WW op het WWW(4)…

15-28/7/09

Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het is om af te slanken omdat je lichaam bevriend is geraakt met je vet.
Lynn Alpern en Esther Blumenfeld

Nog zo’n mooie uit dat boekje en eentje die ik direct als uiterst bruikbaar heb geadopteerd nu ik weer aan het WW(eeë)n ben.

Nee, ik had het nog niet opgegeven, maar 21 juli is de feestdag van de coaches en we hadden dus geen samenkomst. En geen samenkomst = geen weging = is niet veel praat. Nu ook niet want ik hou er een traagheid van 100gr per week op na. Màààààrrrrrr! er staat tot nader order een – voor, dus ik klaag niet. “Alle baten helpen” zei de mug en ze plaste in de zee. Wie die  bedacht heeft weet ik niet, maar mijn schoonmoeder gebruikt ze dikwijls.

En hoe verliepen die 2 weken zonder controle? Zoals verwacht: chaotisch. Het begon met een dag niet goed alles opschrijven, en het evolueerde via een dag niets opschrijven tot een dag stevig knoeien met punten. Tja, dan kan je ook niet verwachten dat je anderhalve kilo afvalt.

Kwam er nog bij dat het weer omgeslagen was en er zoveel regen viel, dat ik niet eens meer zin had me te wassen, laat staan 1,5l te drinken. Enfin, voor dat wassen heb ik nog mijn laatste greintje discipline opgebruikt, maar dan weet je meteen dat ik vorige week niet naar de supermarkt om flessen water moest…

Intussen is de fanatieke solidariteit van Nicky geslonken. De wortels en appels laat ze grootmoedig voor mij liggen. Alleen de aansporingen om om 9u ’s avonds nog in mijn stappers te stappen, hun tuigjes aan te doen en een blokje om te gaan houdt ze vol. “Wie laat wie nu uit?” En die is van Rudy Carell…

Om toch die 100gr veilig te stellen ben ik sinds het weekend wel weer heel plichtsbewust aan het schrijven in mijn puntenagenda. En terwijl ik schrijf kan ik niet eten, dus… al goed dat het een hele administratie is.

Bovendien heeft Venteke ook een (erg grote!!!) solidaire zet geplaatst: hij kwam met het voorstel niet meer wekelijks uit eten te gaan, maar dat te beperken tot één keer in de maand. Hij liet er als hint-hint wel achter volgen dat hij voor een nieuwe lens aan het sparen is, dus zal ik de financiële meevaller maar verdelen: de helft in zijn spaarvarken voor zijn lens en de helft in mijn collectebus voor nieuwe kleren voor als ik een maatje kleiner heb. Voor wat, hoort wat. Vind ik zelf.

WW op het WWW (3)…

Week 8-14/7/09

Ik heb nu helemaal de smaak en de trucjes opnieuw te pakken. Al komt er regelmatig een onvoorziene omstandigheid roet in het eten gooien. Nou ja, figuurlijk dan. Zó aangebrand is mijn kost nu ook weer niet.

Tegen negenen aan ’s avonds probeer ik me zonder veel omhaal en verdachte gebaren of geluiden klaar te maken voor de avondlijke wandeling met de hondjes. Maar die twee zijn zo gewiekst, die overval je niet met zo’n verrassing. Tegen dat ik mijn identiteitskaart en gsm gepakt heb, staan ze al op mijn voeten te trappen van ongeduld. Een buurman van achterin de straat vraagt “of het nog jonge beestjes zijn?” Als je er als een nat vaantje achteraan bengelt voelt het in elk geval zo…

Solidariteit vanuit je omgeving is enorm belangrijk als je een afslankkuur wil blijven volhouden. Regelmatig complimentjes over de vorderingen, vermijden van het verorberen van allerlei verleidelijks onder de neus van de kandidaat-ranke-den, aanmoedigingen bij pseudo-sportieve ambities: het zijn allemaal dingen die de spirit er in houden.

Zo dacht ook oudste hond Nicky erover. Na haar héél vrijwillige hand- en spandiensten bij het dagelijkse half uur snelwandelen, heeft ze nu beslist om geen chips of koekjes meer te bedelen bij Venteke. In de plaats komt ze naast mij zitten als ik op een rauwe wortel kauw of een appel eet. Eerst moest ze ook zo’n oranje stokje. Na wat gefrutsel en gelik zette ze resoluut haar hagelwitte tandjes erin en begon smakelijk te eten. Nu ze te oud wordt om nog een konijn te pakken, zal ze zelf de voorraad “peekes” wel kortwieken. Een dag later zat ze me aan te kijken terwijl ik een appel in 4 sneed en het klokhuis verwijderde. Een beet in de appel klinkt ongeveer hetzelfde als in een wortel, “dus” dacht ze waarschijnlijk, “dan zal de smaak ook wel meevallen”. En dus delen we nu al dat gezonde gekraak samen. Ze heeft nu zelfs de smaak van kruisbessen te pakken. Floor trekt dan gewoonlijk rologend haar lange oren over haar gezicht en slaapt zuchtend verder…

Weegdag twee kwam met een voorspelbare ontgoocheling: -100gr. Maar er staat wel degelijk een – vóór, dus valt de schade al met al mee. Dat zijn zo van die dingen waar vrouwen om de zoveel tijd tegenaan hikken, nietwaar? Periodiek weerkerende ophopingen van vocht, alle ongemakken van dien.

Bovendien zit ik nu ook nog met een ontstoken rugzenuw en een erg pijnlijke heup. Pijnstillers, ontstekingsremmers en spierontspanners om de onderrug weer mobiel te krijgen: ik hoop dat het geen geniepige dikmakers zijn! Ik verplaats me als een oudje van 250, dus die hele pillenwinkel is op z’n minst toch een verjongingskuur. Alleen vallen de avondlijke wandelingetjes even stil en ik heb een paar huisgenootjes die daar maar weinig begrip voor kunnen opbrengen. Zo rond 9u komen ze heel doordringend in mijn ogen kijken en druipen dan teleurgesteld weer af om zich zuchtend op hun kussen te nestelen. Sorry, meiden. Jullie hebben wat van mij tegoed.

Volgende week geen weegdag want 21 juli. We vliegen er (laag bij de grond) in om binnen 2 weken de zaken eens grondig recht te zetten!

WW op het WWW (2)…

3/7/09

Dilemma: net als je werk maakt van afvallen, is het koopjesperiode, heb je het geld om iets leuks mee te kopen en de tijd om het uit te zoeken in de rekken en bakken.

Het is me nog al een paar keer overkomen en dan dacht ik mezelf een hart onder de riem te steken door een paar dingen te kopen die een maatje te krap waren “voor als die kilo’s er af zijn”. Die spulletjes liggen nu nog in de kast met het prijskaartje aan…

Dus nu heb ik het anders aangepakt. Ik heb -o wonder- een mooie rok gevonden die me goed past, die leuk is en bovendien de helft afgeprijsd was. Daarbovenop heb ik in een andere -doorgaans erg dure- winkel 3 topjes gekocht voor samen € 60,- die zowel bij die rok als bij bijna al mijn andere kleren passen en die nog goed zitten ook.

En “if and when” de kilo’s weg zijn, heb ik tenminste iets leuks om die “na”-foto te maken, je weet wel: in profiel, met de ene hand op de -stiekem nog wat ingetrokken- buik en met de andere die rok zo ver mogelijk vooruit trekken om te laten zien hoe groot het verschil wel is.

 

4/7/09

Moeders horen hun kinderen te steunen in hun pogingen om af te slanken. En hoewel mijn moeder te pas en te onpas opmerkingen maakt over “dat het tijd is dat ik iets aan mijn gewicht doe” en “waarom draag je geen straffe gaine? je ziet er niet uit”, vond ze het nodig om ons zaterdag mee te tronen naar “de Chinees”.

Ik vertik het om  haar te vertellen dat ik terug WW doe, want dan begint de sabotage pas echt. Ik drink water, zoek de minst schadelijke gerechten uit de kaart en laat de helft van de zooi terug naar de keuken meenemen wegens “geen honger met dit warme weer”.  Ik pronk ostentatief met mijn nieuwe aankopen en geniet stiekem van het feit dat ze niets durft te zeggen over mijn pasgeknipte korte “coupe garçon”-haar.

 

5/7/09

Als er iéts is waar ik WW nu al dankbaar voor ben, dan is  het het feit dat de zondagse koffiekoek weer verleden tijd is. Eigenlijk is het pure luiheid: Venteke eet koffiekoeken, de hondjes delen 1 koffiekoekje, dus eet ik ook maar koffiekoeken.

Niet zo nù. Ik spaar ettelijke punten uit door een lekkere bruine volkorenpyramide te nemen met een zachtgekookt eitje en ik heb er nog langer geniet van ook, want het verteert niet in spoedtempo. Vanaf nu worden de zondagochtendtaken dus herverdeeld: ik rijd naar de bakker, Venteke kookt intussen een eitje voor mij en zet koffie. WW is team  work.

 

6/7/09

Het weer slaat om en ik ben nog niet voorbereid op minder zomerse alternatieven voor de slaatjes. Ik zal dus eens werk moeten maken van magere soepen, vooral de soorten die je eventueel ook koud kan eten. Ik rommel in mijn recepten en vind komkommersoep, rode en groene gazpacho (die groene is niét geschikt voor op het werk, want staat bol van de look).

Aan de andere kant draai ik het systeem te vaak om: 3 keer fruit en 2 keer groenten ipv omgekeerd. Op weg naar het werk scoor ik dus toch nog een bosje radijs om tussendoor te knabbelen. Waarom verkopen ze hier geen bakjes van die kleine ronde zoete worteltjes, hapklaar en al? Staat bovendien nog kleurig naast het pc-klavier en je ziet veel beter je typfouten (die konijnen zonder bril, weet je wel?).

 

7/7/09

Weegdag! Ik ben er gerust op want ik ben stiekem toch op de weegschaal gaan staan thuis. Het enige officiële getal is natuurlijk dat van de cursus, maar een mens moet af en toe toch eens kunnen controleren of hij op de goede weg is, he? Als je thuis minder gaat wegen, zal er op de cursus niets bij zijn.

-1,2kg. Kan ik perfect mee leven, zeker als je in aanmerking neemt dat ik nog een aantal fouten gemaakt heb. En net genoeg om alweer in die jeans te kunnen, waar ik voor 2 weken nog ademloos van werd.

In het boekje over bewegen ga ik even kijken bij de indeling van de activiteiten in licht, middelzwaar en zwaar. Ik moet even met de ogen knipperen als ik zie dat trappenlopen hoger scoort dan ballet. Voor dat laatste ben ik helemaal niet in de wieg gelegd, maar trappen hebben we op het werk in overvloed. Ik zal in het begin nog wel om de 2 verdiepingen naar lucht moeten happen, maar oefening baart kunst. En ik kan de training altijd beginnen met de lift te nemen naar het 8ste en langs de trap naar beneden te gaan…

WW op het WWW (1)…

30/06/09

De knoop is doorgehakt, de kogel is door de kerk, de beslissing gevallen en de nagels met koppen geslagen: ik ben weer ingeschreven bij WW. Van de koe haar horens ben ik maar afgebleven, want haar forsere helft liep ook in de wei en daar wil ik geen ambras mee. Als die mij omver loopt heb ik serieus wat maatjes minder, maar ik doe het liever op een andere manier.

Met een startgewicht van 77,5kg, maatJE 46 en -20kg als streefdoel weet ik wat me de volgende maanden te doen staat. De cursus in Burcht is weggevallen, de keuze ging tussen Zwijndrecht en Beveren en omdat ik me (in de winter al helemaal niet) met de fiets naar de bijeenkomsten zie rijden, is de keuze gevallen op de grootste parkeerplaats. Verder waren uur en dag dezelfde en de coaches allebei onbekend, dus…

Het systeem is ten dele gekend, maar er zijn toch weer een paar (volgens  mij wel practische) veranderingen. Het ceremonieel van de opstart is ook nog hetzelfde: wegen, vragen beantwoorden, points uitrekenen en kijken of ik geen bekenden in de zaal zie. Niet zo, maar omdat het allemaal gelijkgestemden zijn, ben ik toch al binnen de vijf minuten aan het kwetteren met een paar mensen.

De vergadering staat in het teken van -hoe kan het anders- de vakantie met al haar verleidingen en oportuniteiten. Voor mij is dat nog de ver-van-mijn-bedshow, want ik heb nog 3 maanden tijd om koffers te pakken. Hopelijk met toch al iets kleinere maatjes, dan kan er wat meer mee…

 

1/07/09

De eerste dag en ik moet me nog wat organiseren. Hoewel ik al grotendeels weet wat ik in huis moet hebben, moet ik ook nog de kans krijgen om boodschappen te doen. Met gevulde avonden en autoloze middagen is een omschakeling niet altijd even evident en in het weekend al vanalles in huis halen voor halfweg de week bij dit weer al evenmin. Even improviseren, maar daar zijn we altijd al sterk in geweest, dus geen alarmfase rood. Een onvoorziene lange avondwandeling met de kids levert welkome bonuspunten op, want zaterdag moeten we gaan chinezen met mama. Ik heb wat gespaard en wat gekregen en heb al een aardig pointsspaarpotje voor het weekend.

 

2/07/09

Nu begint het echte werk. In de namiddag boodschappen gedaan en mijn wagen volgeladen -nee, niet met oude wijven- met groenten, fruit en alles wat tegenwoordig comfortpluspunten oplevert. Dat wil namelijk zeggen dat ik daar voor weinig méér dan de portiepunten eens aan mag doorknabbelen zonder af te wegen. Dàt noem ik nu een verandering ten goede! Ik kan niet overal en altijd een weegschaal op mijn rug binden.

Het kleffe weer heeft alvast één groot voordeel: ik stik van de dorst, dus mijn dagrantsoen water is tegen de middag al bijna op. Geen gepuf omdat ik “nog zoveel moet” maar uitkijken waar ik de voorraad zo snel mogelijk kan aanvullen en tegen ’s avonds is het meeste verdampt, dus met de nachtelijke plaspauzes zal het ook wel meevallen. Die van mij toch, die van Floor komen nog altijd even ongelegen. En ze duren soms héél lang. Vannacht heb ik een vol uur staan wortel schieten terwijl madam in het veld naar Frank Dewinne stond te kwispelen…

Loterij…

Ik moet al minstens 2 prijzen in een loterij inbrengen, vóór ik kans heb zelf iets te winnen. En dan kom ik meestal thuis met datgene wat ik kwijt wilde, dus veel avance is het niet. Ik had dus moeten weten dat er stront aan de knikker was toen ik bleek prijs te schieten zónder eerst geïnvesteerd te hebben.

In de deli-winkel in ons dorp waar ik meestal mijn lekkere aankopen doe stond onlangs een klein papieren boodschappentasje op de toonbank. Er lagen briefjes bij waar je je contactgegevens op moest invullen en dan maakte je kans op een gratis consult bij een beginnende wellness coach. Meer voor de grap vulde ik op uitnodiging van de winkelierster een briefje in. Krijg ik toch telefoon om een afspraak te maken!

Die was dus gisterenavond. Ik dacht “niet geschoten, altijd mis”. Kom daar aan, vriendelijke mevrouw, de klassieke introductie (“dat extra duwtje om me weer iets aan mijn overgewicht te laten doen, zou ze me met plezier geven”) en meteen een glaasje bij de babbel. Nu begon ik bij dat glaasje al direct nattigheid te voelen (nee, ze had niet gemorst en ik ook niet, het is figuurlijk bedoeld). In plaats van de keuze te krijgen tussen een glaasje fris plat of bruisend water, kreeg ik een wijnglas gevuld met een lauw grauw brouwseltje. Maar ze nam er zelf ook één en nadat zij gedronken had en overeind bleef nam ik ook een slokje. Yep! Ik wist het!

Niks beginnende wellness consulente, platte commerce voor afslankingskruiden en shakes van het merk “X”. Van de agressieve flyers aan bushaltes vlakbij scholen zijn ze nu dus overgestapt op de hype van de wellness centra. Ik gaf al meteen aan dat ik “X” al eens geprobeerd had, jaren terug, en dat ik er mee gestopt was omdat mijn gezondheid me liever was dan dat mooie kleedje dat net niet paste. Maar omdat ze aandrong bleef ik nog even zitten. Al was het me op dat moment al meer te doen om haar op het juiste moment met het juiste argument met beide voetjes op de grond te zetten.

Ik kreeg een pseudowetenschappelijke uitleg die aaneen hing van de gaten (wist zij veel dat ik in een ander leven nog 15 jaar in een fysiologisch labo gewerkt heb). Ik kreeg als toemaatje ook nog het intreurige verhaal van de oprichter van het merk (“zijn moeder jong verloren en dan op zoek naar een goede kuur om alle mensen van de wereld te helpen gezond te eten”: als hij er al eens voor kon zorgen dat alle mensen van de wereld eten hebben tout court!). En als kers op de kruidentaart in shakevorm: de steun en informatie sinds 6-7 jaar van een professor, een Nobelprijswinnaar notabene! Ik deed mijn uiterste best om mijn pokerface intact te houden en liet haar beleefd doordrammen. Aan het eind van haar lange adem wierp ik tegen dat ik toch haar advies om mijn medicatie voor een maagprobleem zonder meer stop te zetten niet zou opvolgen en mezelf niet ging blootstellen aan de mogelijke risico’s vandien, en toen haalde ze de neus op met een “tja, dat zegt de geneeskunde”. En toen had ik haar waar ik haar hebben wilde: was haar Nobelprijswinnaar dan geen collega van de artsen die mij behandelen? Misschien leverde hij wel clandisie voor hen aan? Waarbij de afspraak abrupt afgelopen was.

Thuisgekomen moest ik haar wél nageven dat ze één belofte wel degelijk heeft ingelost: die van dat laatste beslissende duwtje. Op de site van Weight Watchers ben ik gaan kijken waar ik sito presto kan aansluiten bij een cursus, want ik wil weer eens een vast avondje uit voor mezelf. Want ik ben het waard…

WWweeën…

Ging ik mijn “pointsboekhouding” niet terug bijhouden? ‘t Is echt van eerlijke schaamte dat ik niets opgeschreven heb. Sinds het weekend heb ik er echt wel een potje van gemaakt. ‘t Zal dus vanavond spitsroeden lopen worden…

Vrijdagavond een kaasschotel gemaakt. En daar hoort wijn bij. En noten. En gedroogd fruit en druiven. En je weegt dat niet af, hé. Je doet op ‘t gemakske heel de avond verder

Zaterdag was er nog veel kaas over… en nog een fles wijn. 

Zondag… heb ik het eigenlijk niet slecht gedaan, denk ik. Verse soep van 0 points, veel groentjes en fruit. Jammer van die 2 amandelkoffiekoeken ’s morgens…

Maandag braaf geweest:
2 sneetjes brood met light kaas ’s morgens, ’s middags ‘t zelfde maar met sla en tomaat ertussen, ’s avonds soep van 0 points en 1 grote gekookte aardappel met een halve mignonette en veel boontjes. Flinke meid!

Gisteren was al terug wat minder:
- 2 sneetjes brood met light kaas ’s morgens, ’s middags ook nog OK met 2 sneetje sbrood en américain en tomaat en tussendoor een appel en een glas karnemelk. ’s Avonds mosselen (geen probleem) met frieten (aiaiaiaiai) en achteraf nog een half rijsttaartje (de honden kwamen te laat op het papiergeritsel af).

Bovendien kom ik al die tijd al niet aan mijn waterrantsoen, maar zeg nu zelf: als je naar buiten kijkt is je dorst toch over of niet?

Vanmorgen dus terug 2 sneetjes  brood met wat choco, tussenin een appel en nu ben ik aan het kauwen op een (taai) sneetje rosbief van mijn koude schotel. Ik heb nog karnemelk om mijn zuivelpuntjes op te maken enne… nog vééééél water…

Terug naar school…

Ik zou voor elk blogje dat vandaag met die titel / zin begint een euro willen vangen! Maar het is nu eenmaal iets waar we niet omheen kunnen. Vanmorgen al niet bij de Kennedytunnel. Om 7:10 was het al prijs.

Maar ik kan er ook niet langer omheen dat volgende woensdag voor mij ook de cursusdeur weer opengaat. Om 19:30 ga ik weer naar de weightwatchersbijeenkomst. Ik was het niet van plan omdat ik toch al zo weinig tijd (lees= bijna geen, als ik hem niet afbiets van mijn nachtrust!) heb voor mezelf. Maar ik heb net besloten om het toch maar te doen. OMDAT IK HET WAARD BEN! Als mijn kleindochters reklameslogans mogen debiteren om hun gram te halen, mag ik dat toch ook wel, zeker?

Zo’n 2,5 jaar geleden ging ik voor het eerst naar zo’n bijeenkomst, in de hoop daar “efkens, rap” 15kg achter te laten. Zo simpel was het natuurlijk niet, maar het ging toch vlot. Op 8 maanden was er 10kg af! Toen kwam er tijdnood (waarschijnlijk ook omdat ik dat toeliet, het ging zo vlot) en in no time was ik de helft van mijn winst weer kwijt. Ik ging wel nog even terug naar de bijeenkomsten, maar de overtuiging was er niet. Ik was dus al héél blij dat ik tegen het begin van de grote manoeuvers een status quo had kunnen behouden.

Intussen is het bij mijn trouwe bezoekers wel bekend dat mijn goede voornemens en de bijhorende zelfgemaakte diepvriesmaaltijden bij het huisvuil geraakt zijn, wat zich nu wreekt in de vorm van michelinbandjes van dezelfde omvang als voor ik met WW begon. En dus… terug naar school!

Bijna halfweg…

Ik ben dus na zo’n 10 maanden halfweg mijn streefdoel gekomen. Van de 20kg overbodige isolatie ben ik er nu ongeveer 10kg kwijt.

Begonnen in maart vorig jaar en gelijk de beuk erin: ingeschreven bij WW, fiets gekocht (stel je voor: mijn eerste, op m’n 51ste!) en tot begin september elke dag met dat vehikel naar het werk. Tegen het einde van de zomer was dat een halfuurke op en een halfuurke terug. In het begin was dat natuurlijk wel wat langer. Ik was dus goed gerodeerd om in september op vakantie te gaan in de Cévennes en daar eens te demonstreren hoe fit ik wel was. En het viel héél goed mee. Ik ben zelfs nog bijna 2kg lichter naar huis gekomen dan ik vertrokken was (neenee, dat was niet dat kleingeld … ).

Maar met een half jaarke fietservaring voelde ik mij niet direct geroepen om in de steeds korter wordende dagen en steeds dikker wordende duisternis de inspanningen vol te houden en als een kamikaze het kruispunt aan de St-Bernardsesteenweg te trotseren. Dus werd de fiets ingeruild voor een fitnesprogramma en een lidkaart van de sporthall op het werk. Tussen de middag moest dat goed doenbaar zijn, een uurke gaan sporten een keer of 2 in de week. Kwestie van de opgebouwde konditie bij te houden tot het weer voorjaar wordt. Werden die opgespaarde overuren tenminste nog nuttig besteed.

Vergeet het! Ik heb sindsdien nog nooit zo vaak mijn middagpauze geratteerd (toeval?). Dan moest ik daar naartoe, de andere dag had ik een afspraak, de derde dag … Enfin, ‘t is er in totaal toch al 4 keer van gekomen zeker. En dat net in het rotste van alle dieetseizoenen. Met korter wordende dagen en dalende buitentemperaturen kan een mens sowieso zijn winterslaapneigingen niet verbergen. Er worden reserves aangelegd die we in onze verwarmde huizen, auto’s en werkplekken raar of zelden nodig hebben. En dan zijn er de talloze einde- en nieuwjaarsetentjes waarvan iedereen beweert ze zo stilaan kotsbeu te zijn, maar niemand die het initiatief neemt om er het blok op te leggen.

Met een beetje geluk hebben we het laatste nu achter de rug. Met wat geduld zijn we tegen begin maart ver genoeg gevorderd in het lengen van de dagen om ons stalen ros weer van stal te halen. Een paar dagen wreed kwaad werk om terug in gang te geraken en dan … op weg naar maatje 40 of net iets minder.

Vanzelfsprekend had ik -zoals bijna iedereen die aan zo’n renovatieproject begint- gehoopt van al een stuk verder te staan. Maar ik ben er ook van bij het begin realistisch in gebleven. Het veiligste vond ik om er geen streefdatum op te plakken, enkel een streefgewicht. Ik heb ook nooit een streefdatum gehad om die 20kg er bij te hebben, dus …

Alleen begon het onlangs wel te kriebelen. De oudste zoon gaat trouwen en natuurlijk wil de moeder van de bruidegom dan de ruimst mogelijke keuze hebben in de winkels. Elk maatje kleiner maakt de mogelijkheden groter. Ik zag het niet direct zo goed zitten, want het was wat te rap na de start van het nieuwe wielerseizoen. Vandaag heeft hij dan een geste gedaan: de trouw is met 2 weken uitgesteld. Alle baten helpen, zei de mug en ze piste in de zee …

Intussen zal ik maar hardnekkig de liften op ‘t werk blijven negeren. Kon ik bij het prille begin vorig jaar na 1 verdieping nog amper mijn naam uitspreken, nu kan ik op de 4de al flink van mijn galoshen maken. Ook daar ben ik al halfweg. Nog even volhouden en ik kan langs de trap tot aan het platdak om te gaan genieten van het uitzicht over de parken in de omgeving. Dan valt het niet zo op dat ik effe sta uit te puffen. En ik kan me altijd uitvinden met de opmerking dat het uitzicht toch adembenemend is …