Aftellen…

Gisteren de eerste dag weer aan het werk na 2 heerlijke vakantieweken op Terschelling.

Mijn postbakje puilt uit van de dienstomslagen, mijn mailbox staat op ontploffen en de telefoon rinkelt al voor ik binnen ben. Yes, we’re back in business!!!

Een paar uur lezen, beantwoorden en (jammer genoeg niet erg veel) deleten later merk ik dat mijn agenda de e.v. 3 weken zo barstensvol zit, dat ik er met geen middel nog een boterham of een kop koffie tussen krijg. Nochtans had ik mezelf dure beloftes gedaan de laatste dag op het strand.

Even bekruipt me de lust om hard weg te rennen. Dan roep ik mezelf tot de orde. Ik kan ook gewoon aftellen naar mijn pensioen, toch? Even rekenen leert me dat ik nog 863 dagen te gaan heb. Of nee, tedju!!! 864! Want de laatste maand is een schrikkelmaand! Knowing my kind of luck…

Nieuw kaftpapier…

Alweer bijna een jaar bezig met de vorige layout en dus tijd om te gaan kijken wat voor nieuws er in dat departement te krijgen is bij wordpress.  De keuze viel uiteindelijk op dit strakke ontwerp, sober, duidelijk lettertype en contrast-rijk (ik weet het: hier hoort geen koppelteken, maar bij het herlezen zag ik zelf even contra-strijk ).

 

De layout heet The journalist en leent zich volgens mij perfect om af en toe eens goed tegen de haren in te strijken of de zaken eens zwart-wit te stellen.

De eerstvolgende dagen wordt hier nog wel wat geëxperimenteerd met widgets en zo. Maar hiermee gaan jullie het weer een jaartje moeten stellen, vrees ik.

De student gaat niet voorbij…

De studenten zijn back in town. Gisteren ben ik mijn bureel op het werk uitgevlucht en heb mijn toevlucht gezocht in de relatieve stilte achter mijn pc thuis. Telefoneren is op zo’n moment geen optie, geconcentreerd werken nog minder. Buiten op het grasveld een kraampje of 10 met versnaperingen, drank en muziek (nou ja). Raam open kan dus ook al niet. Ach, nog even genieten van de vrijheid en de jeugd moet weer in het gelid lopen.

De lesroosters worden met het jaar gevulder al geeft het nieuwe BAMA-systeem een vals gevoel van ruimte. Met de mond vol koek en een blikje fris rennen de groentjes nu al achter de leden van het praesidium aan in de hoop zo het juiste auditorium te vinden voor hun onthaalsessie. Die voorgangers staan in de hal naast/onder mijn bureel te gillen als in een vismijn:”wís-kún-deuh!!!”, “biochemiééééééé!!!” (beide met een schelle, hoge meisjesstem), “fýsicá!!!” (een zware bas doet dit klinken als een eerste kleine kernexplosie),…

Ik  ben dan wel niet van plan me nog te laten strikken voor dit soort studentikoze kermisgrappen, maar deeltijds weer in het halfrond gaan zitten is toch anders dan vooraan staan om het hoogste woord te voeren. Ik voel mij stilaan een beetje nerveus worden. De eerste kriebels beginnen zich ergens in de buurt van mijn navel te nestelen en ik heb al wel tien keer gekeken of alles klaar staat voor donderdag. Net als vroeger heb ik een spiksplinternieuw schrift met een glimmend groen omslag en ik kan nauwelijks mijn ongeduld intomen om er in te schrijven. Om toch even de feeling met het papier te krijgen heb ik al maar de eerste datum ingevuld bovenaan. Zo wordt het allemaal een beetje concreter en definitiever.

De weg naar het leslokaal ken ik blindelings want ik heb hem al een paar keer gelopen tijdens een bedrijfsbezoek met de arbeidsgeneesheer. Het Brantijzer heeft niet zoveel geheimen meer voor mij na 2 jaar interim op de campus. Zelfs de stof is mij niet geheel onbekend, want ik zit al bijna 12 jaar in de preventiebranche. Maar hoewel ik nog maar 4 jaar toe te voegen heb aan dat palmares, wil ik toch nog proberen het hele parcours vol te maken en ga ik dus voor mijn niveau 1.  

Bijna 56 en weer student. Het wordt wennen…

Tikkeltje geluk…

Als we nu een tikkeltje geluk hebben, graven de toekomstige bewoners van de nieuw te bouwen gevangenis in Beveren nog steeds ontsnappingstunnels (netten zullen daar wel in het bestek voorzien worden). Dan geraakt die gracht naast onze riool misschien toch nog eens gegraven… Wie eerst bovenkomt krijgt een pint en mag de douche gebruiken!

Boeketje Kruibeke…

 

Nodig voor dit boeketje:
1 groooote hortensia (diameter ca. 25cm en liefst taps toelopend naar boven)
5 antiekroze rozen in de knop
5 papaverzaaddozen
3 prothea’s
3 aliumzaaddozen
touw, snoeischaar, vaas

Schuif gewoon de takken van de rozen e.d. doorheen het bloemscherm van de hortensia en trek door tot lichtjes in het scherm. Opbinden, takken gelijk knippen en in een droge vaas zetten. Mettertijd zullen de kleuren wel een beetje verschieten, maar van dit droogstuk kan je toch gemakkelijk een paar maand genieten. Deze foto werd genomen na ongeveer een week en ondanks de flits zijn de kleuren wonderlijk waarheidsgetrouw.

De “flou artistique” moet je er bij nemen, het moest allemaal nogal rap gaan, want mijn patatten stonden aan te branden…

WW op het WWW(4)…

15-28/7/09

Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het is om af te slanken omdat je lichaam bevriend is geraakt met je vet.
Lynn Alpern en Esther Blumenfeld

Nog zo’n mooie uit dat boekje en eentje die ik direct als uiterst bruikbaar heb geadopteerd nu ik weer aan het WW(eeë)n ben.

Nee, ik had het nog niet opgegeven, maar 21 juli is de feestdag van de coaches en we hadden dus geen samenkomst. En geen samenkomst = geen weging = is niet veel praat. Nu ook niet want ik hou er een traagheid van 100gr per week op na. Màààààrrrrrr! er staat tot nader order een – voor, dus ik klaag niet. “Alle baten helpen” zei de mug en ze plaste in de zee. Wie die  bedacht heeft weet ik niet, maar mijn schoonmoeder gebruikt ze dikwijls.

En hoe verliepen die 2 weken zonder controle? Zoals verwacht: chaotisch. Het begon met een dag niet goed alles opschrijven, en het evolueerde via een dag niets opschrijven tot een dag stevig knoeien met punten. Tja, dan kan je ook niet verwachten dat je anderhalve kilo afvalt.

Kwam er nog bij dat het weer omgeslagen was en er zoveel regen viel, dat ik niet eens meer zin had me te wassen, laat staan 1,5l te drinken. Enfin, voor dat wassen heb ik nog mijn laatste greintje discipline opgebruikt, maar dan weet je meteen dat ik vorige week niet naar de supermarkt om flessen water moest…

Intussen is de fanatieke solidariteit van Nicky geslonken. De wortels en appels laat ze grootmoedig voor mij liggen. Alleen de aansporingen om om 9u ’s avonds nog in mijn stappers te stappen, hun tuigjes aan te doen en een blokje om te gaan houdt ze vol. “Wie laat wie nu uit?” En die is van Rudy Carell…

Om toch die 100gr veilig te stellen ben ik sinds het weekend wel weer heel plichtsbewust aan het schrijven in mijn puntenagenda. En terwijl ik schrijf kan ik niet eten, dus… al goed dat het een hele administratie is.

Bovendien heeft Venteke ook een (erg grote!!!) solidaire zet geplaatst: hij kwam met het voorstel niet meer wekelijks uit eten te gaan, maar dat te beperken tot één keer in de maand. Hij liet er als hint-hint wel achter volgen dat hij voor een nieuwe lens aan het sparen is, dus zal ik de financiële meevaller maar verdelen: de helft in zijn spaarvarken voor zijn lens en de helft in mijn collectebus voor nieuwe kleren voor als ik een maatje kleiner heb. Voor wat, hoort wat. Vind ik zelf.

Schieten met komkommers…

Ik ben volop komkommers aan het oogsten. Nee, ik heb geen moestuin. En nee, ik heb geen komkommers geplant of gezaaid en ik ga me ook niet stiekem bij de buren bevoorraden. Het gaat niet eens over die groene dingen die sinds kort door de EU eindelijk weer zichzelf mogen zijn in plaats van een overmaatse, te rechte banaan in onrijp kleed. Al zouden die wel perfect passen in het WW-schema.

Het is komkommertijd en niet alleen in de kranten. Ook blogland ligt er een beetje verlaten bij, nu iedereen naar de bergen of het strand getrokken is. Een beetje begrijpelijk, want niet iedereen pakt als eerste zijn/haar laptop in nog vóór er over het aantal mee te nemen onderbroeken en sokkenparen nagedacht wordt.

Maar ook voor de achterblijvers is het niet altijd simpel om op regelmatige basis met een nieuw stukje aan te komen. Als je het al niet te druk hebt met de boel recht te houden in afwezigheid van de vakantiegangers, dan is het zo oorverdovend rustig dat je er hoofdpijn van krijgt. Of je moet in Gent wonen, these days.

Of in Kruibeke. Net terug aan het werk na een lang weekend waar we eigenlijk nogal naar uitgekeken hadden. Het weer: een beetje wispelturig, maar best te doen. Om in te werken en om in te zitten genieten.

Ware het niet dat één of andere randdebiel nog niet doorheeft dat er al lang geen kersen meer aan zijn boom hangen en hij dus dat gvd’se gaskanon weer onder zijn bed kan schuiven. Dat rotding staat nog altijd midden in het veld achter ons te poefen en te knallen zodat de honden van 6 tot 22u hun plas proberen op te houden omdat ze niet naar buiten durven. Bid maar dat die beesten over een goeie sluitspier beschikken op zo’n moment.

Ware het niet dat een stelletje “echte mannen” zaterdag zo dicht bij ons huis aan het jagen waren (ja, in juli!!!) dat ik van het verschieten mijn hoofd stootte tegen de trap. Mijn kruin voelt nog aan als een appel met een voze plek en er is een echo van dat schot achter mijn rechter oog blijven zitten. Bij elke beweging galmt hij na tot tranens toe.

Ware het ook niet dat ik gisteravond tot veel te laat naar mijn goesting eerst twee honden heb moeten troosten omdat ze bang waren van het onweer en toen dat eindelijk over was, één hond omdat er ergens (‘t zal wel in Antwerpen of Hoboken geweest zijn, ‘t kwam in elk geval “van over ‘t water” van bij ons gezien) een vuurwerk werd afgestoken dat ook weer tot in ons huis nazinderde en de kaarsen in de kandelaar deed scheefzakken van het trillen.

Stilte. Mensen zijn er precies bang voor. Als ze dan eens even hun klep houden moet de radio keihard aan of ze moeten schieten. En dan ver”schieten” ze ervan dat er mensen zijn die het leven niet meer aankunnen omdat hun gehoor onomkeerbaar beschadigd is of omdat ze nergens nog rust vinden.

Ik heb voorlopig nog geen ambitie om de hand aan mezelf te slaan, maar het zit er aan te komen dat ik één dezer eens één van die lawaaimakers te lijf ga. Met een komkommer…

WW op het WWW (3)…

Week 8-14/7/09

Ik heb nu helemaal de smaak en de trucjes opnieuw te pakken. Al komt er regelmatig een onvoorziene omstandigheid roet in het eten gooien. Nou ja, figuurlijk dan. Zó aangebrand is mijn kost nu ook weer niet.

Tegen negenen aan ’s avonds probeer ik me zonder veel omhaal en verdachte gebaren of geluiden klaar te maken voor de avondlijke wandeling met de hondjes. Maar die twee zijn zo gewiekst, die overval je niet met zo’n verrassing. Tegen dat ik mijn identiteitskaart en gsm gepakt heb, staan ze al op mijn voeten te trappen van ongeduld. Een buurman van achterin de straat vraagt “of het nog jonge beestjes zijn?” Als je er als een nat vaantje achteraan bengelt voelt het in elk geval zo…

Solidariteit vanuit je omgeving is enorm belangrijk als je een afslankkuur wil blijven volhouden. Regelmatig complimentjes over de vorderingen, vermijden van het verorberen van allerlei verleidelijks onder de neus van de kandidaat-ranke-den, aanmoedigingen bij pseudo-sportieve ambities: het zijn allemaal dingen die de spirit er in houden.

Zo dacht ook oudste hond Nicky erover. Na haar héél vrijwillige hand- en spandiensten bij het dagelijkse half uur snelwandelen, heeft ze nu beslist om geen chips of koekjes meer te bedelen bij Venteke. In de plaats komt ze naast mij zitten als ik op een rauwe wortel kauw of een appel eet. Eerst moest ze ook zo’n oranje stokje. Na wat gefrutsel en gelik zette ze resoluut haar hagelwitte tandjes erin en begon smakelijk te eten. Nu ze te oud wordt om nog een konijn te pakken, zal ze zelf de voorraad “peekes” wel kortwieken. Een dag later zat ze me aan te kijken terwijl ik een appel in 4 sneed en het klokhuis verwijderde. Een beet in de appel klinkt ongeveer hetzelfde als in een wortel, “dus” dacht ze waarschijnlijk, “dan zal de smaak ook wel meevallen”. En dus delen we nu al dat gezonde gekraak samen. Ze heeft nu zelfs de smaak van kruisbessen te pakken. Floor trekt dan gewoonlijk rologend haar lange oren over haar gezicht en slaapt zuchtend verder…

Weegdag twee kwam met een voorspelbare ontgoocheling: -100gr. Maar er staat wel degelijk een – vóór, dus valt de schade al met al mee. Dat zijn zo van die dingen waar vrouwen om de zoveel tijd tegenaan hikken, nietwaar? Periodiek weerkerende ophopingen van vocht, alle ongemakken van dien.

Bovendien zit ik nu ook nog met een ontstoken rugzenuw en een erg pijnlijke heup. Pijnstillers, ontstekingsremmers en spierontspanners om de onderrug weer mobiel te krijgen: ik hoop dat het geen geniepige dikmakers zijn! Ik verplaats me als een oudje van 250, dus die hele pillenwinkel is op z’n minst toch een verjongingskuur. Alleen vallen de avondlijke wandelingetjes even stil en ik heb een paar huisgenootjes die daar maar weinig begrip voor kunnen opbrengen. Zo rond 9u komen ze heel doordringend in mijn ogen kijken en druipen dan teleurgesteld weer af om zich zuchtend op hun kussen te nestelen. Sorry, meiden. Jullie hebben wat van mij tegoed.

Volgende week geen weegdag want 21 juli. We vliegen er (laag bij de grond) in om binnen 2 weken de zaken eens grondig recht te zetten!

Waarom…

… ik maar beter niet naar Italië met vakantie kan gaan: als ik op restaurant een tagliatelle SALMONE bestel, krijg ik een tagliatelle SALMONELLA…

Loterij…

Ik moet al minstens 2 prijzen in een loterij inbrengen, vóór ik kans heb zelf iets te winnen. En dan kom ik meestal thuis met datgene wat ik kwijt wilde, dus veel avance is het niet. Ik had dus moeten weten dat er stront aan de knikker was toen ik bleek prijs te schieten zónder eerst geïnvesteerd te hebben.

In de deli-winkel in ons dorp waar ik meestal mijn lekkere aankopen doe stond onlangs een klein papieren boodschappentasje op de toonbank. Er lagen briefjes bij waar je je contactgegevens op moest invullen en dan maakte je kans op een gratis consult bij een beginnende wellness coach. Meer voor de grap vulde ik op uitnodiging van de winkelierster een briefje in. Krijg ik toch telefoon om een afspraak te maken!

Die was dus gisterenavond. Ik dacht “niet geschoten, altijd mis”. Kom daar aan, vriendelijke mevrouw, de klassieke introductie (“dat extra duwtje om me weer iets aan mijn overgewicht te laten doen, zou ze me met plezier geven”) en meteen een glaasje bij de babbel. Nu begon ik bij dat glaasje al direct nattigheid te voelen (nee, ze had niet gemorst en ik ook niet, het is figuurlijk bedoeld). In plaats van de keuze te krijgen tussen een glaasje fris plat of bruisend water, kreeg ik een wijnglas gevuld met een lauw grauw brouwseltje. Maar ze nam er zelf ook één en nadat zij gedronken had en overeind bleef nam ik ook een slokje. Yep! Ik wist het!

Niks beginnende wellness consulente, platte commerce voor afslankingskruiden en shakes van het merk “X”. Van de agressieve flyers aan bushaltes vlakbij scholen zijn ze nu dus overgestapt op de hype van de wellness centra. Ik gaf al meteen aan dat ik “X” al eens geprobeerd had, jaren terug, en dat ik er mee gestopt was omdat mijn gezondheid me liever was dan dat mooie kleedje dat net niet paste. Maar omdat ze aandrong bleef ik nog even zitten. Al was het me op dat moment al meer te doen om haar op het juiste moment met het juiste argument met beide voetjes op de grond te zetten.

Ik kreeg een pseudowetenschappelijke uitleg die aaneen hing van de gaten (wist zij veel dat ik in een ander leven nog 15 jaar in een fysiologisch labo gewerkt heb). Ik kreeg als toemaatje ook nog het intreurige verhaal van de oprichter van het merk (“zijn moeder jong verloren en dan op zoek naar een goede kuur om alle mensen van de wereld te helpen gezond te eten”: als hij er al eens voor kon zorgen dat alle mensen van de wereld eten hebben tout court!). En als kers op de kruidentaart in shakevorm: de steun en informatie sinds 6-7 jaar van een professor, een Nobelprijswinnaar notabene! Ik deed mijn uiterste best om mijn pokerface intact te houden en liet haar beleefd doordrammen. Aan het eind van haar lange adem wierp ik tegen dat ik toch haar advies om mijn medicatie voor een maagprobleem zonder meer stop te zetten niet zou opvolgen en mezelf niet ging blootstellen aan de mogelijke risico’s vandien, en toen haalde ze de neus op met een “tja, dat zegt de geneeskunde”. En toen had ik haar waar ik haar hebben wilde: was haar Nobelprijswinnaar dan geen collega van de artsen die mij behandelen? Misschien leverde hij wel clandisie voor hen aan? Waarbij de afspraak abrupt afgelopen was.

Thuisgekomen moest ik haar wél nageven dat ze één belofte wel degelijk heeft ingelost: die van dat laatste beslissende duwtje. Op de site van Weight Watchers ben ik gaan kijken waar ik sito presto kan aansluiten bij een cursus, want ik wil weer eens een vast avondje uit voor mezelf. Want ik ben het waard…