nie komen. We zaten alletwee al in onze flanellen pyjama, mijn bigodies zaten al in, mor we moesten direct naar Brussel komen. Want onze Wilfried wilde liever niet zelf sturen, hij had al een slaapmutske of drie, vier gedronken (ja, onze Wilfried slaapt nogal moeilijk). En met al die controles onderweg… Ge kunt in zo’n situatie moeilijk den enen of den anderen bij ’t gerecht aanspreken om dat gauw eens efkes te regelen als g’een boet krijgt.  Allez ja, op ‘t ogenblik zijn ze daar zo druk bezig me ander dinges te regelen dat ze daar toch genen tijd voor zouden hebben. 

Dus onze pyjama  uitgeschoten en in ons kleren gesprongen (allé ja), mijn bigodies vlogen alle kanten op en wij vlogen naar Laken. Is da nu nog een uur om ne mens nog zo ver te doen rijden? We worden wij ook een dagsken ouwer en dan zijt ge graag op een schoon uur thuis. Maar ja, als ouwe mens moet ge nen anderen ouwe mens uit de nood helpen, niewaar? En dan zitten de gazetten nog te zeveren omda’k efkes vergeten had van mijne gordel aan te doen. ‘k Viel begot bekanst om van de vaak.

En nu is dat hier een begankenis dadet nie schoon nie meer is. Ik moetekik nie anders doen dan kaffe zetten, jatten afwassen en koekskes op een schotelke leggen. En terug kaffe zetten, jatten afwassen en meer koekskes halen voor de volgende. Want ze zitten liever met hunne mond vol zoetigheid dan met hunne mond vol tanden, natuurlijk.

En de Wilfried de snoepert maar mee en straks blijvekik hier zitten met diene kerstkalkoen. Dan heet em gene honger nie meer als hij aan tafel komt. Enfin, dan krijgen de volgende nen boterham me kouwe kalkoen. ‘k Kan dat toch nie allemaal invriezen? Dan eten we me onz’heer hemelvaart nog van die koelekoele…

Arrè, de bel gaat weeral. ‘k Zal mor ies gon open doen. ‘k Weet nie wa kleur dat ‘k nu weer veur mij gon krijgen, maar as ‘k ze te lang laat wachten dan zien ze blauw van de kou…

Wat voor de rups het einde is…

… ziet de rest van de wereld als een begin. (Lao Tse)

Mie Rups ritste haar slaapzak helemaal dicht en vroeg zich af of ze de slaap wel zou kunnen vatten. Op het vreten van een kopieuze maaltijd groene blaadjes na, had ze de afgelopen dagen niet zo erg veel uitgericht. Ze was niet echt moe, eerder verschrikkelijk loom en lui. Bovendien was het buiten nog zo hinderlijk licht. Maar nog vóór ze de tijd vond om te beginnen piekeren, vielen haar ogen dicht en zat ze middenin een hoogst eigenaardige en verwarrende droom…

Een héél lange siësta later werd ze weer wakker. Om één of andere reden zag haar slaapzak er groezelig en verkleurd uit. Hij liet bruin-gelig licht door en rook wat muf. Bovendien leek hij wel gekrompen, zodat ze zich hoogst onbehaaglijk voelde en amper lucht kreeg. Haar poten deden pijn, haar rug jeukte en ze kreeg het veel te warm. Bijna in paniek zocht ze de rits en snokte die zo driftig open dat ze zich bezeerde.

“Eugghhh…Amaai, ik ben geradbraakt! Ik geraak hier amper uit die vieze overall. Alles doe zeer. Ik had precies dat laatste blaadje moeten laten hangen, want ik zat toch nogal krap in mijn slaapzakske.

Laat ies zien of we nog recht geraken. Wowwowwowooow!!! Wat is dat hier? Mijn kindersokskes gaan precies nie meer kunnen dienen. ‘k Gaan om panty’s moeten, denk ik. Da’s wel efkes wennen zenne mannen. Zo van die lange stekken… al goe dat er vanonder grijperkes op staan of ik zou hier rap naar beneeên liggen! Als die van hierneffest mij nu nog durft uitlachen, kan em ne sjot in zijn bollekraam verwachten met zo één van mijn superslanke gephotoshopte benen… Of mé alle zes!

Màààr ziet da! Nu droom ik al zo lang van een pelse frak en ik kom uit mijn bed met zo’n beestig vestje aan. Akkoord, ‘t is maar een bodywarmerke, maar ‘t is wel echt, hé. ‘k Voel me zo stilaan een heel madam.

En wat hangt er hier al heel den tijd voor mijn ogen te wiebelen? Zo twee lange haren. Die coiffeurs van tegenwoordig… ‘k Heb hier geen schaar bij, dus ‘k zal ze maar uittrekken of ik kijk straks zo scheel als een otter. Auw!!! Oeioei, die stomme sprieten zijn nogal gevoelig. Schoon afblijven. ‘k Zal ze efkes wat opzij proberen hangen, dan ben ‘k er ook vanaf. Euh? Wa’s da? Wacht, efkes wiebelen met die één spriet… Q-Music? Wa’s da veur iet? StùùùùùBrùùùùù? Djeezes. Wat een laweit! Zou da rechts ook gaan? Mmmm, file, depressie, recessie, agressie… Als dat Radio1 nie is! Aaaaahhhh! Da’s iets naar mijn hart! Klara’ke! Madam Botervlieg! Ik voel mij helemaal aangesproken! Zolang als ze de vlucht van den hommel maar nie spelen, want dan kuis ik m’n schup af, zenne!

Sé, en nu zou’k eindelijk wel eens willen weten wat dat die natte vodden zijn die ‘k hier in mijne rugzak zitten heb. Whaa!!! Da’s ne parapente, begot! Eigenlijk feitelijk nie mis mé al die kleurkes. Ochgot, daar vliegt er zo ene, sé. Maar da zal ‘t einde van de productie geweest zijn, als de verf al op was. Of ene van de witte producten…

Hééé! Zo niet blazen, zot! Waait es nie zo hard! Ik vloog hier bijna weg! Vloog…? Vlieg…? Vliegen…? Ik kan vliegen! Joepie, ik vlieg!!! Ziet ies ma, zonder handen!!! MAAR IK WEET NIE HOE DA’K MOET LANDEN!!! Da’s diep. Oooo, da’s diep. Da’s héél diep. Waar staan hier de freins, verdomme? Ah, dat ziet er ginder precies een zacht kusseke uit daar, dat groen met gele bollekes.

Oef! ‘t Zal wel nie op z’n elegantste geweest zijn, maar we zijn beneden en we leven nog. Amaai, da riekt hier goe. Dat riekt hier zoet. Niemand te zien? Dan ga ‘k ies proeven. Mmmm… lékkerrrrrr. Ik ben verdorie recht in een luilekkerland terecht gekomen. Die geel bollen waren snoepwinkels, verdorie! En ginder, die rooie en die blauwe, zouden dat ook kramen met zoetigheid zijn? Man, man, man, maakt mij nie wakker as dees nen droom is, want dan maakek u kapot!

Eh…? Wie is da? Die heeft precies dezelfde kleurkes as ‘kik. Zelfde club? Wow, dien heeft wel nie op een centje gekeken toen dat ‘em e reukske gekocht heeft, zenne. Chieken typ. En hij kijkt naar hier. Hij kómt begot naar hier! Hij…”

Mie, die zich niet langer meer Rups wilde laten noemen, kon nog net een ferm blad vastgrijpen en naar beneden trekken om de rest van het verhaal te onttrekken aan de nieuwsgierige blikken van de overburen…

Euro 2008 (7)

Laat er de lucht maar uit…

Laat de lucht maar uit de (voet)ballen, doek het hele circus op en berg het weg in goed afsluitbare kratten. Tot over 2 jaar in Zuid-Afrika voor het WK.

Duitsland langs de Turken, Spanje over de Russen heen en dan de clash der titanen. Of toch niet? Duitsland was mét tricootjes en al in de kookwas gesukkeld en liep de hele tijd (op een kwartiertje in de eerste helft na dan) tussen de knieën van de Spanjaarden door te kijken. Hoger kwamen ze niet en vermits voetbal evengoed een sport voor grote jongens is, is dat een handicap. Al hádden de Duitsers wel een gemiddeld fysiek lengteoverwicht van 11cm en konden ze -even gemiddeld- 10kg per man méér in de schaal leggen. Cijfers zeggen niet alles en dus kunnen statistieken nooit kloppen…

 

Ik héb me voor de finale lekker lui in de zetel gedrapeerd en ik bén wakker gebleven, maar op een paar gilmomenten na (het “jààààààà”-doelpunt van Torres en een paar “óóó!!!-missers van diezelfde Torres en een fabelachtig goed spelende Sergio “el Niño” Ramos) was ik tot geen finale-exploten in staat. Na anderhalve dag en ruim 200 planten lang voorovergebogen in de tuin te hebben gespeeld met een schupje en zand, kon ik nog amper mijn oogleden onder controle houden. De rugspieren hadden een tractatie van een goede masseur kunnen gebruiken en vanmorgen bleken mijn dijspieren overnacht aan een ongevraagde en pijnlijke verkortingsoperatie onderworpen te zijn geweest.

Vanavond eerst nog in extremis die belastingsaangifte invullen en dan languit met een boek. Je moet ook weer niet overdrijven met sporten…

Euro 2008 (6)

Voilà. De afvallers zijn weer thuis (of ergens ondergedoken) hun wonden aan het likken. Van sommigen vind ik het niet eens erg dat ze er tussenuit liggen. Anti-voetbal of sluipmoordenaarsmentaliteit (de counteraars, bedoel ik) liggen me nu eenmaal niet zo na aan het hart.

Een paar anderen (waaronder Oranje, jawel!) had ik er graag nog een tijdje bij gehad. We kunnen nu wel schamper doen over onze noorderburen, maar in de voorronde hebben ze toch mooi voetbal weggegeven. Dat ze uiteindelijk ten onder gingen tegen een oersterk Rusland (dat ik desondanks niet graag zie spelen, het gaat allemaal zo stug, zo zonder schwung) vind ik geen reden tot leedvermaak. Al vond ik de krantenkop in de Corse-Matin wel goed: “Wodka-orange”…

Ook Portugal en (toegegeven: een zwak) Frankrijk zag ik met pijn in het hart vertrekken. Ik had graag Ronaldo nog een paar sterke staaltjes uit zijn stuts zien pingelen. Bij hem swingt het bij tijden wél en hoe! En onze zuiderburen, tja, het is niet meer “dé” generatie, hé. Mannen als een Legrand, Deschamps, Zidane… Die blijf je niet uit je trainersmouw schudden. Bleef enkel nog Thierry Henri over, maar voetbal speel je met elf, dus wat zou je willen… Nostalgie alom, dus.
Italië heb ik dan weer heel enthousiast uitgewuifd. Zelfs als ze goed zijn, vind ik het niet om aan te zien. Mistero Buffo hoort nu eenmaal in een schouwburg thuis, niet op een voetbalveld.

OK, wat schiet er over?
Woensdag staan Duitsland en Turkije tegenover elkaar. We weten intussen al voor wie Flup DW supportert. Áls Duitsland het haalt (en alleen al zuiver voetbaltechnisch brand ik een dozijn dure kaarsen dat ze dat niét doen!) gaat Flipflap waarschijnlijk met een stijve arm en swastikavlag op de pui van het Antwerpse stadhuis staan.
Donderdag moet onze landgenoot Frank de Bleeckere met zijn assistenten Rusland-Spanje in goede banen lei(ij)den. Jààààà!!! Wij hebben nog altijd een sterke vertegenwoordiging op het EK. Als we niet mogen meespelen, gaan we vast even uitleggen aan de anderen wat mag en wat niet mag!

Tot slot nog een citaat van op een site die ik met graagte elke dag bezoek. Wie houdt van goeie oneliners moet dat ook maar eens doen. Er zijn er knappe bij!  http://www.loesje.nl/

Loesjes verzuchting voor vandaag 24 juni: “Was oorlog ook maar voetbal!”

 

 

Euro 2008 (5)

Nee, niet voetbalmoe. Moe tout court! En dan is languit op de bank met een visbak vol voetbal nog niet eens zo’n slecht idee. Als een natte dweil tegen de kussens hangen en pas na een (bijna)doelpunt naar de keuken sloffen om nog een drankje te halen. Nu je toch rechtgeveerd bent van de emoties…

 

Eens kijken wat we intussen allemaal gehad hebben: (half)goden die uit hun voetbalhemel gedonderd zijn, stervelingen die opeens die hemel ingeprezen worden, gedoodverfde titelkandidaten die er niks van bakken en nog heel erg zullen moeten oppassen willen ze niet met het schaamrood op hun wangen na die eerste ronde naar huis vliegen, stuntende underdogs …

Tiens, ik mis iets in het rijtje… Er zijn (nog) geen rellen geweest, die naam waardig! Worden we met z’n allen samen oud of is this the age of Aquarius? Nadat de Duitse en Oostenrijkse trainer gisteren met vooruitgestoken borst als kemphanen tegenover mekaar stonden, liepen ze amicaal handjesschuddend (ik dacht even dat ze de armen ineen gingen haken) naar hun strafbankje op de tribune.

 

En wat staat ons nu te wachten met nog 2 speeldagen in deze voorronde? Portugal, Turkije, Kroatië en (nog net! hakken over de sloot!) Duitsland mogen al verder.

Nederland hoeft vanavond niks, mag alles en denkt waarschijnlijk ook dat het alles kàn (de supporters en de pers alleszins). Roemenië kan het met Oranje misschien op een handeltje gooien: jullie maken je niet te moe, dan hoeven wij jullie ook het leven niet zuur te maken. Is iedereen meteen van Italië en Frankrijk verlost. Als er één wedstrijd in de groep des doods een match op leven en dood kan worden, dan is het wel die, die we waarschijnlijk niet op het scherm gaan krijgen! Deze 2 titanen kunnen niet anders dan proberen de ander te killen en liefst met zoveel mogelijk punten verschil. Want als onze noorderburen er toch zin in hebben gaat het er helemaal om spannen. Dan komt het doelpuntensaldo wellicht meespelen en is het helemaal strootjetrek…

Morgen moeten dan enkel nog Zweden en Rusland onder elkaar uitmaken wie er verder mag. Spanje kan nog  niet helemaal op z’n 2 oren slapen, maar Griekenland mag hen geen pijn kunnen doen. Met een 6/6 en een mindere tegenstander voor zich, moeten ze die laatste 3 punten ook nog kunnen pakken. Alhoewel… hoe was dat weer met die staart en dat venijn?

 

Ik ben in elk geval weer paraat vanavond. Heb me helemaal voorbereid op het supporteren voor onze noorderburen. Zelfs de worteltjes staan al  klaar (ja, ik ben weer eens aan het diëten… )

Euro 2008 (4)

Radio Couloir…

Wat is dat nu ineens met die Nederlanders? Anders beginnen ze een tornooi met zichzelf uit te roepen tot favoriet nog voor hun veters geknoopt zijn, nu houden ze het allemaal heel low profile en onderkoeld. Zelfs de reacties na de prachtige match van eergisteren zijn eerder bescheiden. “Geen historische overwinning, maar toch wel mooi” (Boulahrouz).  Van Basten was “zeer tevreden”, van Nistelrooy “in zijn nopjes”… De grote loftrompet moest door de buitenwacht worden gestoken: “Beste wedstrijd ooit onder van Basten” (Kessler), “Van een heel goeie ploeg verloren” (Donadoni, al is dat nog altijd leuker dan 3-0 op je kop krijgen van een flutploeg natuurlijk).

Ook bij de bookies slaat Nederland nagels met koppen: van plaats 6 naar plaats 2! De bijna 7 miljoen Nederlandse tv-kijkers die de match volgden zullen daar uiteraard –en terecht- mee instemmen.

En als je kaartjes had voor de finale, maar nu tot de conclusie komt dat je die dag net bij je schoonmoeder op de koffie moet, dan kan je op eBay nog altijd een zaakje ritselen. Een fanatieke supporter die net achter het net gevist had bij de officiële verkoop, heeft gisteren € 13.500 besteed aan 4 tickets…

In diezelfde groep zitten ze bij Roemenië met de handen in het haar. Marica kwam tijdens een lichte training met een ploegmaat in botsing en ging KO tegen het gras. Ze zijn nu op hun vingers en tenen aan het natellen of ze zich nog een forse training kunnen permitteren…

Terwijl het Oranjeteam iedereen in vervoering brengt, doen de andere Nederlanders in en om het tornooi het niet altijd echt zo schitterend. Ging ref Vink al even de boot in, gisteren was het aan Hiddink om te zuchten van vertwijfeling. “Zijn” Rusland werd onherroepelijk onder de voet gelopen door Spanje dat maar liefst 4 uppercuts uitdeelde. Het Rode Leger probeerde nog even tegen te stribbelen, maar verder dan 1 rake linkse kwamen ze niet.

Heb ik van horen zeggen, want op dat eigenste moment was ik –samen met Venteke- na vele jaren weer zelf aan de conditie gaan werken. Er stonden in de fitnessruimte wel bikes, steppers en loopbanden mét tv-schermpjes, maar ik heb het maar niet gewaagd. Terecht, blijkt nu, want anders was  ik minstens 4 keer van zo’n marteltuig gekwakt…

Hoe Zweden er in geslaagd is om regerend kampioen Griekenland te vloeren, daar  heb ik welgeteld 10 seconden van gezien (tussen het uitpakken van de eigen bezwete outfit en het uitlaten van de hondjes voor de late sanitaire stop in). De eerste goal kwam van een oud-Ajacied, de tweede – nogal knullige treffer- werd door een oud-Herenveenspeler in de netten geperst. Zelfs als ze niet spelen, scoren de Nederlanders nog…

Euro 2008 (3)

Voetbal is oorlog…

Zondag kwam groep B aan de bal. Met 2de gastland Oostenrijk dat tegen Kroatië uitgeloot was en Duitsland dat Polen tegenover zich vond. Wie zich nog een beetje herinnert van de geschiedenislessen op school zal direct moeten toegeven dat dit een hoogst merkwaardige speling van het lot is. Blijkbaar voelde ook de Noorse scheidsrechter van de 2de wedstrijd dat zo aan, want hij alludeerde er zelf op dat zijn match “met historie beladen” was.

Zijn Nederlandse collega had zijn les minder goed ingestudeerd, want besliste hij vrij vroeg in de wedstrijd een penalty toe te kennen voor een eerder knullig foutje van een Oostenrijker, dan verzuimde hij een minuut of 10 later een assisenzaak te starten voor een poging tot wurgmoord door een Kroaat. Al met al was Vink de zwakste op het veld. En dat was een prestatie op zich…

 

Oostenrijk – Kroatië 0 – 1
Duitsland – Polen 2 – 0

 

De dodengroep…

Groep C mag met recht de dodengroep genoemd worden. Behalve bij Oranje zat er gisteren weinig leven in. Roemenië en Frankrijk hadden al vóór de match beslist dat ze het erg vriendschappelijk zouden houden en ze hebben hun belofte gestand gedaan. Geen van beide was in staat de ander pijn te doen. That’s the spirit!!!

Anders verging het Italië. De Azuri – als regerend wereldkampioen – hadden waarschijnlijk de selectiecampagne van Oranje nog eens onder de loep genomen en geconcludeerd dat onze noorderburen een hapklare brok waren. Wie zich op zo’n onhandige manier tot in de eindronde stuntelt kan moeilijk voor onaangename verrassingen zorgen.

Maar zo hadden de Nederlanders het niet begrepen. Beweerde van Nistelrooy de dag ervoor nog dat zijn ploeg voor de verandering eens als underdog ging vertrekken zoals ze dat van de Belgen hadden geleerd, dan was daar gisteren toch weinig van te merken. Tenzij met underdogs natuurlijk venijnig bijtende keffertjes bedoeld worden.

Italië moest in elk geval zijn wonden likken. Drie, om juist te zijn. Al kreeg van Nistelrooy gewillige assistentie van Buffon, de Italiaanse keeper, en van de scheids- en grensrechters. Sneijder en van Bronkhorst bewezen daarna dat ze het ook zonder hulp konden. Oranje lag helemaal boven en het is ze gegund. Blijven keffen, mannen! Ik trakteer op een rondje hondenbrokken…

 

Roemenië – Frankrijk 0 – 0
Nederland – Italië 3 – 0