Leuk,  zo’n nieuwe keuken!

Eerst denken en herdenken wat waar moet om het best bereikbaar te zijn. En de dag erna toch weer veranderen. Ontdekken dat die frietketel toch geen probleem is, want dat die vanzelf in die ene kast kan, zonder passen en meten.

En dan achteraf alle laden en deurtjes nog eens opentrekken om te zien hoe keurig alles op z’n plaats staat. En als de hond ’s nachts uit moet, even langs de keuken, het licht aan en genieten van het zicht en dan verder dromen. Met een grote bek verkondigen dat de boter “natuurlijk” in de koelkast staat (de afgelopen 4 maanden was dat in een koelbox) en als Venteke vraagt waar de zoetjes voor zijn koffie liggen: “op hun plaats, natuurlijk”.

En zoveel spannende lectuur! Al die handleidingen om uit het hoofd te leren. Gelukkig bestaan ze voor 4/5 uit waarschuwingen in de trend van “niet met de hand aan de gloeiend hete plaat komen!!! gevaar voor brandwonden!!!”  Heb gisteren maar 10 minuten moeten bladeren om te ontdekken hoe ik 2 bekers melk kon opwarmen in de microgolf. Op die tijd is de melk zuur, verdorie… Na al die jaren microgolf en oven apart is het even wennen aan al die knopjes op één dashboard. Er zijn bovendien zoveel mogelijkheden aan, dat je best even goed nakijkt of bij het instellen van de tijd druk je gelijk de begintijd in en dan kan het goed zijn dat je beker melk pas de volgende ochtend opwarmt. Handig als je je verslaapt zoals wij vanmorgen…

Maar het begint al aardig te lukken. Voor culinaire hoogstandjes is het misschien nog een paar dagen te vroeg, maar de “gewone, dagelijkse” kost is al best te genieten. Zelfs de pannenkoeken gisteren waren smulwaardig. Een kastanjebrood en een cake zijn werk voor het weekend. En of ik nog niet genoeg “leeswerk” heb: gisteren is de man van Belgacom de aansluiting voor de tv komen doen. Nóg een boekje erbij. Als ik al de handleidingen van de afgelopen dagen op een stapeltje leg, zullen ze op de Boekenbeurs ver moeten zoeken om zo’n turf te vinden!

Zaterdagnamiddag zijn de keukenkasten en -toestellen geleverd. Alles netjes in van dat ellendige krimpfolie verpakt. Maar aan de andere kant: daar doorheen kan je al een glimp opvangen van de inhoud. Niet zo bij de electra. Die zitten in dikke lagen karton en piepschuim. Echte verrassingspakketten! En ik kan er niet eens bij zijn om ze open te maken, want de installatieploeg komt vandaag. Venteke is dus degene die de strik mag losmaken. Symbolisch dan. Ik zal tegen vanavond maar een bijpassend flesje meenemen. Hebben we alvast bubbels.

Of er verder al iets lekker uit die spiksplinternieuwe keuken gaat komen is nog lang niet zeker. Ik overweeg voor alle zekerheid meeneemmaaltijden. De laatste voor lange tijd, als het aan mij ligt. Maar mezelf kennende wil ik eerst de handleidingen doornemen eer ik een toestel aanzet en dan wordt het beslist een laat diner. Vooral de handleiding voor de combi-oven wordt lectuur om bij te gaan zitten. Misschien probeer ik vast het opwarmmenu uit. Kan nog altijd de meubels redden in de oude microgolfoven. Heb ik tijd zat om alle kastjes, laden en knopjes uit te proberen zonder voedselvergiftigingen te veroorzaken.

Net naar huis gebeld. Kon me niet meer houden. Had vanmorgen nog gebedeld:” je houdt me toch op de hoogte?”. Ik had kunnen weten dat dat “ja, natuurlijk” pro forma was en dat zijn gsm-batterij weer zo plat als een pannenkoek zou zijn… GRRR!!! Gelukkig heb ik nog wat overuurtjes staan. Als ze hier denken dat ik mijn shift vol ga maken, zijn ze ferm verkeerd. Mijn zenuwen crashen nu al en het is pas middag.

Als de installateurs op tijd weg zijn zal Venteke zich niet kunnen houden en al beginnen met alles eens uit te wassen, denk/hoop ik. En dan begint het gesleur met bakken en manden om alles van de zolder terug naar beneden te brengen. Mijn verlanglijstje voor de feestdagen is al gekend: nieuwe voorraaddozen. Liefst met een doorkijkdeksel, want alles komt nu in laden.

Het echte werkblad komt pas binnen een week of zo. De graniteur kan dat pas vandaag juist uitmeten. Maar we krijgen een voorlopig blad, zodat we al “voor echt” kunnen spelen…

De grootste sprong vooruit wordt de koelkast. Wat hebben we die gemist! De oude hebben we net iets te gezwind afgestaan aan zoon 2, omdat die door de zijne viel net op het (voor hem) goede moment. We zouden het voor die paar weken wel met een kampeerfrigo’tje en een schab bij schoonma in de koelkast stellen. Dat “die paar weken” eigenlijk een paar maanden waren, hadden we in de euforie even over het hoofd gezien… Enfin, ik kan dus vanaf nu eindelijk terug broodbeleg voor meer dan één dag in huis halen. Wat een revelatie!

De dampkap schijnt wel nog wat tegen te sputteren. We hadden wel een keer of 3-4 geïnformeerd of de oude opening in de zijgevel naar buiten kon dienen voor de afvoer. Geen probleem! Blijkt nu dat we toch door het dak moeten. Kan natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat in laatste instantie nog een ander model besteld is omdat het gekozene niet meer leverbaar was. Even de loodgieter bellen, dus. Gelukkig woont die niet in Apeldoorn…

… ‘t Zit erop! Of toch bijna. En alleszins voor ons. Vorige week sluitingsweek op het werk, en we gingen daar eens optimaal gebruik van maken.

De maandag was voorbehouden voor de laatste stuckwerkklussen. En dat waren er nog wel een pak. Onze lieve, propere bezetter had heel vriendelijk de kl*teklussen voor ons laten liggen. Hoewel hij eerst heel overtuigd was dat hij dat ging klaren, kwamen we aan het eind van de rit tot de ontdekking dat oneffenheden wegwerken en sierlijsten plakken niet in zijn overtuiging inbegrepen waren. Als ik op voorhand geweten had dat hij in die 5 dagen maar 2,5 muurtjes zou gladstrijken was ik er zelf aan begonnen. ‘t Was waarschijnlijk met veel meer geklieder gebeurd en of het allemaal zo glad zou gestreken zijn weet ik niet, maar nu zat ik toch met een kleine kater. Venteke zijn kater was wat groter, want die mocht natuurlijk de problemen oplossen. En het dient gezegd en op internet geschreven: hij heeft zich beslist met grote onderscheiding van die taak gekweten!

Intussen had ik wel de halve dag mogen rondtoeren om nog extra materiaal in huis te halen, want op dat werk hadden we ons niet voorzien. De rest van die eerste lange werkdag heb ik hoofdzakelijk met mijn handen in de lucht gestaan om stukken en materiaal aan te reiken en omhoog te houden.

De dinsdag moest ik met schoonma naar de tandarts. Het mens had haar prothese de week ervoor stukgebeten en moest nu haar 2 resterende tanden ook laten trekken om een volledig mondstuk te kunnen plaatsen. Afspraak om 9u. Ik had een donkerbruin voorgevoel dat jammer genoeg bewaarheid werd: om 9u40 kon ze eindelijk aan de beurt komen voor een behandeling van een uur (om 2 tanden te trekken?). Nieuwe afspraak voor de voorlopige prothese: donderdag om 9u15.

Omdat mijn voormiddag nu toch naar de knoppen was, zou ik de auto -na een depanage vrijdag en een groot nazicht zaterdag volgens de garagist pikfijn OK- bij de autokeuring aanbieden. Dat moest toch ook gebeuren. Onderweg naar de controle vroeg ik mezelf af of het nu mijn motor of de tunnel was die in brand stond. Zwarte roetwolken werden door onze sputterende en protesterende auto uitgebraakt en dus maakte bibi rechtsomkeer en had ze bij aankomst in de garage haar nummer al geheel ingestudeerd. De garagist was vol vertrouwen dat ik hem kwam bedanken voor bewezen diensten en wist niet goed waar te kijken toen ik hem vriendelijk doch dringend sommeerde onmiddellijk zijn tamme krent naar mijn auto te sleuren om een proefritje te maken. Net op het moment dat ik weer een mechanische astma-aanval voelde aankomen, deed ik in ‘t geniep het raam aan zijn kant open en kreeg hij in no time een feilloze zwartepietmakeup. Probeer mannen nooit iets te laten geloven, druk hen met hun neus op de roetzwarte feiten. Anders verspil je onnodig tijd.  Met een vervangauto kwam ik thuis, hondsmoe van me op te jagen in zoveel verlet.

Snel een boterham met stof en dan de verf in huis slepen. 3 ketels met in totaal zo’n 36 liter beige verf. Tenminste dat was wat we besteld hadden. Toen de deksels verwijderd en de smurrie opgeroerd was tot het bijna slagroom was, bleken we getrakteerd met aardbeimousse… De verf was van een roooooooooooooze dat je enkel in kleinemeisjeskamers vindt. Milj**r! En om weer andere verf te gaan laten maken hadden we echt geen tijd meer. En dus stapte ik in mijn vervangwagentje, reed naar de doe-het-zelfzaak en kocht een grote plastieken vuilbak, een tube groen pigment, 5 tubes sienna en 1 tube zwart. Weer op het slagveld aangekomen gingen al de liters foute verf in de vuilbak, een halve emmer witte overschot van de plafonds erbij, een halfje groen en dan de roerder erin. Het roze werd eerst lichtroze en toen minderroze. Dat was het moment om de sienna boven te halen. De eerste 2 tubes gingen er achter mekaar zonder blikken of blozen in. Vanaf dan werd het kletskesgewijs smossen met de overige tubes. En als finishing touch een paar druppels zwart om alles een beetje zachter te maken. Et voilà: le nouveau terra cotta est arrivé!!! Een kleine verschuiving in de voorziene kleurzetting, maar alleszins geslaagd en na een paar dagen zijn we al helemaal blij met onze smos. Die 2 weken stage als voorbereiding voor de leiding over een wolververijlabo waar ik uiteindelijk nooit een voet gezet heb, heeft dan tóch zijn nut gehad. Bovendien kregen we in de late namiddag onze auto gekeurd en al terug. Dus wijle blij.

Woensdag verliep al met al nogal vlekkeloos als je de verfvlekken niet meetelt die Nicky kwistig overal rondstempelde. Dat beest kan het niet laten om onder de ladder te gaan liggen (zo dicht mogelijk bij de baasjes) en als ze dan een klodder verf in haar nek krijgt gaat ze “stempelen”. De verfpotten werden voor de verandering op een redelijk uur opgeborgen, de poetsdoeken pas na donker (toen moest ik wel stoppen, want we hadden nog geen licht).

Donderdag op tijd naar de tandarts. Weer moesten we ruim een halfuur na afspraaktijd zitten koekeloeren eer szchoonma naar binnen kon. Als het mijn tanden geweest waren had hij ze kunnen steken waar de zon niet schijnt. Uiteindelijk hebben we donderdag tot ruim nà donker gewerkt, want we hadden ons deze keer voorzien en waar mogelijk de verlichtingen al opgehangen. We waren zo afgepeigerd, dat we met verfplekken en zweetluchtjes en al tussen de verstofte lakens gekropen zijn. Ik geloof niet dat ik nog uit het bad geraakt was.

Vrijdag vooral geleefd op pijnstillers vanwege een nu wel heel aanwezige scolliose. Venteke was ook geradbraakt, maar een pauzedag zat er niet in. Maar o! voldoening. Tegen etenstijd ’s avonds waren we rond met het werk. Opkuisen, meubels binnensleuren en toonbaar maken, nog een paar verlichtingen hangen en ik was klaar om… een frietketel te gaan afhalen waar mijn moeder al de hele tijd over zeurde. Ze was wééééken geleden door haar oude ketel in de steek gelaten. Vorige zaterdag moest ik ineens een nieuwe gaan halen want ze had zo’n goesting in frieten. Natuurlijk was het model dat ze wou niet in huis, dus dat werd maandag of dinsdag geleverd. Sindsdien heeft ze niet opgehouden te bellen om te zeggen dat ze zo’n goesting in frieten had!!! Heb mezelf op weg naar huis getrakteerd op een dikke bos bloemen die perfect van kleur passen bij onze smos op de muren.

Zaterdag kwam Tom de laatste loodjes verslepen aan de electriciteit. Ik blijf elke keer even voor het deurgat staan kijken naar de mooie, verzorgde installatie in de berging. Stom, maar waar. Een schakelkast als sierstuk. Moet kunnen en dit is er een dat mag geëxposeerd worden!
Over nog één probleempje moeten we eens een boom opzetten maar dat is niet dringend. De oude 3-puntsschakeling in de hal is -om het gemakkelijker te maken (?)- vervangen door een 2-puntsschakeling. Alleen is het wel mogelijk dat we nu de verkeerde draad doorgeknipt hebben… Gelukkig hebben we op zolder nog veel plaats om kabels te trekken…
’s Middags hebben we voor de eerste keer in 3 maanden een pan spek met eieren gedeeld en ’s avonds hebben we ons ongemakkelijk gegeten aan gekookte aardappels met princesseboontjes en worst. Waarna de vuile vaat in de vaatwasser kon, want die was ook weer letterlijk van stal gehaald…

Gisteren kwam zoon Bart dan tóch nog rap onder de trap vloeren en voegen, dan was hij er van af. Normaal had hij dat volgende week gedaan. Ook voor hem een schoon werk dat gedaan is. Normaal hadden wij gisteren een dag op onze luie (???) krent gezeten om van een week met werkdagen van 13-14 uur te bekomen. Normaal was ik ’s morgens eens blijven uitslapen tot een uur of 8. Dag Jan! Tegen 9u stond ik met een grote lading vuil wasgoed in de wasserette. 5 machienen! Die tegen de avond voor een groot deel óf in de kast lagen óf klaarliggen voor de strijkdienst, want die luxe ga ik me wel permitteren!

Al met al heb ik me 2 jaar op voorhand voor niks bang gemaakt van dit monsterproject. Met mijn 3 stielmannen hebben we een stukske werk verzet waar ik wreed fier op ben. Er zijn er die er achter mogen komen. De schrijnwerker bijvoorbeeld, met de deur naar de berging en 2 zwevende schabben op maat voor in de zithoek. De leverancier van de glazen haldeur, binnen een dag of 10. De madam van de gordijnenwinkel die morgen een aantal stoffen komt presenteren voor de nieuwe overgordijnen. De keukenspecialist, uiteraard. Daar was het allemaal om begonnen. En de man met de nieuwe voor- en achterdeur. En nu ga ik die eens allemaal op mijn gemak op hun handen zitten kijken, zie!

En ik hoop niet dat het het einde van de wereld is, want ik wil eerst wel eens uitgebreid genieten van de vruchten van onze huisarbeid. Ik bedoel het einde van de werkzaamheden.

Hoewel er nog een stevig pakske opdrachten ligt te wachten voor de komende dagen en de keuken maar half september geleverd wordt, begint nu alles heel duidelijk vorm te krijgen.

Gisteravond nog bericht gekregen dat onze muurtegeltjes binnen zijn. Die kunnen we dan één van de volgende dagen afhalen. Volgend weekend ligt overal de vloer, ingevoegd en al. Dat zal een stuk schelen in het stof. Vanaf dan kunnen we zeker zijn dat de bakker krokante pistollekes geleverd heeft en dat het niet het stof is dat tussen onze tanden knarst. En volgende week is sluitingsweek op het werk, dan kunnen we met verfkwasten en -rollen aan de slag. Ik heb eindelijk gordijnstof gekozen (vorige zondag). Maten nemen en doorgeven en dat komt ook in orde.

De bezetter is nu nog bezig. Héééél secuur, hééééél properkes (meestal zijn dat vetmouchen) en onverstoorbaar aan zíjn tempo. Ik mag hopen dat hij tegen morgenavond gedaan heeft, of we gaan in ‘t weekend een kleine oorlog hebben in de berging. Dat is nu zeker maar een plaatske van een 6m² meer en als er dan één aan ‘t bezetten is, terwijl de ander daar wil vloeren en er nog één aan de zekeringenkast moet werken ook… Dan mag het voor mijn part héél goed weer zijn dat ik in de tuin kan onderduiken, want dat komt niet goed!

Het voordeel van dit stadium is wel dat de kleinste verandering nu een enorm effect heeft. Een muur die er intussen toch al een paar weken staat en waar je het zicht van gewend bent, is ineens totaal anders enkel omdat de voegen niet meer zichtbaar zijn. Een open sleuf in het plafond, waar een muur gestaan heeft, vullen met een reep gyprocplaat en zelfs met zichtbare naden en vuile vlekken ernaast is het al een heel verschil.

En het leukste moment van de week is als ik de zondagavond, na een doorploeterd weekend, de laatste dweil over de vloer haal, de emmers wegzet en dan -na een toch wel verdiend en deugddoend bad- in de zetel ga zitten rondkijken naar gedaan werk. Met op de nog onaffe toog 4 bekers met oranje-gele gerbera’s en daartussen wijnrode glaasjes met theelichtjes erin. Als de lucht even naar een geurkaars ruikt ipv naar stof, en de vloer al een beetje begint te lijken op wat ze binnenkort -zonder cementsluier- zal zijn. Met een glaasje wijn in de hand, dat ik eigenlijk helemaal niet nodig heb omdat ik zo al omkieper van vermoeidheid. Maar het is leuk te klinken op een nu toch wel nabije toekomst…

… moet men eren.” Zo leerden we dat vroeger op de nonnekesschool. En volgens mijn schoonmoeder gaat zondags werk verloren. Dan staan we’r goed voor…

Zaterdag waren we weer voltallig: Venteke en Tom gingen de laatste hand leggen aan de bekabeling beneden, terwijl Bart en ik verder gingen vloeren en invoegen. Maar omdat ik geboren ben voor de vliegende brigade wisselde ik regelmatig van ploeg.

Zo ben ik dan in de voormiddag tussen de hanenbalken terecht gekomen. Ik ben namelijk de enige die klein genoeg is om tot tegen de buitenmuur te geraken om een “boîte” te installeren. Uitgerust als “de echten” met een stofmasker (tegen de rotswolvezels), een leesbril (anders kon ik net zo goed een knoop in die kabels leggen) en met een speleologenlampje op mijn voorhoofd (anders had die bril ook geen zin) kroop ik dus over balken die 40cm uiteen staan en waar ik best niet tussen kon trappen want dan was de kans niet denkbeeldig dat ik beneden ging landen. Bovendien moest ik ook nog schroevendraaiers en een tang meesmokkelen, dus om mij daar in evenwicht te houden, dat was nog niet zo evident. Op één of andere manier ben ik er toch in geslaagd op mijn kont te gaan zitten en die contactdoos te installeren. Maar toen begonnen de problemen pas echt: nu moest ik de terugweg aanvatten en daarvoor moest ik uit zit terug op mijn hurken geraken. Mijn bril durfde ik niet afzetten, want dan was ik hem zeker kwijtgespeeld in die rotswolhopen. Al eens geprobeerd met dichtbijglazen naar uw voeten te kijken zonder mottig te worden? Zeeziek aan wal was ik! Met splinters tussen mijn oren, in mijn gat, in mijn armen en tussen mijn tenen. Om van die smeerlapperij van die rotswol te zwijgen… Ik was oprecht blij dat ik met stenen “mocht” gaan slepen.

En dan zondag, hoogdag! Met verse pistollekes, een gekookt tiekeneike, koffiekoekskes en dampende koffie in ‘t zonneke in de tuin ontbijten en napraten over een heel gezellig en lekker etentje waar Tom en Tinneke ons op hadden getracteerd de avond tevoren. Bart was er ook al en liet het zich ook smaken. Tom heeft de zondagen vrijaf bij ons om bij zijn gezinnetje te zijn. Venteke moest de tuin nog verder onder handen nemen en ervoor zorgen dat onze nieuwsgierige viervoeters uit de buurt bleven van slijpschijf en tegellijm. Bovendien werd hij voor de verandering eens ingelijfd bij de vliegende brigade om ter gelegener tijd hand- en spandiensten te verlenen.

En Bart en ik gingen weer aan de (steen)slag. Tegen de middag lag het laatste reepje er in. Tijd om te bbq-en, want het was nog altijd schitterend weer. Tot dusver was de hemel ons genadig, ondanks het oneerbiedige werk. We hebben wél uitgebreid de tijd genomen om te aperitieven, te eten en nog even na te tafelen, maar dat laatste durfden we toch niet te lang rekken uit schrik dat we niet meer in gang gingen geraken.

En dan zijn we gestraft om die geratteerde zondag! Vloeren, dat gaat nog. Nat voegen, dat is plezant: spelen met slijk gelijk de klein mannen. Zand, water, een schupke en een emmerke en we zijn gelukkig. Maar dan moet er droog nagevoegd worden. En dat is de hel! Schouder aan schouder (allé, bijna, want 1,53m naast 1,93m, dat verschilt toch wat) met aftrekkers die cement in die voegen wrijven aan een tempo waar je niet aan wil denken, want dat moet rap gaan. En ge moet daar goed op drukken. En goed kijken wat ge doet en geen voegen terug leegwrijven en … Dan vegen. En dan dweilen over de voegen om ze mooi glad te krijgen. En even niet kijken hoe de vloer er dan uitziet, want dat is niet meer de kleur die ge gekocht hebt…

Om halfnegen ’s avonds heb ik de laatste emmer water gevuld en de laatste tegels gewassen. Op mijn kniekes, om boete te doen voor die geratteerde zondag… Vanmorgen was ik een wrak. Er deden zelfs dingen pijn die ik heel zeker niét heb. En toen ik mijn neus snoot, kwamen er faïencekes uit.

104 zijn het er. 104 tegels van 60×60 of toch bijna , want aan de randen zijn ze bijgesneden, natuurlijk. 104 tegels, dat zijn 26 pakken. Nog 30 te gaan…

Of de werken stilliggen? Nee, hoor! Het bloggen en kronieken was er wel even bij ingeschoten, maar de wederopbouw gaat verder.

Vorig weekend hebben onze jongste zoon Bart en ik ons over de vloer gebogen, letterlijk en figuurlijk. Wat mijn inbreng betreft, die bleef hoofdzakelijk beperkt tot het mengen van de tegels (altijd uit 5 verpakkingen dooréén gebruiken, heeft de meester gezegd) en aanslepen. En zo’n maxen van 60×60 sléép je op het einde van de dag! Mijn eigen uitleg over heffen en tillen heel bewust toepassend, heb ik mijn rug goed gespaard, ten koste van mijn dij- en armspieren, maar misschien krijg ik er daardoor weer een beetje strakheid en model in… Morgen en zondag spelen we verder met de blokken.

Onze eerstgeborene Tom was heel secuur bezig met het inslijpen van de kabeldoorvoeren en de holten voor de contactdozen. Veel pas- en meetwerk, dat hij uiterst nauwkeurig doet. Daarna de draden trekken en morgen kan hij dus de stopcontacten en de schakelaars beginnen plaatsen (ten minste al ten voorlopige titel, want die moeten nog wel even terug los voor het bezet- en schilderwerk maar dan kan de stroom tenminste overal terug aan). Ik heb wel plechtig moeten beloven niet meer op het onverwachts met mijn fototoestel achter hem aan te sluipen. In een onbewaakt ogenblik wilde ik die knusse samenwerking vastleggen voor het nageslacht, maar ik had de flits vergeten afzetten. Net toen die afging, pakte Tom een kabel vast. Het beeld was fel bewogen en de tekst niet voor publicatie vatbaar… Nog zo een frats en ik zit zonder elektrieker, denk ik 

Intussen was Venteke met een aan razernij grenzende energie de tuin te lijf gegaan. Die was met dit groeizame weer precies gedecimeerd. Nu hij er niet alleen met een splinternieuwe grasmaaier, maar ook met de haagschaar en de bosmaaier doorgeraasd is als een regelrechte Tarzan, zie je maar eerst weer de juiste afmetingen. Ik heb af en toe wel wat gebroebel gehoord tussen het struikgewas, maar een echte kreet zat er ’s avonds niet meer in. Tenminste in de tuin is de toestand min of meer genormaliseerd. ‘t Zou zo eens weer moeten worden om buiten te zitten na gedane arbeid…

En tussendoor… ? Heb ik in mijn ouwe dagen van Bart geleerd hoe je in een wasserette te werk gaat. Om commentaar over water- en energieverbruik naast de deur vóór te zijn (en omdat mijn droogkast pas gisteren weer tekenen van leven gaf) heb ik mijn stapel vuil goed in de auto gezwierd, de bank overvallen voor genoeg muntstukken voor ‘t geval de wisselautomaat -indien aanwezig- niet zou werken en een goed boek uitgekozen. Als ‘t niet zo duur was, zou ik het nog doen. Mijn leesdip is gekrompen in de kookwas…

We beginnen hoop te krijgen dat alles er ooit weer bewoonbaar uit zal zien…

Vrijdag, 22/6

De chappers gaan tegen 7u aan de deur staan heeft hun baas gebeld. Venteke wil dat ik hem aan het werk drop tegen 6u, dan kan hij vroeger stoppen met werken zonder te veel uren te verliezen. Als ik tegen 6u05 de afrit van de autostrade neem krijg ik een raar voorgevoel: snel naar huis! Om 6u10 staat de mastodont met chape geparkeerd en ligt de darm al tot aan de voordeur uitgerold… Twee vrolijke fransjes gaan enthousiast aan de slag en tegen 9u zwaai ik hen uit.

De metser belt of ik zelf even naar de leverancier kan bellen voor de bestelling, want hij heeft het lijstje niet bij en ons adres ook niet. Ik bel firma X en vraag of het nog mogelijk is te leveren vóór het weekend. Moeilijk, moeilijk… Ze zullen proberen of ze ergens tussen 14u en 17u nog een gaatje vinden. Als ik met Venteke  de laatste paar honderd meter vóór ons huis in rij, moet ik hen voorrang geven. Het is klokslag 13u.

Een goed omen?

Zaterdag, 23/6

“Madam, morgenvroeg 7u15 – 7u30 zal ik de vloer leveren. Is dat goed?” Waarom ook niet? Dus weer maar de wekker goed vroeg gezet, want ik ontvang niet in négligé. Op een nuchtere maag ook liever niet.

8u. Geen vloer. 8u30, geen vloer, wél telefoon. “Madam, ik sta hier in de X-straat, maar daar is geen nummer elf-en-dertig, hoor” “Sta je dan wel in het juiste dorp want in het naastliggende dorp hebben ze ook een X-straat, hoor.” “Euh, ligt dat ver vanéén, want mijn gps vindt dat niet”    Ik speel dus even zelf voor gps en geef een hele uitleg, waar nogal vage antwoorden op komen waardoor ik nog altijd niet zeker ben of hij wel begrijpt wat ik uitleg.
“Ik ga eerst efkens in K. leveren en dan kom ik naar jullie”

9u30, telefoon. “Madam, ik sta hier in de X-straat, maar er is geen nummer elf-en-dertig, echt niet. Alleen 2 nrs twaalf-en-dertig. Ik sta hier aan een oud winkeltje en ik zie windmolens” Ik zag op dat moment al andere molens van de zenuwen, maar hield me kalm. Als meneer nog een paar honderd meter verder reed naar de windmolens toe, dan zou ik aan de oprit staan klapwieken om hem tijdig tot stoppen te manen…

Wat me er aan doet denken dat ik mijn schoonmoeder moet verwittigen dat ze nu een ander huisnummer heeft en krak hetzelfde als haar buur…

Zondag, 24/6

We hebben eergisteren de bestelling voor de metser nog binnengesleept en gisteren al een groot deel van de vloertegels naar het terras versast, maar vandaag heeft onze rug geen zin in werken. Tegels van 60×60, dat geeft een mooi effect maar niet op je hernia. Er zitten er 4 in één doos en er zijn 56 dozen… die we met ons 2-en moeten tillen willen we niet op ons gezicht landen. En ik kan je verzekeren dat je voelt dat je gewerkt hebt na 1 pallet!

Dus vandaag niet. Ik kan me niet voorstellen dat iemand zich geroepen voelt om het werk voor ons te doen, dus die stapel staat er morgenavond beslist nog.

Verder zetel-shoppen. Probleemstelling. Venteke met zijn 1m83 zit gemakkelijk in andere zetels dan ik met mijn 1m53.  Na 3 shoppingdagen vinden we een fauteuil waar we allebei comfortabel in zitten, die we allebei graag zien en waar we ons allebei van afvragen of we klinkzot zijn om zoveel geld te geven aan een zetel. We hebben er bovendien 2 nodig. Volgende week zijn er solden…

Maandag, 25/6
“Maandag en dinsdag kom ik de muren zetten” Ik rep me dus om Venteke tussen de bakken regen door naar het werk te brengen, want ik heb mijn lesje vorige week wel geleerd. Om 9u30 informeer ik voorzichtig of ik het soms verkeerd begrepen heb en de verkeerde dagen verlof opgenomen heb. Desnoods kan ik nog altijd naar het werk rijden en de schade beperken. Nee, hij was op komst maar had wat vertraging en was mijn nummer kwijt dus kon hij niet bellen.

Intussen staat de halve muur tussen woonkamer en keuken bijna en begint één en ander op een huis te lijken ipv een ruïne. Er is nog hoop…

We hebben het absolute dieptepunt bereikt, de bodem geraakt. Nóg dieper en we worden van de kaart geveegd. Het kan nu enkel nog beter worden…

De laatste kruimel chape is van de fundering geschraapt. Als we nog dieper gaan, zakt de hele zwik waarschijnlijk met een zucht in elkaar. Dieper kàn wel, maar is zeker niet aan te raden. We hebben de ingewanden van het grootste deel van het huis blootgelegd en om heel eerlijk te zijn: als je de knopen in die ingewanden ziet, krijg je zelf buikkramp. Vooral op het moment dat je beseft dat het nu of nooit is om de kolieken te doen stoppen, de onbegrijpelijke reflexen eindelijk in kaart te brengen, de nodige bypassen te steken en al de verouderde apendixen te amputeren.

Bij gebrek aan verdere afbraak zijn we dus begonnen aan de heropbouw. Zoon Tom was al vroeg van de partij om de elektrische schakelingen te doorgronden. Wie daar bij ons aan uit kan, is een krak. Wat de aannemer 31 jaar geleden allemaal klaargestoomd heeft, grenst aan het onwaarschijnlijke. En dat allemaal zonder ook maar 1 stip op papier te zetten, dus is het nu aan ons om te gissen, te testen en te raden waar sommige draden ooit voor kunnen gediend hebben of voor bedoeld waren. Als je al de minuten aanéénrijgt die we met ogen als reuzenschotels naar mekaar hebben staan staren in diep ongeloof, dan kan je op die tijd al een ferme pak friet met een curryworst opschransen. Bij de sloop waren er bovendien ook nog wat draden beschadigd wegens (te) goed verstopt in de chape en die moeten vervangen worden.

Tegen gisteravond was het operatieteam het er over eens dat een harttransplantatie misschien nog het beste zou zijn, dus wordt de schakelkast binnenkort van de muur gehaald en vervangen door een nieuwe waar we voor eens en voor altijd (hopen we) duidelijk op gaan aangeven welke stoppen voor welke leiding dienen, waar de verlichting allemaal mooi bij mekaar zit en daaronder (of daarboven, maar in elk geval ook mooi gesorteerd) alle stopcontacten. Waar verzorgde, leesbare klevers onomstotelijk aangeven welke zekering je moet uitschakelen om een kroespermanentje te vermijden als je bepaalde contacten raakt. En dan ga ik daar een mooie fotoreeks van maken. Wie tekent er de dag van vandaag nog plans? Dat deden die gasten 31 jaar geleden al niet…

Er rolden trouwens nog meer lijken uit de kast. Zelfs een volslagen leek als ik weet dat je gegalvaniseerde buizen niet plooit. Heb ík ooit als kleuter opgevangen bij mijn grootvader die loodgieter/elektricien was. En dat is in mijn kinderbreintje blijven plakken als een tuttefrut. Blijkbaar zijn ze dat aan de loodgieter van de aannemer destijds vergeten zeggen. Met het gevolg dat we nu de kans moeten aangrijpen om de leidingen te vervangen die bijna doorgeroest zijn…

De chaper komt tóch deze week. Voor dezelfde prijs als wanneer hij tussen 18/6 en 4/7 zou gekomen zijn. Dus kunnen we -als hij met “deze week” niet vrijdag bedoelt- waarschijnlijk in het weekend egaliseren. Dan is de grootste vuiligheid toch bestreden.

Als dié planning klopt kan het weekend erna het metsen van de muren beginnen.Dan gaan we eindelijk een beetje een idee krijgen van de nieuwe structuur. En hebben we tenminste iets om de nieuwe stopcontacten en schakelaars in te bevestigen, want nu lijkt het huis wel een raar kunstwerk met al die kabels over de vloer en vanuit het plafond.En intussen kunnen we beginnen vloeren ook.

Al 3 weken bezig en we zitten nog steeds op schema! Joehoe!!!

O ja, ook dàt nog:

- ik had veel mooie voorbereidingen getroffen op de sluiting van de keuken op het werk. We zouden die maand overbruggen door huisbereide diepvriesmaaltijden op te warmen in de microgolf. Nu de zekeringen voor de diepvries al tot 2 keer toe god-weet-hoelang uitgeschakeld zijn geweest, zal ik alles morgen maar in grijze vuilzakken aan de straat zetten voor de vuilkar.

- zaterdag bij schoonmoeder een paar machines was gedraaid. Omdat het weer er niet echt betrouwbaar uitzag, besloten we de droogkast in de garage toch maar zodanig te manoeuvreren dat ze kon dienen. Maar die zag dat niet zitten en heeft waarschijnlijk de geest gegeven.

- ik heb al een paar weken last van een onnozelaar die volautomatisch onzin komt posten bij één bepaald blogje. Omdat ik helemaal geen behoefte heb aan de rommel die hij/zij te koop heeft, heb ik maar terug de code ingevoerd bij de reacties. Een beetje lastig voor mijn bezoekers maar ik kan niet blijven blauwe pilletjes opvegen…

Dinsdag 5 juni

Wat had ik ook weer geschreven over die vloeren? O ja, in de berging ging het een fluitje van een cent zijn. Daar sprongen de tegels van het schrikken vanzelf omhoog. Alleen jammer dat de chape (of wat er voor moest doorgaan) stressbestendiger was. Die ampele paar vierkante meter hebben het beste van Venteke gevergd. De keuken, och ja, dat viel best mee. De zo gevreesde hal bleek een relatief makkelijke klus, ééns er één tegel uit was en je met de klopboormachine dus ‘het gat gemaakt’ had. De beloning voor al dat gehamer, geklop en gekrui was de woonkamer. Daar kwamen de tegels na enige overtuiging mooi los én… én de chape is als nieuw! Daar kan zó een nieuwe vloer op. Meteen goed voor de helft van de oppervlakte. Even de chaper bellen… (nee, niet die in Apeldoorn).
 

Zaterdag 9 juni

We zijn “bij”!!! Wat in 2 weken moest gedaan zijn is in 1 week af. Alleen heeft dat geen enkele invloed op de progressie van de werkzaamheden, want de chaper komt maar in de week van 18/6. Bart heeft als een volleerde aap aan de af te breken balken gehangen en ze uiteindelijk los gekregen, al het afval is in de container gereden (eivol! EIvol!) en kan maandag afgehaald worden. Tom gebeld om af te spreken voor volgende zaterdag voor het begin van de elektriciteitswerken (voor zover mogelijk want je kan geen stopcontact zetten in een muur die er nog niet staat). Morgen vrij, na het kiezen.
 

Maandag 11 juni

De enorme berg afval is weg. De stoffige geur van het opgebroken cement is weg. Mijn neusgaten zijn ontstoken van al het stof dat er in geplakt heeft. Met de inhoud van mijn zakdoeken kan je de berging opnieuw chapen. Als mijn stofzuiger het laat afweten kan ik net zo goed zelf inspringen…
 

Woensdag 12 juni

De chaper heeft terug gemaild. We krijgen de helft van de chape aan de helft van de prijs. Niet eens zo evident. We hadden uiteindelijk meer besteld. We krijgen bovendien dubbel zoveel wachttijd voor ons geld. Van “de week van de 18de” is hij nu geëvolueerd naar “tussen de 18de juni en de 4de juli”. Net nu we afspraken gemaakt hadden met de metser en de bezetter.

Het gaat nooit alleen maar goed…

Maandag, 28/5:

De barkast staat nu in het bureel, bovenaan zijn de flessen vervangen door brood, koffie(-filters) en choco, onderaan staan koppen en borden. Vanavond de laatste keer mijn oude keuken gebruikt. Morgen alle toestellen afkoppelen (kookvuur is pas 2 jaar oud, maar ja, het oude hield het voor bekeken voor we keukenplannen konden maken). Bart neemt de frigo, de vaatwasser en het kookvuur, Tom de verlichtingen. Na het kamperen gaat de microgolfoven naar Venteke zijn werk want daar hebben ze er nog geen, maar eerst heb ik die nog nodig om afhaalmaaltijden in op te warmen.
Dinsdag 29/5:

Ik heb mijn diepvriezer volgestouwd met zelfbereide kant-en-klaarmaaltijden. Kan ik in de microgolf opwarmen in de periode dat de keuken hier op ‘t werk gesloten is. Maar tot half juli kunnen we op het werk nog warm eten. Ikke vrijdag zelfs in het VIP-restaurant op kosten van de grote baas  Nie mis, hé?

Vanavond dus de vloertegels definitief gaan bestellen en eens kijken voor muurtegeltjes voor de wc. Nu we de vloer in de hall en de wc er ook uitgooien en overal hetzelfde leggen, moet ik daar wel iets anders tegen de muur zetten want een bruin/grijze vloer met blauw/witte muurtegels…? 

Liese was totaal van slag toen ze de halfafgebroken keuken zag. Ze dacht dat er inbrekers geweest waren tijdens de vakantie of zo. Ze stond aan de grond genageld toen ze de ravage zag, ocharme. Maar toen ze hoorde dat moemoe van pepe een nieuwe keuken kreeg en dat het de bedoeling was dat alles nu kapot was, klaarde haar snoet op.

Donderdag 31/5:

De kasten zijn nu allemaal gesloopt, ook de ingebouwde kasten in de berging. Morgen heeft Venteke vrij, dan kan hij zich beginnen uitleven met de sloophamer. Ik weet al wat ik ’s avonds kan aantreffen: een vloekend manneke, want in dat éne stukje muur (eigenlijk niet veel meer dan een centraal punt waar 3 deuren draaien) zitten natuurlijk niet minder dan 4 verschillende schakelingen (waarvan 2 x 3-punts) van de verlichtingen in 3 vertrekken… De oorspronkelijke leidingen lopen allemaal over de grond en die van de keuken moet opnieuw in de vloer komen wegens in het vervolg maar een toog, dus kan je daar moeilijk de draden van bovenaf laten komen… Ik heb al 2 grote zaklantaarns van nieuwe batterijen voorzien + extra batterijen ergens goed bereikbaar in mijn bureel gelegd. 

Maandag 4/6:

Gisteren de keuken besteld. Levering voorzien tussen 10 en 20 september! We zullen dus het kookvuur maar terug aansluiten als de vloer ligt, want de pizza, friet en chop soy zullen ons eind deze maand al wel de strot uitkomen. En midden juli sluit de keuken op het werk, dus…

Vannacht niet kunnen slapen. En dan kan een mens in gedachten veel werk verzetten. Schakelaars plaatsen bijvoorbeeld. Of stopcontacten verdelen zodat de toestellen stroom hebben daar waar ze moeten werken.

De afvoer voor de oude dampkap en die voor de droogkast zijn nu vrije toegangen voor evt. toevallige passanten van klein formaat. Zodat vannacht ineens een race bezig was op zolder. Mininageltjes die de hele lengte van het huis aftikten. Hopelijk is het de kleinste maat (muizen) want als het een maatje méér mag zijn, ga ik niets meer zoeken boven.

Vrijdag was Venteke thuis en die had zich ’s middags bediend van de zelfgemaakte fricandon. De halve kilo die nog restte, stond ’s avonds nog vredig op het bureau dat als eettafel dienst doet. Terwijl ik me omkleedde, nam ik me voor hem naderhand in de frigo te zetten. Wat ik onmiddellijk weer vergat toen ik op appel geroepen werd. Omdat we tijdens de vakantie hooguit 2 keer uit eten geweest zijn, wilden we nu het begin van de werken “feestelijk” inwijden met uit eten te gaan. Bij thuiskomst raar tafereel: geen Nicky, geen Floor om ons te verwelkomen aan de voordeur. Tiens, tiens! N. lag in de zetel met de oortjes zedig tegen het hoofdje geplooid en ogen zo groot als taartschotels. F. was druk bezig met drinken, drinken, drinken, … Miljaar! Die fricandon! Ja, ja, de afwas stond er nog. Wat ze niet opgekregen had, lag ’s morgens op zolder in een prop rotswol verpakt. Die kunnen we nu dus ook op de container gooien… Dat zal wél gepiekt hebben. Geen wonder dat ze emmers kon leegdrinken zonder opkijken…

Als je in de berging (of wat ooit de berging was) één keer met een voorhamer op de vloer mept, zijn alle tegels ineens los. Hemels! Zelfde oefening in de keuken is het vagevuur, want daar komt alsnog geen beweging in en dan is de hall logischerwijze de hel, want dat zijn heel harde, heel dikke Bretoense tegels die rechtstreeks in de mortel gelegd zijn… Stof genoeg voor nog meer straffe verhalen, dus…