WW op het WWW (13)…

Ik heb even aan de citroen geknepen tot de laatste druppel tijd er uit was. Zo kan ik nog eens op WW-cursus en op mijn blogje terecht. Sinds ik terug ben uit vakantie heb ik amper tijd om te ademen en als er dan eindelijk toch nog een halfuurtje overschiet probeer ik me wakker te houden met een pc-spelletje waar ik niet te hard voor moet nadenken of val ik in slaap voor de tv. Nooit gedacht dat het zover zou komen…

Gisteren dus (zonder halve liter soep in mijn maag!) naar de bijeenkomst en het resultaat was best wel light: -1,7kg! De eerste ster is binnen en meteen de volgende al halfweg aangezet (totaal -4,6kg). Nog even goed doordoen en ik heb de versiering voor de kerstboom bijeen.

Nu Venteke ook aan de kilo’s werkt (nee! hij wil mordicus niet naar WW, maar zijn diëtiste laat hem net hetzelfde doen, dus makkelijk zat voor mij) houden we elkaar even erg in de gaten als de honden als het over eten gaat. Met dat verschil dat Nicky en Floor goed nakijken of ze niets te weinig krijgen en wij of de ander niet teveel neemt.

Gedaan met 2 versies van hetzelfde gerecht. Ik probeerde het meestal te beperken tot mijn portie afzonderlijk nemen voor al de foute dingen (saus, etc) er bij kwamen, maar toch was  het steeds opletten. Anderzijds was het een probleem om de voor mij juiste dingen (o.a. bepaalde groenten) er bij hem in te krijgen. Nu is hij ineens bereid nieuwe recepten uit te proberen en dat maakt het extra leuk. Al wil er ook wel eens eentje tegenvallen, maar dat was vroeger ook zo.

Venteke scoorde voor zijn eerste 2-wekelijkse controle een knappe -2kg. Gelukkig! Want ondanks dat ik hem mentaal had voorbereid op eventueel een kleine gewichtstoename bij het begin, had hij al aangekondigd dat -als er niets af was- hij de handdoek in de ring ging gooien. Maar het gaat bij alletwee goed, dus. En dat beetje concurrentie is niet slecht. We moeten het alleen wel positief houden.

De eerstvolgende hindernis heb ik al half de poten afgezaagd. De menu’s voor kerst en oudejaar zijn grotendeels vastgelegd. Veel vis, schaal- en schelpdieren, weinig zware sauzen, geen gefrituurde hapjes of aardappels. Ook geen zwaar gebak. Kijk maar:

Kerstavond:

Glaasje champagne met oesters op “3 Wijzen” (heb j’em?)
(natuur, gesauteerd in champagne en gemarineerd op een bedje van venkeljulienne)

Vissersaardappel
(kleine aardappel aan de schil met grijze garnaaltjes en WW-hollandaisesaus)

Tagliatelli met hertenbiefstukje en bospaddestoelen

Fruitig bordje met vruchtencarpacho, zelfgemaakte appel/limoengranité
en een minibolletje kaneelijs

Oudejaarsavond:

Aperitief met minizeebanket:
oesters, krekels (speciaal verzoek van schoonmoe en Venteke) en ceviche van gamba’s

Heldere groentenbouillon met paprikaspikkels

Hazenrugfilet met winters groentenkransje en appeltje uit de oven
(hier twijfel ik nog over puree-aardappeltjes of gekookte)

Hemelse rijstpap
of
gegrillde ananas met grofgemalen zwarte peper

 

Puntjes heb ik er niet bijgezet. Dat staat niet op een feestelijk menu. Maar de porties voor mij en Venteke zullen mooi afgemeten zijn, zonder dat het iemand opvalt.

WW op het WWW (12)…

Ik loop een week achter met mijn blog. Wegens druk. Wegens niet goed in mijn vel (ik denk dat ik tegen een griep aan het vechten ben, dus of die spuit nog nuttig gaat zijn…). Wegens eigenlijk met mijn gedachten bij heel andere dingen, zoals de opleiding veiligheidskunde, waar ik intussen met 3 andere mensen een groepje gevormd heb voor onze projecten (risicoanalyse en groepswerk) en waar nu nogal wat voor moet gebrainstormd worden.

Maar allé, hier ben ik dan toch geraakt. 700gr lichter dan vóór Terschelling. Geen 2-3 kilo dus, al moet ik er direct bij zeggen dat ik dus vorige week verschrikkelijk stom geweest ben. Ik kwam met razende honger van het werk en om te vermijden dat ik de koelkast en de koekjeslade zou overvallen heb ik mij op de soeppot gestort. Ruim een halve liter (meer dan een halve kilo dus), waarna ik me in een iets redelijker tempo door een normale warme WW-maaltijd gewerkt heb. Wetende dat de meeste cursisten met een lege maag naar de weging komen… ‘t Zullen morgen dus bokes met soep zijn NA de bijeenkomst. En ’s middags zit ik op de Stadscampus, dus dan kan ik daar een grote  bak verse rauwkost met ‘t één of ‘t ander halen. Dat gaat lang mee. Ze gaan me geen 2 keer zitten hebben!

Ik was een beetje in mijn gat gebeten omdat het gewichtsverschil zo klein uitviel terwijl mijn kleren mij iets heel anders vertellen. Dus heb ik het halve weekend gezocht naar het agenda’tje waar ik mijn beginmaten had in geschreven. En ondanks het feit dat ik in totaal nog altijd maar 2,9kg kwijt ben ( ) ben ik dus op de meest cruciale punten 7cm omtrek kwijt ( ).

En dan is de uitleg altijd: het vet is vervangen door spieren. ‘t Kan mij eerlijk gezegd niet veel schelen wat er in de plaats gekomen is: of het nu spieren zijn of staalplaat of iets anders, als het maar strak zit en een kledingmaat scheelt. Die broek die van mijn kont viel kan nog dienen voor in de tuin, met een aftandse riem in. Ik heb 2 broeken die al een hele tijd (lees 2-3 jaar) in de kast hingen en ik heb er op ‘t ogenblik een van aan, se! En ik adem nog! Nog een geluk dat ik Venteke zijn aansporing om ze weg te gooien niet opgevolgd heb, he? Juist mijn lievelingsbroeken…

Intussen is Venteke ook “anders gaan eten”. Nee, hij gaat niet  naar WW, maar naar een diëtiste. Maar eigenlijk komt het dus krak op hetzelfde neer. Ach, laat hem maar doen. Voor mij is het nu een stuk simpeler: geen 2 versies van hetzelfde potje. Hopelijk valt het voor hem volgende week ook wat mee. Eéns hij gelanceerd is, krijgt hij er wel plezier in…

WW op WWW (11) op reis…

Wie dacht dat ik na aflevering 10 de handdoek in de ring gegooid had, komt bedrogen uit. Alleen was de week vóór ons vertrek zo hectisch dat de WW-bijeenkomst er bij ingeschoten is en uiteraard zag ik het niet direct zitten om 2 keer op dinsdagavond naar de wal te komen om op de weegschaal te gaan staan. Ik zal me daar even stapelgek zijn!

Ik heb zelfs geen punten geteld (mijn boekje lag thuis, bij de leesboeken die ik had klaargelegd, maar die Venteke vergat in de auto te leggen). Maar intussen heb ik de trucjes wel zo ongeveer in de vingers en weet ik bij benadering wel wat kan en wat niet kan.

Het voordeel van een vakantiewoning is dat je zelf controle hebt over wat je op het menu krijgt en hoe het klaargemaakt wordt. En je ontloopt de verlokkingen van een ontbijt-, lunch- en/of souperbuffet. All-in hotelarangementen zijn funest voor de lijn (en voor onze zenuwen: wij zijn nu eenmaal niet gemaakt om in zo’n bende te functioneren; het idee alleen al is voor ons pure horror).

Het is dus vooral de eigen vertrouwde huiskeuken, al gaan we uiteraard af en toe ook eens uit eten. De avond van aankomst is dat normaal aan de overkant van de straat bij “De Reis“. Een mailtje een paar dagen op voorhand om een tafeltje te reserveren volstaat dan voor een avondje lekkere tapa’s en we hoeven niet eens de auto in om weer in bed te geraken. Niet zo deze keer, want de baas had (de dag zelf, op een tijdstip dat we al bijna op de boot zaten) geantwoord dat de zaal volgeboekt was. Rijkelijk te laat, want zo konden we ook op andere adresjes niet meer terecht.

Moeder ging dus meteen aan de soep- en andere potten staan. We hebben gewacht tot de weekendgasten zondagavond op de boot van 18u zaten en zijn dan bij “Caracol” in West-Terschelling gaan eten. Portugees georiënteerde keuken met het accent op vis. Kan het lijnvriendelijker? Nauwelijks, en met een half dozijn oesters en een lekker stukje gebakken zeebaars op een bedje van gegrillde groenten heb ik reuzelekker gegeten. Koffie toe en we waren de koning te rijk.

We hadden elke dag ons wijntje, als we bibberend van een wandeling thuis kwamen (vooral de 2de week, want de eerste was het nog lekker warm) stond er een neut op het programma, maar toch had ik een goed gevoel, WW-gewijs. En al kocht ik bijna elke dag een stukje gebak (eigenaardig: thuis doen we dat zelden, maar ginds wel en nochtans vinden we het gebak bij ons lekkerder), mijn kleren begonnen met de dag losser te zitten. Eén jeans kon ik op het laatst niet meer aan, want ik had geen riem mee en het ding deed gevaarlijke manoeuvers als ik op de hurken ging om een foto te maken of de honden aan te halen.

Uiteraard zitten onze wandelingen daar voor heel veel tussen. Dagelijks (niet één keertje gespijbeld!!!) een tocht van 2,5 -3,5 uur, door duinbossen en over het strand, minstens de helft van de tijd met de wind (4 – 5, een keertje zelfs 9 Beaufort!) op kop en in rul zand: het is een sport als een andere.

Na het verkwikkende bad, vrijdag na thuiskomst, kon ik dus niet aan de verleiding weerstaan om even op de weegschaal te gaan staan. Ik weet het: alleen die van de bijeenkomst is juist en officieel, maar volgens mijn baskuul zou Friesland mij 2-3kg lichter gemaakt hebben. Dinsdag weet ik het zeker, dan is er weer cursus. En weging. Als dit niet helpt, weet ik niet meer wat ik nog moet verzinnen.

WW op WWW (10)…

1-15/9/09

Jeuj! We’re back in business!

Twee weken vogelvrij, met de nodige strapatzen die voor stress en onregelmatigheid zorgden. Twee weken waarin ik niet alleen maagklachten had (mijn zuurremmende medicatie die ik al anderhalf jaar neem is afgebouwd en de eerste dagen liep ik rond met het gevoel dat ik vuur kon spuwen als een draak), maar waarin ik ook nog vocht ophield alsof het niets was (ik stond ’s morgens al op met dikke voeten en braadworstvingers).

Twee weken die er voor zorgden dat ik gisteren met een piepklein hartje naar de weegschaal schuifelde, want ik had een rampscenario in gedachten dat er zo ongeveer op neerkwam dat ik nog van verder opnieuw zou moeten beginnen dan 11 weken geleden.

Naarmate ik het digitale schavot naderde begonnen mijn knieën te trillen en zonk de moed mij in de schoenen. Onnodig, zo bleek, want ik zat lager dan ooit: -1,5kg in die 2 weken en -2,8kg in totaal (ik was de laatste keer 800gr bijgekomen; jammer, anders had ik mijn eerste 3kg-ster al beet).

Nu is dat verlies voor een deel ook te wijten aan de diurethica die ik tijdelijk moet nemen, maar toch: op is op en weg is weg. Ik draag het niet meer mee en ik kan jullie verzekeren dat ik mij véél lichter voel dan je van die luttele 1,5kg zou verwachten.

Een opsteker van jewelste dus en ik zie het weer helemaal zitten. De eerstvolgende weken worden zo mogelijk nog hectischer dan nu al het geval was. Dat wordt dus dubbel opletten en ’s avonds mijn pointsrekensommen maken. Plannen doe ik maar even niet. Dat is water naar de zee dragen.

En dan komen er 2 weken vakantie! Da’s weer spijbelen op de cursus, maar ik weet van vroegere pogingen dat ik dan meestal eens echt goed kan doorWWen. Tijd om te plannen en rustig te eten, tijd om te bewegen (we doen niets anders op onze wandelvakanties)… OK, een keer of 3 in de week gaan we buitenshuis eten. Dat is meer dan thuis, maar dat wordt rijkelijk gecompenseerd.

Tijd om mijn waterrantsoen op te drinken ook. Ja, ik weet het: als je aan je bureau zit kan je af en toe een slok nemen. Maar daar zit ik de laatste tijd niet zoveel. In vergaderingen wél, maar als voorzitter én notulant kan je niet om de haverklap een sanitaire stop inlassen, alleen omdat jij nu per sé moet weight watchen. En om de haverklap de grote verdwijntruc uithalen tijdens bedrijfsbezoeken wordt op de duur ook vervelend voor de aanhang. En na 15u? Neen, sorry! Als ik dan nog de schade moet inhalen, kan ik mijn hoofdkussen en dekbed meenemen naar het toilet en daar blijven zitten met mijn broek op mijn enkels.

Nu de zomer stilaan afscheid neemt kan ik de slaatjes voor een deel beginnen vervangen door lekkere soep. Mijn maag is er niet rouwig om, want de rauwkost zorgt nog steeds voor problemen.

Dat is sowieso de traditie als we op Terschelling arriveren: koffers uit de auto, de boodschappen zijn dan al geleverd (ik mail een paar dagen op voorhand mijn boodschappenlijstje al door naar Super De Boer en die leveren net voor de boot aankomt bij het appartement waar onze huisbaas alles in ontvangst neemt) dus ik kan direct een grote pot verse soep opzetten. Terwijl die staat te pruttelen worden de koffers uitgepakt en de voorraad weggeschikt en is Venteke met de hondjes even tot op het strand geweest (anders slopen die twee het appartement van ongeduld) en dan daalt de rust neer over huize Parnassia. We ontspannen (aldaniet buiten in een late najaarszon) met een kop dampende soep bij de hand.

Misschien een gekke gewoonte, maar zo gaat het al ruim 15 jaar lekker, dus waarom zouden we er iets aan veranderen? Trouwens, het is niet eens zó gek, want tegen die tijd begint er wel één en ander te grommen net boven onze navel en voor het openingsetentje is het dan nog te vroeg. De tapasbar over de deur opent pas een uur of 2 later de deuren en om te verhinderen dat ik hun keuken kraak kan ik maar beter voor een bodempje zorgen.

Nog twee weken doorkomen. Nog twee keer naar de WWeegschaal. Nog twee absurd drukke weken en dan is het zover! Ik kan de zee precies al ruiken!

WW op het WWW (9)…

Even laten weten dat ik nog leef, maar voorlopig is dat ook zo ongeveer alles wat ik er van kan zeggen. Eigenlijk zou ik beter zeggen: ik word momenteel geleefd.

Superdruk op het werk (de drukste maand van het jaar voor mij), in combinatie met oudjes die eigenlijk niet meer thuis kunnen wonen en ons dan ’s nachts uit ons bed bellen omdat ze hulp nodig hebben. Na de werkuren nog van de ene afspraak naar de andere rennen… M.a.w. mijn WW-kookboek heb ik ook niet veel gebruikt de laatste tijd.

‘t Is efkes een beetje teveel voor Korneel, dus ik ben al 2 weken niet naar WW geweest. De eerste keer omdat ik zonder auto zat (Venteke na het avondeten terug naar het werk) en deze week omdat ik zelf niet op tijd thuis geraakte om naar de bijeenkomst te gaan.

Geen WW, dus ook geen weging, dus ook geen vervolgverhaaltje, want daar kom ik al helemaal niet toe. Voor de verandering slaap ik ’s nachts (als ik niet opgebeld word) en dus heb ik ook dàn geen tijd om een kroniekje uit mijn duim te lebberen.

Hopelijk volgende week weer beter. Alhoewel, beter? Ik hou mijn hart vast als ik op de weegschaal ga staan. Niet dat ik dan lichter weeg, hoor. Maar het zakt dan toch niet in mijn schoenen.

Daar is trouwens geen plaats meer in, want ik hou water vast gelijk een stuwdam. Intussen dus aan de diurethica, wegens echt niet te doen (ik kan soms mijn voeten niet plooien en mijn trouwring ga ik binnenkort moeten laten doorknippen vrees ik). Maar veel helpt het dus (nog) niet. We zullen zien, zei de blinde.

En dan die hormonenwinkel van mij! Als ik die maar eens kon sluiten! Ik loop al 3 weken met het gevoel alsof ik elk moment kan gaan bevallen. En ik ben niet eens zwanger…

Bij leven en welzijn: tot volgende week!

WW op WWW (8)…

19-25/8/09

Coach:”Wat zijn de wapens die we hebben om WW te doen slagen?”
En dan beginnen de cursisten door elkaar heen te roepen: “Veel water drinken”, “alles nauwkeurig opschrijven”, “goed plannen”…

Goed plannen. Ik hou van plannen. I love it when a plan comes together. Zelfs zonder dikke sigaar in mijn kop. Ik zou er nog méér van houden als anderen ook met mijn plannen rekening wilden houden. Maar nee, ze gooien te graag roet in mijn nauwkeurig getelde points.

Maak ik vorige week toch weer zo’n mooie planning op van wat ik wanneer wil eten en hoeveel. En hoeveel points ik dan op heb en hoeveel ik er kan sparen voor een onverwachte gelegenheid en waar ik er nog kan bij winnen door wat extra beweging te nemen. En wat gebeurt er? Van de eerste tot de laatste dag loopt alles, maar dan ook àlles, in het honderd!

Het o zo belangrijke ontbijt (vorige week nog uitvoerig aan bod op cursus) valt wel 2 keer weg “door omstandigheden”, de andere keren ziet het er “door omstandigheden” helemaal anders uit dan gepland. Idem met 4 zorgvuldig geplande lunches. En over het avondeten wil ik het nog niet eens meer hebben…

En die “omstandigheden” zijn lang niet altijd van het soort dat allicht af en toe wel eens toeslaat.  Nee. Er is regelrechte sabotage in het spel! Stel je voor: vorige week vrijdag komen ze onze nieuwe voor- en achterdeur plaatsen. Ik neem vrijaf en probeer intussen de verstopte afloop van de vaatwasser weer vrij te krijgen. Ineens hebben die mannen geen stroom meer (ze hadden de stekker van hun boormachine in de keuken ingeplugd). Zekering gesprongen? Nee. Hun kabel kapot? Nee. Enfin, ik moest aan een ander stopcontact koffie zetten. Maar toen ik ’s avonds eten wilde klaarmaken merkte ik opeens dat oven en kookplaten ook werkloos geworden waren. Omdat manlief en ik allebei doodmoe waren van een drukke dag, konden we ook de moed niet meer opbrengen om nog naar de oorzaak van alle miserie te zoeken. Het werd dus afhaal, want zelfs opwarm van WW zat er niet in. Dat heb je dan met een combi-oven, he. De oven eruit? Dan ook geen microgolf meer om een prakje te ontdooien!

Zaterdag heb ik welgeteld negen uur bijna nonstop achter het stuur gezeten om voor God en klein Pierke boodschappen te doen. Beweging in WW-context is iets anders dan van hot naar her rijden. Eten en drinken achter het stuur is niet echt veilig, dus mijn maaltijden en tussendoortjes schoten erbij in. Mijn waterrantsoen stond ’s avonds nog bijna onaangeroerd, hoewel ik pluimen kon spuwen van de dorst. Gelukkig was er nog net genoeg gas in de bonbonne om een stuk vlees dood te krijgen op de bbq, een tomaat doorsnijden lukte ook nog net. Maar daarvoor moest ik mezelf al wel moed indrinken met een flink glas wijn. En nog een. En dan bij het eten ook maar. ‘t Was nu toch om zeep. De trend was andermaal gezet.

Zondag begon rustig, maar ik had moeten weten dat dat een gevaarlijke stilte was die een flinke storm aankondigde. De ditmaal geplande bbq is op één of andere manier verworden tot een orgie van verboden hoeveelheden sausjes en vlees. Waarschijnlijk omdat ik toen ook geen zin meer had om te vloeken. Het was tenslotte zondag.

Ergo: gisteren flink afgestraft door de weegschaal. Coach “dikte” het allemaal nog een beetje aan (hoe durft ze!) door te oreren dat 800gr erbij eigenlijk een inhaalbeweging van 1,6kg betekent. Kwestie van de moed erin te houden, denk ik.

Dus. Waar heb ik me dan maar mee bezig gehouden bij thuiskomst? Juist!

Plannen!!!

WW op het WWW (7)…

12-18/8/2009

Emo-eten. Het stond een paar dagen geleden ergens te lezen (al sla je me dood, ik weet niet meer waar): afhankelijk van het soort emotie kies je andere troostkost. Zoetigheid moet neerslachtigheid oplossen, zout moet je stress in de pekel zetten en pikant bestrijdt de verveling. Al goed dat ik nog geen tijd gehad heb om me te vervelen, want dan was ik intussen kotsmisselijk. Maar na de zoetigheid van “dié” dagen, was ik dringend aan een zak strooizout toe. Ik heb de afgelopen dagen toch in de gordijnen gehangen! Djeez! Zowat alles was goed voor een boze blik of een uitval. Zelfs zónder “dié” dagen.

Een week vrijaf zonder weg te kunnen, want de auto stond helemaal in dienst van het werk. En het is niet eens een leaseding, we hebben hem helemaal zelf betaald (tenminste: we betalen de lening nog af). En als ze bij ons op de boekouding zo rap van betalen blijven, krijgen we pas in de jaren stillekes onze kilometervergoeding en we zijn te dement om ons te herinneren waar we dat aan verdiend hebben. Maar tegen die tijd kan je voor dat geld zelfs geen lotje meer kopen. Tijd voor een pak chips!

(V)Echtgenoot was zijn bijdrage aan mijn masterplan vergeten en kwam met een etentje aandraven. Sabotage in eigen rangen. Hét moment voor een hamburger met alles erop en eraan!

Een verrekening op het werk die ik dacht klaar te krijgen op een uurtje en waar ik begot meer dan een halve dag aan zitten klungelen heb bij gebrek aan de juiste informatie. En op de koop toe zijn dan de krediethouders met vakantie en blijft het hele zootje liggen tot de heren terug zijn en een krabbel kunnen zetten. Geef de kaasblokjes eens door, wil je?

 

Maar nee, hoor! Ook nu heb ik weer een alternatief bedacht. In plaats van me vol te stoppen met chips, hamburgers en kaasblokjes heb ik mijn repertoire vloeken van onder het stof uit gehaald. Vermits ik niet in de omgeving van klein grut rondliep, heb ik me eens heerlijk laten gaan. Elke rechtgeaarde gootbewoner zou van mijn vocabulaire dieprood gekleurd hebben. Maar ook die waren niet in de buurt. Dus heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn reeds respectabele lijst aan te vullen met een paar nieuwe vondsten.

En het resultaat? -500gr! Hallelujah! (oei, straks een kilo erbij!)

WW op het WWW (6)…

4-11/8/2009

Was de vorige week weer succesvol met -600gr (totaal nu op -2,1kg), het kon niet anders dan dat deze week moeilijk zou worden. Andere WWenende vrouwen zullen ook wel weten dat je tegen spokende hormonen niet veel kan beginnen. Zelfs als je in de aanloop naar “dié” dagen zou besparen op de lucht die je inademt, zit er voor de meesten onder ons niets anders op dan ’s avonds zuchtend de dikke voeten op de zetel te gooien en de gezwollen enkels te wrijven met worstvingers waar de ringen rond geklemd zitten als nietjes rond een rood plastic worstvel. Al smelt je er op zo’n moment een halve emmer vet af, je komt kilo’s bij door al het opgehouden vocht en hebt het gevoel een lijf gelijk een koe te hebben. Wat zeg ik? Je kan je in die periode volledig inleven in een olifantenmoeder die op het punt van bevallen staat.

De situatie is dan ook niet erg aanmoedigend om naarstig puntjes te blijven tellen en je te beperken tot gezonde slaatjes, heerlijk geurende magere soepjes en verantwoord broodbeleg. Komt daar nog bij dat die hele hormonenwinkel bij velen draait op de aanvoer van extra suikers (lees: je verrekt van de zoete goestingskes). Loop ik anders in een grote boog om zoetigheid heen in mijn speurtocht naar iets hartigs, op zo’n moment zou ik de pot suiker (geen belang of het riet-, kristal- of bruine suiker is) op mijn schoot zetten en met gulzige scheppen eetlepel per eetlepel uitvreten.

Zó ver heb ik het niet laten komen. Maar al schreef ik begin deze week nog voorbeeldig alles op wat achter mijn kiezen verdween, er slopen de laatste dagen steeds vaker infiltranten binnen, die zich per definitie niet gingen legitimeren in het lijstje met points. Het was zo klaar als een klontje: er was een vreetbui op komst.

Nu heb ik vaak de indruk dat mijn vreetbuien nog meevallen als ik sommige lotgenoten hoor. Maar toch: “trop is teveel” zei de beenhouwer in Brussel. Gisteren was het dan zover. Het ontbijt was geheel volgens de regels van de kunst. Wat fruit, een beetje koolhydraten, de nodige eiwitten, de zuivel niet vergeten voor het calciumrantsoen. Maar toen ik begon op te ruimen in de keuken, moest ik ietsje te vaak in de buurt van de koelkast (daar liggen mijn pikzwarte chocolaatjes) en de broodlade (met de koekjesdoos) zijn. In de living had Venteke de vorige avond nog een paar nootjes laten slingeren en toen ik een flesje water uit de frigo wou halen, mispakte ik me en trok een doosje chocolademelk open…

De trend was gezet. De rest van de dag was op zijn navenant. Na het boodschappen doen nog een koffietje dat er uitzag als een kop hete chocola met taart en ’s avonds was ik er van overtuigd dat het nu toch “naar de ***” was en heb ik de ovenfrietjes van WW in de diepvries gelaten en mee gegeten van de verse gebakken vetstokjes. Weliswaar een miniportie (mijn maag begon intussen toch wel wat op te spelen) en zonder maynonaise (iets waar ik helemaal geen verdienste uit kan puren, want die neem ik anders ook niet). De veldsla zag er intussen niet erg apetijtelijk meer uit, dus groenten heb ik overgeslagen. Maar dat heb ik wel braaf gecompenseerd met een extra stuk fruit. Een glaasje rosé erbij en geloof het of niet: ik heb mateloos genoten en ik zou niet weten hoe een schuldgevoel er van dichtbij uitziet.

Pas toen viel mijn eurocent: binnen het uur zou ik op de WWeegschaal staan! Oh ja, dàt heb je weer goed geregeld, Dil! Waar de anderen tot halfnegen ’s avonds naar hun vliegende roze olifantjes met blauwe sokjes zitten meppen van de honger om toch geen milligram teveel op de baskuul te zetten, prop jij je vol met verboden vruchten.

Het verdikt (in deze context toch een woord met een dubbele bodem, vind ik) viel nog mee: +500gr. Ik had me aan minstens een kilo of 2 verwacht. De schade is dus beperkt al zal mijn zondig leven me de volgende dagen nog wel even achtervolgen. Maar één ding heb ik intussen geleerd: als je dan toch zondigt, doe het dan ineens goed en geniet er van. Dan is het tenminste nog ergens goed voor. Morgen is er weer een dag om de draad terug op te pakken.

WW op het WWW(5)…

29/7 – 4/8/09

Ik heb een goudmijn ontdekt! Wat zeg ik? Ik heb de grootste jackpot aller tijden gewonnen! Atkins, Bakker en alle andere dieet-Sonia’s, ja zelfs WW zullen het me benijden, maar IK ga het grote zwarte monster van miljoenen afslankende mannen en vooral vrouwen verslaan! Weg met de snoep- en vreetaanvallen, hier komt Affodil! (Het pattent is intussen al aangevraagd, want je weet maar nooit welke kapers er allemaal voor de kust op de loer liggen.)

En zoals het grote uitvindingen betaamt is ook deze geboren op het onverwachts, helemaal per toeval, zomaar uit het niets. Een beetje zoals de penicilline, dus als jullie eind dit jaar bij de bekendmaking van de Nobelprijzen mijn naam niet horen, dan is er een foutje in de administratie gebeurd en is het voor volgend jaar. No panic, gewoon geduldig wachten, de wereld heeft wat tijd nodig om te ontdekken dat hij gered is…

Hoe het allemaal gekomen is? Wel, zaterdagavond had ik mijn schoonouders over de vloer (eigenlijk over het gazon) voor een bbq en natuurlijk waren er voor bij het aperitief ook zoutjes. Het is niet omdat ik op de puntjes let tegenwoordig, dat ik dan ook krenterig moet zijn dus had ik zo’n plastic emmertje van een halve kilo gekocht. Het weerbericht belooft immers nog meer bbq’s voor de volgende week. Zelf was ik het toonbeeld van discipline. Op één nootje na (om de versheid te testen, uiteraard) heb ik mijn klauw uit de pot kunnen houden. De bbq stond dan ook aan de andere kant van het gazon, dus dat was niet eens zo’n kunst.

Maar met z’n 3 hebben ze natuurlijk die emmer niet leeg gekregen, dus gisteren stond die daar treiterachtig te zijn. De hele dag geen aandacht aan besteed. Als een hond blaft moet je hem ook negeren, dan stopt ie vanzelf. Maar na het avondeten (een restje couscous met groenten en een omeletje) en het dessertje (wat yoghurt met fruit) besloot Venteke dat het bureel er nogal kaal bij lag en besloot het te tooien met die emmer apenkost.

Het werd 20u, 21u, 21:30… Ik was zó verdiept in mijn poging om een paar vriendinnen te verslaan met mahjong en tussendoor ook nog mijn persoonlijke record Bejewelled blitz te verbeteren, dat ik niet eens in de gaten had dat ik trek had. In pikante nootjes, bijvoorbeeld.

En zo komt het dat ik opeens met een paar pinda’s tussen mijn tanden zat. Met een  mathematische ruk keerde ik tot de pointsrealiteit terug. De ramp was nog te overzien, want ik had amper een pinda of 2, 3 in mijn mond (ik mag hopen dat ik bij de eerste zondige greep al tot bewustwording kwam). Om de hele zaak af te sluiten, te vergeten en achter me te laten (ik wil hier niet vervallen in het hedendaagse jargon van “een plaats geven in mijn leven” en “insteek” en “pijplijn”) stak ik duim, wijs- en middenvinger nog even tot aan de tweede knook in de vettigheid en schoof toen resoluut de verleiding van me af. Deze keer héél bewust bracht ik de troostjunk naar de mond en  toen gebeurde het…

Met een van afgrijzen vertrokken gezicht zat ik te kokhalzen, bijna diende de nog redelijk volle pot rommel als kotsrecipiënt en onder het niet-begrijpend oog van hond Nicky ontdeed ik me van wat opeens geen verleiding meer was. Wég beginnende vreetbui, wég knabbelhonger, wég zin in een stiekeme zonde! Want wat er zonet nog op het eerste (en het tweede, en het…) zicht als een apetijtelijk tussendoortje uitzag rook naar… koeienmest!!! Ik zweer het op al wat me lief is. Het stonk naar een kakelverse (nou ja, een loeiverse) koeienvlaai! En ik kan jullie verzekeren dat dat hetzelfde effect heeft als Lourdeswater op een lamme.

Toen ik eenmaal van de ontzetting bekomen was, begon ik de mogelijkheden te zien. Die computerspelletjes kunnen er dan onnozel uitzien, ze zorgen er wel voor dat je op scherp staat. En dus stel ik binnenkort mijn gamma anti-vreetbui snacks voor. Het wordt een combinatie van de overbekende dikmakers en aromatherapie: pinda’s met koemestgeur,  chips met een dipje van ingedikt rioolwater, zoutjes met een kattenkotssausje, …

En voor wie eerder neiging heeft tot het mateloos verslinden van zoetigheid is er ook goed nieuws: ik ben al volop aan het broeden op een snoepserie ook. Maar daarvan houd ik de details voorlopig nog geheim. Eerst zorgvuldig het product ontwikkelen en testen, pattenteren en dan pas reklame maken.

 

Een uitvindersprijs heb ik alvast binnen: -600gr!

WW op het WWW(4)…

15-28/7/09

Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het is om af te slanken omdat je lichaam bevriend is geraakt met je vet.
Lynn Alpern en Esther Blumenfeld

Nog zo’n mooie uit dat boekje en eentje die ik direct als uiterst bruikbaar heb geadopteerd nu ik weer aan het WW(eeë)n ben.

Nee, ik had het nog niet opgegeven, maar 21 juli is de feestdag van de coaches en we hadden dus geen samenkomst. En geen samenkomst = geen weging = is niet veel praat. Nu ook niet want ik hou er een traagheid van 100gr per week op na. Màààààrrrrrr! er staat tot nader order een – voor, dus ik klaag niet. “Alle baten helpen” zei de mug en ze plaste in de zee. Wie die  bedacht heeft weet ik niet, maar mijn schoonmoeder gebruikt ze dikwijls.

En hoe verliepen die 2 weken zonder controle? Zoals verwacht: chaotisch. Het begon met een dag niet goed alles opschrijven, en het evolueerde via een dag niets opschrijven tot een dag stevig knoeien met punten. Tja, dan kan je ook niet verwachten dat je anderhalve kilo afvalt.

Kwam er nog bij dat het weer omgeslagen was en er zoveel regen viel, dat ik niet eens meer zin had me te wassen, laat staan 1,5l te drinken. Enfin, voor dat wassen heb ik nog mijn laatste greintje discipline opgebruikt, maar dan weet je meteen dat ik vorige week niet naar de supermarkt om flessen water moest…

Intussen is de fanatieke solidariteit van Nicky geslonken. De wortels en appels laat ze grootmoedig voor mij liggen. Alleen de aansporingen om om 9u ’s avonds nog in mijn stappers te stappen, hun tuigjes aan te doen en een blokje om te gaan houdt ze vol. “Wie laat wie nu uit?” En die is van Rudy Carell…

Om toch die 100gr veilig te stellen ben ik sinds het weekend wel weer heel plichtsbewust aan het schrijven in mijn puntenagenda. En terwijl ik schrijf kan ik niet eten, dus… al goed dat het een hele administratie is.

Bovendien heeft Venteke ook een (erg grote!!!) solidaire zet geplaatst: hij kwam met het voorstel niet meer wekelijks uit eten te gaan, maar dat te beperken tot één keer in de maand. Hij liet er als hint-hint wel achter volgen dat hij voor een nieuwe lens aan het sparen is, dus zal ik de financiële meevaller maar verdelen: de helft in zijn spaarvarken voor zijn lens en de helft in mijn collectebus voor nieuwe kleren voor als ik een maatje kleiner heb. Voor wat, hoort wat. Vind ik zelf.