Loterij…
Ik moet al minstens 2 prijzen in een loterij inbrengen, vóór ik kans heb zelf iets te winnen. En dan kom ik meestal thuis met datgene wat ik kwijt wilde, dus veel avance is het niet. Ik had dus moeten weten dat er stront aan de knikker was toen ik bleek prijs te schieten zónder eerst geïnvesteerd te hebben.
In de deli-winkel in ons dorp waar ik meestal mijn lekkere aankopen doe stond onlangs een klein papieren boodschappentasje op de toonbank. Er lagen briefjes bij waar je je contactgegevens op moest invullen en dan maakte je kans op een gratis consult bij een beginnende wellness coach. Meer voor de grap vulde ik op uitnodiging van de winkelierster een briefje in. Krijg ik toch telefoon om een afspraak te maken!
Die was dus gisterenavond. Ik dacht “niet geschoten, altijd mis”. Kom daar aan, vriendelijke mevrouw, de klassieke introductie (“dat extra duwtje om me weer iets aan mijn overgewicht te laten doen, zou ze me met plezier geven”) en meteen een glaasje bij de babbel. Nu begon ik bij dat glaasje al direct nattigheid te voelen (nee, ze had niet gemorst en ik ook niet, het is figuurlijk bedoeld). In plaats van de keuze te krijgen tussen een glaasje fris plat of bruisend water, kreeg ik een wijnglas gevuld met een lauw grauw brouwseltje. Maar ze nam er zelf ook één en nadat zij gedronken had en overeind bleef nam ik ook een slokje. Yep! Ik wist het!
Niks beginnende wellness consulente, platte commerce voor afslankingskruiden en shakes van het merk “X”. Van de agressieve flyers aan bushaltes vlakbij scholen zijn ze nu dus overgestapt op de hype van de wellness centra. Ik gaf al meteen aan dat ik “X” al eens geprobeerd had, jaren terug, en dat ik er mee gestopt was omdat mijn gezondheid me liever was dan dat mooie kleedje dat net niet paste. Maar omdat ze aandrong bleef ik nog even zitten. Al was het me op dat moment al meer te doen om haar op het juiste moment met het juiste argument met beide voetjes op de grond te zetten.
Ik kreeg een pseudowetenschappelijke uitleg die aaneen hing van de gaten (wist zij veel dat ik in een ander leven nog 15 jaar in een fysiologisch labo gewerkt heb). Ik kreeg als toemaatje ook nog het intreurige verhaal van de oprichter van het merk (“zijn moeder jong verloren en dan op zoek naar een goede kuur om alle mensen van de wereld te helpen gezond te eten”: als hij er al eens voor kon zorgen dat alle mensen van de wereld eten hebben tout court!). En als kers op de kruidentaart in shakevorm: de steun en informatie sinds 6-7 jaar van een professor, een Nobelprijswinnaar notabene! Ik deed mijn uiterste best om mijn pokerface intact te houden en liet haar beleefd doordrammen. Aan het eind van haar lange adem wierp ik tegen dat ik toch haar advies om mijn medicatie voor een maagprobleem zonder meer stop te zetten niet zou opvolgen en mezelf niet ging blootstellen aan de mogelijke risico’s vandien, en toen haalde ze de neus op met een “tja, dat zegt de geneeskunde”. En toen had ik haar waar ik haar hebben wilde: was haar Nobelprijswinnaar dan geen collega van de artsen die mij behandelen? Misschien leverde hij wel clandisie voor hen aan? Waarbij de afspraak abrupt afgelopen was.
Thuisgekomen moest ik haar wél nageven dat ze één belofte wel degelijk heeft ingelost: die van dat laatste beslissende duwtje. Op de site van Weight Watchers ben ik gaan kijken waar ik sito presto kan aansluiten bij een cursus, want ik wil weer eens een vast avondje uit voor mezelf. Want ik ben het waard… 
Huishoudelijk bericht:
(het tweede op rij dus):
weet er iemand hoe je op wordpress een button kan maken om je emailadres achter te stoppen?
Niet gevist…
… en toch beet!
Ik had het een paar weken geleden over nieuwe (blog)maatjes. Hoewel ik zelf in de tekst een allusie maakte op de haringlekkernij, stond ik er geen seconde bij stil wat het gevolg van mijn titelkeuze zou zijn. Sinds dat moment zijn er al 51 loze vissertjes langsgeweest die net als ik uitkijken naar vlaggetjesdag (het moment dat de “Hollandse nieuwe” officieel mogen verkocht worden).
We hebben het op verschillende blogs al vaker gehad over hoe in godsnaam sommige zoektermen kunnen leiden tot een bezoek aan een blogje dat er helemaal niets mee te maken heeft. Zoekmachines leggen de gekste verbindingen, zonder dat er een verband is tussen zoekterm en site.
Deze keer is het eigenlijk een beetje andersom en dat vind ík dan wel grappig, maar misschien kunnen die hongerlijders er niet zo goed mee lachen. Ze kunnen zich misschien troosten met de eerste Belgische mosselen die volgende donderdag in de rekken komen…
Er even tussenuit…
Het was een te mooie kans om te laten liggen. Het prachtige weer, een superlang weekend, een adresje van een hotelletje waar de hondjes mee konden en dat allemaal in het juiste seizoen om ook nog van de orchideeën in de Viroinvallei te genieten. Wijle weg, dus…
Donderdag wat spulletjes bijeen gepakt (“niet teveel, want het gaat mooi weer worden!” en dan toch nog de helft niet gebruikt) en op weg naar “Dardennen”. Normaal gaan we naar Nismes of de onmiddellijke omgeving, óf voor een dagje, óf voor een week. Maar we hadden van een collegaatje een adresje gekregen waar de hondjes mee op hotel mochten. Geen luxe, maar in de vrije natuur en rustig. Soms toch…
Donderdag was er al een communiefeest in de feestzaal. Bij onze aankomst konden we meteen de maat nemen van de feestgangers, want er lag een reusachtige geurige ham op de grill in de open haard. Gauw onze spullen naar de kamer gebracht en ons omgekleed en de hort op!
Natuurlijk moest er eerst iets achter de kiezen gestoken worden want ook voor een wandeling heb je brandstof nodig. “Onze” crêperie Bretonne in Nismes was niet open, dus bij de buren dan maar. Daar bleken ze ook lekkere crêpes te hebben. Venteke toonde zich één en al vuur door de Andalusische versie te bestellen, maar ik corrigeerde onmiddellijk het tempo door een pannenkoek met wijngaardSLAKKEN te kiezen. Wat meteen verwonderde blikken van de baas opleverde, want er werd blijkbaar van mij verwacht dat ik het niet voor zo’n slijmbeestjes zou hebben.
Het supersteile klimmetje naar de Fondrie des Chiens deed de spieren kraken, maar de beloning was groot. Les Abannets wordt eindelijk beheerd zoals het hoort en dat laat zich merken door de aanwezige orchissen. De vaart was er intussen helemaal uit, maar de fototoestellen maakten overuren.
De ondraaglijke wijdsheid van het bestaan…
De Fondrie des Chiens
Les Abannets
Omdat we het feestgewoel wilden ontlopen, maakten we ons na de douche uit de voeten en gingen eens kijken of er op de kaart van Le Patrie nog meer lekkers stond dan enkel pannenkoeken. Voor een maand- of ander menu had ik eigenlijk onvoldoende honger, maar voor een zalmcarpachio en een lendenbiefstukje met sjalot was ik wel te paaien. Pas toen dat laatste op tafel kwam was ik écht blij dat de hondjes er bij waren. Er lag een half kalf op mijn bord! Venteke liet zich verleiden tot Cubaanse scampi (hij leek tegen het eind van zijn schotel wel een vuurspuwende draak) en mosselen à la bretonne. Met nog een koffie nà was het uur ver genoeg gevorderd om weer naar Chimay te rijden. Nog een laatavondwandelingetje rond de vijvers om de hondjes de kans te geven nog wat balast overboord te zetten en dan naar bed.
Dat de matras meer van een hangmat had kon aanvankelijk de pret niet drukken. Zelfs de muziek die van beneden kwam was niet zo luid dat we er ons aan stoorden. Maar toen de hondjes in de loop van de nacht op hun deken aan het voeteneinde gingen liggen, stond bij mij vast: maximum voor 2 nachten. Voor langere periodes houden we ons aan een huisje.
Vrijdag begon mistig en kil, maar toen we het ontbijt op hadden kwam de zon er door en veel meer hadden we niet nodig om op pad te gaan. Enkel nog wat mondvoorraad en drank voor ons en de hondjes en we konden weg. Vertrek -als vanouds- in het park van Nismes voor de gele wandeling. Die loopt beurtelings door bos en langs velden en biedt ontelbare prachtige doorkijkjes op de omgeving. Wilde natuur en cultuurlandschap wisselen elkaar prettig af en vóór we het goed beseften zaten we al aan de waterkant te picknicken. Nicky zat binnen de kortste keren in het water en o! wonder, Floor volgde haar prompt. Ze kwamen enkel op de oever voor het eind gedroogde worst dat ik voor hen bij had.
Picknick aan het water
… zo blauw, zo blauw…
Ook nu hadden we weer een steil stukje als dessert, maar waar we “in onze jongen tijd” vaak halt moesten houden omdat we te snel teveel wilden, konden we nu -weliswaar aan een beeld-voor-beeld tempo- de klim in één keer afwerken. Verstand komt niet voor de jaren, nietwaar? Het laatste stuk van de wandeling wilden we eigenlijk via het bos gaan om de hitte op de kalkvlakte wat te mijden, maar Nicky en Floor namen resoluut de andere kant en de baasjes volgden gedwee. Eigenlijk hadden we er hoegenaamd geen bezwaar tegen, want in de bosrand is allicht nog een schaduwplekje om even uit te blazen.
De grote stilte na de storm in het hotel deed deugd en we beslisten om daar te eten. (h)Eerlijke landelijke keuken met verse ingrediënten die op een vakkundige manier verwerkt werden tot een maaltijd waar een reus een serieus boerke van zou laten. Alweer chance voor onze begeleidertjes. Nagenieten op het terras met een paar rode Chimay’kes (tedoeme, da’s goe bier!) en Klaas Vaak deed het licht uit.
Zaterdag de knoop doorgehakt en beslist om niet nog een nacht te blijven (er was deze keer een trouwfeest voorzien en dat duurt nogal wat langer dan een communiefeest), maar na het pakken en het ontbijt hebben we wél de tijd genomen om de andere richting uit te rijden om eens een stukje van Henegouwen te verkennen. Nieuwe interessante horizonten die samenkwamen op een terrasje in Chimay, achter een … jawel (voor Venteke toch) rode Chimay, een bezoekje aan de bezienswaardigheden van het stadje en aan een boekhandel waar mijn wederhelft zichzelf tracteerde op een boek over de natuur (what else?) en ik voor mezelf een kookboekje met streekgastronomie op de kop tikte.
Chimay
De naam van deze schoonheid
moet ik nog even opzoeken
En dan vóór de thuisreis bij Le Patrie nog een slaatje met spek en ui en een portie rognons de veau au porto besteld (alweer verwonderde blikken van de baas: zijn die Waalse dames dan allemaal zo’n viespeuken?). Dat was mijn kindertijd in een aarden ovenschotel! Mijn grootmoeder maakte af en toe kalfsniertjes klaar (weliswaar met tafelbier en niet met porto) en de smaak voerde me meteen terug naar langvervlogen tijden. Ik kreeg er bijna tranen van in mijn ogen…
Wegwijzer…
Omdat ik minstens 2 keer per week in “mijne statistiek” kan zien dat mensen wanhopig op zoek zijn naar de tekst van “A tè Corsica” van I Muvrini, zet ik hier een wegwijzerke: http://www.muvrini.com/images.php . Rechtdoor naar beneden en in het klapmenu’ke de weg naar Zenith93 inslaan. Dan naar rechts en verder naar beneden tot ge bijna aan ‘t eind van uw latijn zijt…
Nieuwe maatjes…
Nee, de nieuwe Hollandse zijn er nog niet… Al kijk ik er al meteen naar uit met de kwijl achter de stijf gesloten lippen. Nu ik mezelf er zo aan doe denken.
Nee, ik heb het over een paar nieuwe links op mijn blogroll. De afgelopen maanden hebben een paar favorieten de boeken toegedaan, de pen neergelegd, het klavier weggeklapt, de stekker er uit getrokken of op andere manieren het bloggen opgegeven. Ze zijn niet helemaal vergeten want hun links blijven nog wel even bij mijn bookmarks staan tot ze zeker niet meer terugkomen.
Maar geef nu toe: een krimpende blogroll, waar niet eens te hoge wastemperatuur of verkeerd poeder aan te pas gekomen is, ‘t is een triest zicht. En dus ga ik maar op zoek naar nieuwe speelkameraadjes. Tijdens mijn (bijna)dagelijkse ronde langs het lijstje pik ik hier en daar een link mee die me leuk of interessant of leuk én interessant lijkt. En dat zal de volgende dagen nog wel meer gebeuren. Zo heb ik al een link naar informatie over boeken (een gedeeld genoegen) en net nog een verwijzing naar lekkere receptjes en adresjes (een gedeelde smart van menig lijner).
Als je dus in ‘t kort geen wegwijzers wil kwijtspelen, zorg dan dat ze stevig verankerd zijn.
Overzicht van de binnenlandse pers…
De gedrukte kranten hebben het de laatste jaren steeds moeilijker met de concurrentie van de online versies. Toch blijven de redacties zich uit de naad werken om ervoor te zorgen dat zij die hun ochtendkoffie graag drinken onder begeleiding van papiergeritsel voldoende geïnformeerd aan de dag kunnen beginnen. Zelf wil ik liever geen omgekapte bomen op de ontbijttafel. Ik moet namelijk mijn rug wat ontzien en dankzij de digitale wereldbabbel wordt het afruimen een stuk lichter.
Ligt het aan de vluchtigheid van het medium of vindt u -waarde lezer- in uw fluisterend papier ook van die berichten waarvan u denkt: “Euuhhh, watte…?” Om mijn vraag te verduidelijken haal ik er wat krantenkoppen van vandaag bij.
“Nieuw-Zeelanders met verdachte griep moeten 3x toeteren” (GvA)
Met of zonder zakdoek?
“Chinezen moeten roken om economie te redden” (GvA)
Eerst de tabakproductie op de been houden en dan de farmaceutische industrie, de geneeskunde en de verpleegzorg…
“Colruyt haalt zuurkool met kakkerlakken uit rekken” (GvA)
Heb je eens een originele snelklaarmaaltijd ontwikkeld, is het weer niet goed!
“Draagbare toiletten redden leven piloot” (DM)
Moet het nu echt zo overdreven? Voor wildplassen krijg je toch hooguit een boete?
“Verhofstadt wil Europa uit crisis met nieuw boek” (DM)
De royalties worden heel royaal doorgestort in de bodemloze kas van Europa.
“Rij-instructeur toont hoe je vluchtmisdrijf moet plegen” (DM)
Jong geleerd…
“Oostenrijkse pater verbergt wapenarsenaal in kloostercel” (DM)
Die zit al in de startblokken voor de volgende kruistochten waarschijnlijk.
“De butler en de roereieren van de gravin” (deredactie)
The VRT goes durty.
“Brandweer tilt inbreker met hoogtevrees uit dakgoot” (deredactie)
Ik had hem nog zo gezegd: bezint eer ge begint!
“Snoepje voor wie juiste snelheid rijdt” (deredactie)
Na de derde karamel kan je niet meer te snel want dan staat het hele dorp in de file.
Ach, het is weer eens wat anders dan Fortis, crisis, oorlog en aanslagen. En de Belg lacht toch al te weinig, naar het schijnt…
Even tussen de bollen en de knollen door…
… moest ik maar weer eens van me laten horen.
Het is de laatste tijd nu eenmaal wel erg druk. De tijd die ik meestal vrij kan houden voor wat lees- en schrijfwerk ligt nu bezaaid met bolletjes, knolletjes, plantenbakjes, gewied onkruid en aarde. Enige reorganisatie in de tuin (een aantal struiken en planten hadden ook hun 30-jarig jubileum al achter de rug en het was ze nog meer aan te zien dan ons) met kap-, haksel- en snoeiwerk erbij en dan zit je met lelijke kale plekken en donkere gaten in de tuin. En met de vraag: wat gaan we daar nu zetten?
Een hoekje waar al een paar jaar een inkuiping, een partij witte keitjes en een borrelsteen lagen te wachten op een waterpomp is maar weer van zijn inrichting ontdaan. Te dicht bij de eeuwigruiende berken. Als er geen laag katjes of blaadjes tussen en op het wit ligt, dan zijn het de zaadjes die het niet toonbaar maken. Weg watermeditatie dus. De borrelsteen is nu verhuisd naar de watertuin, waar we volgende maand een nieuwe pomp voor de vijver moeten installeren.
En hallo kleine bloemende borderplantjes en bodembedekkertjes. Behalve de witte steenbreek zijn er ook minipetuniaatjes bij. Donkerroze, met kleine kelkjes waarvan ik hoop dat ze wat langer meegaan dan de grote versie die er al bij de eerste druppel slonzig uitziet. En een soort strobloempjes denk ik, blauw met een geel hartje. En lichtroze ijzerhard. Wat er nu nog aan naakte grond tussen ligt, zou binnenkort moeten gekroond worden met begonia’s, waarvan ik de bollen via schoondochter kreeg. Daar is nog een historie aan verbonden, waar ik nu nog van in een deuk lig als ik er aan denk.
Op paasmorgen ging ik naar de bakker om de pistollekes, maar ik had in de vroegte eigenlijk al wat zitten lezen in mijn tuinboeken en had ook de begoniaknolletjes (in een bruine enveloppe) al klaargelegd. Terwijl ik koffie zet komt Venteke de keuken binnen gewandeld en opent (nieuwsgierig als altijd) de omslag. Nog voor ik een gil kan geven heeft hij natuurlijk… een begoniabol in zijn mond. 57 en nog altijd wil hij paaseieren rapen…
Aan de zuidgevel van het huis hebben we ook struiken gerooid. Veel meer dan dood hout zat er niet meer in, dus maar eens iets anders verzinnen. Tegen beter weten in heb ik er nu dahliaknollen in de grond gestopt. Tegen beter weten in want als er één insect is waar ik een echte weerzin voor koester, dan zijn het “oorknijpers” en die kruipen o zo graag in de kokertjes van de bloemblaadjes! Goed uitschudden dus als ik er een boeket van wil knippen. En intussen hoop ik dat ik voor één keer eens een dikke ruiker van onze lichtroze pioenen zal kunnen maken, want meestal zijn we net met vakantie als die in hun volle glorie staan.
Tussen de munt en het lievevrouwebedstro heb ik een paar kringen slaplantjes en peterselie gezet. Misschien zet ik er nog een paar sierlijke selders en een soldaatjesrij preien tussen. Bieslook staat in de keuken op het aanrecht te wachten om uit te planten.
De volgende dagen komen de zaadjes van de zonnebloemen, de klaprozen, de cosmeeën en de akkerbloemen voor de verschillende borders aan de beurt. Van een tuin die het bijna uitsluitend van groentinten en bladvormen moest hebben, gaan we nu voor veel kleur. Langs de oprit zijn de ooievaarsbekken al in de knop aan het komen. Tegen dat die inhun roze kleedjes zitten, begint de lavendel die er tussen staat ook aan zijn offensief. ‘t Is eens wat anders.
Ik ben alleen nog op zoek naar zaad van een plant die ik vroeger nog in mijn borders had. De witte bloemetjes waren microscopisch klein, maar het fijne loof vormde een soort stevige berenmutsen. Die dienden als steun voor de andere borderplanten. Ik ken er jammer genoeg de naam niet van en heb nog nergens het zaad in de rekken zien hangen.
Toch nog even de boeken in duiken. De tuinboeken. En als alles in de groei is, ga ik met de andere boeken in het zonnetje zitten.
Eens werk van maken…
Zo kan het niet langer. Hier komen geheid ongelukken van. Niet alleen de data op concerttickets lees ik verkeerd. Ik kan zelfs de krantenkoppen niet meer foutloos spellen. Nu zíjn die titels ook lang niet allemaal foutloos, maar er zijn grenzen. Zelfs aan de blunders van redacties…
Alhoewel. Even dacht ik dat ik weer prijs had met volgende tekst:
“De Britse premier Gordon Brown wil de successiewet veranderen. Zo kunnen vrouwelijke royals binnenkort ook de kroon bestijgen.” De titel hàd ik immers al verkeerd gelezen als “Gordon Brown wil vrouwen op de kroon zien” Maar deze keer stond het er echt. Die perverse Britten toch!
“Roze licht verjaagt hangoren” Eigenlijk ging het over hangjongeren met acné.
“Britse economie knippert sneller dan verwacht” En dat terwijl ze krimpt.
“Bomfeestdagen op Terschelling” Het is niet omdat ze daar wereldkampioenschappen snert koken hebben, dat de bomen daar explosief zijn.
Bij nader toezien (met half dicht geknepen oogjes) ga ik me een andere bril aanschaffen. En ik maak er werk van vóór de verkiezingsaffiches weer hun intrede doen in het straatbeeld. Anders blijf ik weer midden op een kruispunt staan voor één of andere aankondiging van een “bananenplan”…
Kom vooral goed op tijd…
“Het is voor de artiesten en voor het publiek bijzonder storend als er tijdens de voorstelling nog publiek binnen komt”
Evenementenzalen hebben groot gelijk als ze op die manier een aangename avond willen waarborgen voor zij die op tijd komen. Tot hier toe zijn wij er ook altijd al in geslaagd aan deze verzuchting te voldoen, want meestal zijn wij zowat de eersten die hun mantel gaan inleveren in de vestiaire.
Gisterenavond hebben we toch een nieuw record gevestigd: we arriveerden precies … 2 maanden te vroeg. Oeps!
8 reacties