Pakjesavond…

En hier is het dan, het pakje… Kleine frêle kleindochter 3 kwam nog net op tijd om als Sinterklaaskindje afgeleverd te worden. Loeka heet ze en ze heeft van mooi slapen haar specialiteit gemaakt. Welkom lieve schat!

Romantisch…

Een gesprekje tussen de ukken (relaas van mam):

R: ‘Ik ben op R., maar hij heeft gezegd dat ik voor hem niet besta… We hadden ruzie maar ik weet niet meer waarom!’
L: ‘Oh dat is niet leuk, misschien moet je hem een briefje schrijven… Ik heb met V. nog geen ruzie gemaakt, hij heeft groene ogen, wist je dat mam… Ik heb erin kunnen kijken gisteren want hij zat steeds omgedraaid.’
R: ‘Ok dan…zucht…een briefje…’
Tijdens het eten: L: ‘Zeg, die R. van u, is die romantisch?’
R: ‘Mja, valt wel mee, hoor!’

En ‘Mam’, enigszins verbaasd, zit zich af te vragen of ze dit wel goed gehoord heeft…: ‘romantisch’ begot, 5 en 7 jaar!!!

De madammekes…

Nu ons huis eindelijk geen echte ruïne meer is en al bijna helemaal terug bewoonbaar, wilden de kleindochters heel graag weer eens komen logeren. Vooral Liese zat er op gespitst, want pépé is toch één van haar favoriete speeltjes. Omdat vake en moeke naar een bruiloft moesten, was afgelopen weekend dus geknipt. 

Wat zijn die kleintjes toch groot geworden! Als het even geleden is dat je ze langer dan een uurtje over de vloer gehad hebt, sta je er van te kijken hoe snel zo’n mensje evolueert. 

De zaterdagnamiddag waren ze nog niet goed binnen of ze lanceerden een aanval op de fruitschaal. Liese ging voor de bananen, maar Roos gaf de voorkeur aan de clementines. Met het nodige smoelenwerk erbij. “Mmmmm, lekker zoet!”, maar ze had een snuitje alsof ze azijn gedronken had. ‘t Moet toch vooral theater geweest zijn, want anders had ze het geen 2,5 stuks volgehouden.

De nog niet afgelakte schabben voor de tv en hifi waren leeg en op de juiste hoogte om als teken- en knutseltafel dienst te doen en met één kinderstoeltje en één stapel kleurige kussens als zitjes waren ze zoet tot aan het avondeten.

De halloweensoep vond geen genade “want er zaten niet genoeg slangebloed en vleermuizenbilletjes in” (vrije vertaling: ze zag er niet uit als mijn tomatensoep en er zaten geen balletjes in). De kippenvingers gingen er met des te meer enthousiasme in bij Roos en Liese viel aan op mijn gehaktbrood.

Na het traditionele klim- en klautergeweld op en over Venteke (de hemel zij gedankt voor cortisonespuiten, want het kon nét) werd de badkamer belegerd voor dolle waterpret. Er was geen vraag naar filmpjes of video’s. Daarvoor hadden ze het te druk.

Even was er teleurstelling omdat ze hun “paardendeken” niet hadden (dekbedden met paardenkoppen), maar het grote jeansdekbed vond toch genade. Goed dat het een breed logeerbed is, want met de karrenvracht knuffels tussen hen in was het anders niet gelukt.

De madammekes waren direct in dromenland, maar de nacht van zaterdag op zondag mocht er toch zijn: om halféén “moest” Venteke. In zijn ijver om stilletjes te zijn stootte hij zijn teen en begon dus harop te vloeken. Ikke wakker. Om 2u “moest” Floor, maar dat heb ik nét te laat gehoord, dus dweilen. Om 4u wou Nicky bij ons en merkte ik dat het licht brandde in de logeerkamer. Er was een knuffel zoek. Ze zijn meteen weer gaan slapen. Om 5u (en toen werd het even rood voor mijn ogen) sms’je van Bart: “ben mijn sleutels kwijt-moet dringend huisbaas te pakken krijgen-moet hond uitlaten-weet niet of ik kom vandaag”. Alsof me dat vóór 9u eigenlijk interesseerde… Tegen die tijd lag Venteke te snurken en na elke haal antwoordde Floor met een grom in haar slaap. Nicky flipte bijna en kwam met haar kopje in de holte van mijn oksel liggen om te kunnen slapen. Heb toen de slappe lach gekregen. Daarna liggen luisteren of de kleintjes wakker waren, maar die hebben geslapen tot na 8u. Had ik dat ook maar gedaan…

Na een ontbijt met chocoladebroodjes en vanillehoorntjes, wilden ze even wakker worden met een tekenfilmpje, maar toen pépé zei dat hij met de hondjes naar de polder ging kon moemoe amper volgen met het omkleden van de madammekes want iedereen ging dus mee naar de Schelde kijken.

En vanaf dat moment zijn we dus eigenlijk niet meer binnen geweest. Wat een prachtige nazomerdag, nét op het gezegende moment! Picknicken in de tuin en dan -met een oude jampot- op jacht naar lieveheersbeestjes. Ik gaf die bezigheid een half uur, maar na een uur of 2 waren ze het nog niet zat. Gezien het feit dat onze tuin (én het huis) momenteel belegerd worden door die vlekkenbeestjes, was de oogst aanzienlijk, de handjes zaten onder het stinkende gele vocht en de lucht die vanonder het deksel kwam bij elke aanvulling was om te kokhalzen. maar dat kon de pret niet drukken. Toen de overgebleven vrije beestjes de plaat poetsten, werd het tempo aangepast en de jacht op slakken geopend. Ik denk dat dat aangaf dat de meisjes moe begonnen te worden…

De hulp van pépé werd dus ingeroepen om hen beurtelings in de boom te tillen zodat ze van op hun hoge uitkijkpost (met een stevige greep aan hun broeksband) konden toezien op het aanleggen van een maïsgraf op de akker naast ons.

Naar het schijnt sliepen ze in de auto nog voor ze goed en wel de straat uit waren, vielen ze bijna met hun neusje in hun bord thuis en zijn ze na hun badje direct naar bed gebracht omdat ze omkieperden.

Het heeft bij ons niet veel langer geduurd. Even een hapje gaan eten bij de Italiaan, dan een poging om naar tv te kijken zodat we nog even bij de hondjes konden zitten, maar ik schat dat om goed halftien het licht uitging. Letterlijk én figuurlijk.
 

Huisje…

De kindjes kwamen zaterdag dus bij ons zodat vake en moeke met nog een aantal handlangers de “grote stukken” konden verhuizen.

Omdat zoonlief een aardje heeft naar zijn vaartje en die op zijn beurt evenveel geduld heeft als zijn moeder (geen dus), lagen alle meubels (of toch bijna) al als plankgoed in de living tegen dat Venteke met een geleende camionette voor de deur stond. Hoewel er naar het schijnt op de 4,5 jaar dat de kids in het huis woonden al meer “gerief” bijeengespaard was dan ze dachten, was de laatste doos op haar nieuwe bestemming aangekomen tegen de middag.

Met meer monteurs dan kasten was het op de duur van de gekke om nog op ieders handen te staan zien en te wachten op een plank of een lamp tegen zijn hoofd, dus is Venteke maar naar huis gekomen. Uitpakken en de spulletjes een plaatsje geven was trouwens toch het werk van de vrouw des huizes, dus kon in de namiddag nog het offensief tegen een te lange en te weerbarstige gazon ingezet worden.

Intussen hadden oma en moemoe (dat ben ik dus) helemaal geen moeite gehad om de hondjes en zusjes uit elkaars haren te houden. De hondjes lagen sufjes te soezen in de zetel en bewogen zich enkel om een eindje op te schuiven als de vlek zon opgebruikt was. De zusjes lieten zich eerst door oma voorlezen uit hun boeken, en joelden vervolgens met blinkoogjes omdat moemoe de bak speelgoed naar beneden haalde en omkieperde op de grond. Dat bespaarde de zusjes veel zoek- en sleurwerk en uiteindelijk eindigt het laatste stukje toch op de vloer, dus…

Ik had me op de mini-invasie voorzien en vrijdagavond nog een stevig sandwichbrood en een reuzenfricandon gebakken. Roos had na een halfuurtje al ‘hommer’ voor een ‘boke met niks, met choco’. Ik bezorgde haar het gevraagde, maar gaf haar de raad het boke op de keukentafel te leggen en af en toe een hap te komen nemen. Nicky is nogal aan de zoete kant en een klein kind met een boterham is een makkie voor een hond met veel goesting naar een extraatje. Roos deed perfect wat haar gevraagd werd en zorgde ervoor dat de opgedane caloriën onmiddellijk als sneeuw voor de zon verdwenen door rondjes te draaien via de deuren tussen hal, living en keuken. Waarbij ik me dus afvroeg of het kind er geen trauma zou aan overhouden als we bij de verbouwing dat stuk muur laten verdwijnen…

Liese was intussen naarstig een puzzel aan het leggen, afbreken, leggen, afbreken,… Dat kind kan zich uren bezig houden met knutselen en tekenen, terwijl kleine zus haar babieltje geen seconde stopt met snateren. Nog bleekjes van de koorts bij het begin van de week, was ze aan de rustige kant maar toen de zon warmte begon te geven wilden de meiden naar buiten. Omdat we een vijver hebben waar weliswaar een draad rond staat, maar ik het toch voor geen meter vertrouwde, heb ik ook mijn jas aangetrokken en ben mee naar buiten gegaan, de honden op mijn hielen.

Eerst werden de rotte appels die nog in de vijver terecht waren gekomen met een schepnet opgevist, waarbij elke ‘vangst’ op hoerageroep werd onthaald. Dan werden de bloemetjes bezocht en gegroet. Er werd getuurd naar kikkers (nog te vroeg), naar salamanders (idem), naar vissen (ééntje liet zich heel even zien in de diepte, maar als de reiger nog vaak langskomt zal dat ook rap gedaan zijn) en toen werden de voorbijvliegende hommels geteld. Vervolgens concentreerde Roos zich op de keitjes in het nog altijd in aanleg zijnde waterperkje-met-borrelsteen. Er waren zoveel ‘mooie steen, ik doe hem binnen of hij wordt vuil’-en, dat ik op de duur smeekte om er toch nog een pààr in de tuin te laten liggen. Anders ging het plantfolie vliegen…

Tijd voor soep, nog meer bokes met choco en fricandon zonder bokes (vleesbrood is ook brood), bananen, een appel (Liese) en een appelsien( Roos). Die laatste deed dat duidelijk met de bedoeling om te imponeren, want toen het eerste partje in haar mondje ging lachte ik mij bijna een breuk om haar zure snoet. Maar liever dan toe te geven, heeft ze vol gehouden tot het laatste partje op was, het sap tot onder haar oksels gelopen was (elke overwinning op haar smaakpapillen werd met de plakhandjes in de lucht gevierd), haar onderhemdje en slipje tegen haar sinaasbuikje kleefden van wat langs haar kin en keel naar beneden gelopen was en ze zonder gezichtsverlies kon commanderen dat haar mondje en handjes moesten afgewassen worden. Oma en moemoe durfden allang niet meer in mekaars ogen kijken, want de slappe lach lag gevaarlijk op de loer.

Liese had het hele tafereel zitten aanzien met een blik van ‘val nu dood’, draaide zich naar haar kleurboek en begon aan het zoveelste kunstwerk. Ik kan mij eigenlijk niet meer dan 4-5 woordjes van onze oudste princes herinneren. Ze was zó stil… Eerst dacht ik dat ze nog niet helemaal bekomen was van haar ziekzijn, maar uit moeke’s mailtje van vandaag maak ik op dat onze lieve meid waarschijnlijk met een heel klein hartje zat omwille van het nieuwe huisje. Maar dat is iets wat Liese nog niet zo gauw zal laten zien. Zij is de ‘grote zus’ en houdt zich flink voor woelwater Roos.

Gelukkig had op dat moment Venteke het gazon kort en klein gekregen en dat was het startsein voor een woeste stoeipartij. Ons bleekscheetje ontpopte zich als een halve kwajongen, hing het ene moment aan een tak in de boom, om vervolgens bovenop de gemetste tuintafel te staan gogo-dansen… Pépé is nog altijd Liese’s populairste stuk speelgoed. Gelukkig heb ik die niet in een bak van de trap moeten dragen…

Terwijl mijn Venteke in bad zat, kregen de meiden even een ‘kwaad’ moment, maar net toen ik dacht dat Roos op mijn schoot in slaap ging vallen, ging de badkamerdeur open en kon de dolle pret opnieuw beginnen. Dat die twee gisteren überhaupt wakker geworden zijn in hun nieuwe kamertje, is bijna niet te geloven. Maar ja,… als je als bonus bij je nieuwe huisje een mega-zandbak hebt achter de tuin (er ligt een maïsveld te wachten op de ploeg), kan je toch niet tussen de lakens blijven?

Meidenpraat…

De twee mini-dametjes zijn dus naar school.
Roos nog met mondjesmaat, d.w.z. dat ze nog een paar extra halve dagen vrij heeft. Maar toen ze zus Liese haar brooddoos zag, stapte ze kordaat naar de keukenkast, haalde er een brooddoosje voor zichzelf uit en gooide de half-opgegeten ontbijtboterham er in. “Ikke ook!”

Er staat trouwens geen rem op haar onafhankelijkheidsdrang. Via moeke Tinneke’s regelmatige e-mailrapporten kan ik de avonturen van onze kleindochters volgen als een heerlijk stripverhaal. Als er laarsjes moeten aangetrokken worden: “ikke zelf doen!”. In de autostoel plaatsnemen: “ikke zelf doen!”. Alles wil “ikke zelf doen!” en wee diegene die daar een speld tussenin wil krijgen. Dàt kon ik nog net voor het einde van de vakantie ondervinden. De toon waarop die mededeling gedaan wordt, liegt er ook niet om. Wie een beetje gezond verstand heeft laat elke ambitie om tussen beide te komen varen.

Na de eerste schooldag vroeg juf Peggy of ze “RoosJE” mocht zeggen, want dat vond ze zó lief. Moeke vond dat OK. “Die wordt snel genoeg wijzer”, voegde ze er in haar verslagje aan toe. Ik schat dat de juf tegen het einde van deze week al wel zal doorhebben dat RoosJE een doortastende tante is en liefst brood mét kaas eet. Dus fikken af!
Liese werd door haar “echtgenoot” van vorig schooljaar ( hij had haar ten huwelijk gevraagd met de trouwring van zijn moeder, remember?) verrast met een mooie grote tekening als welkomstgeschenk. Jammer genoeg zat er al onmiddellijk een haar in de boter, want hij had er de naam van “die andere” onder gezet…

Liese mag dan al niet zo’n dondersteentje zijn als haar kleine zus, ze speelt het wel geraffineerd, dat moet ik haar nageven. Ze was zo grootmoedig om er niks van te zeggen. Maar toen hij het vanmorgen met een knalrood hart op bizonmaat wilde goedmaken, is ze hem ijskoud voorbij gelopen zonder een krimp te geven. Moeke kon dus met dat grote hart over straat. Ik vraag me af of het intussen soms al gebroken is…