Aftellen…

Gisteren de eerste dag weer aan het werk na 2 heerlijke vakantieweken op Terschelling.

Mijn postbakje puilt uit van de dienstomslagen, mijn mailbox staat op ontploffen en de telefoon rinkelt al voor ik binnen ben. Yes, we’re back in business!!!

Een paar uur lezen, beantwoorden en (jammer genoeg niet erg veel) deleten later merk ik dat mijn agenda de e.v. 3 weken zo barstensvol zit, dat ik er met geen middel nog een boterham of een kop koffie tussen krijg. Nochtans had ik mezelf dure beloftes gedaan de laatste dag op het strand.

Even bekruipt me de lust om hard weg te rennen. Dan roep ik mezelf tot de orde. Ik kan ook gewoon aftellen naar mijn pensioen, toch? Even rekenen leert me dat ik nog 863 dagen te gaan heb. Of nee, tedju!!! 864! Want de laatste maand is een schrikkelmaand! Knowing my kind of luck…

WW op WWW (8)…

19-25/8/09

Coach:”Wat zijn de wapens die we hebben om WW te doen slagen?”
En dan beginnen de cursisten door elkaar heen te roepen: “Veel water drinken”, “alles nauwkeurig opschrijven”, “goed plannen”…

Goed plannen. Ik hou van plannen. I love it when a plan comes together. Zelfs zonder dikke sigaar in mijn kop. Ik zou er nog méér van houden als anderen ook met mijn plannen rekening wilden houden. Maar nee, ze gooien te graag roet in mijn nauwkeurig getelde points.

Maak ik vorige week toch weer zo’n mooie planning op van wat ik wanneer wil eten en hoeveel. En hoeveel points ik dan op heb en hoeveel ik er kan sparen voor een onverwachte gelegenheid en waar ik er nog kan bij winnen door wat extra beweging te nemen. En wat gebeurt er? Van de eerste tot de laatste dag loopt alles, maar dan ook àlles, in het honderd!

Het o zo belangrijke ontbijt (vorige week nog uitvoerig aan bod op cursus) valt wel 2 keer weg “door omstandigheden”, de andere keren ziet het er “door omstandigheden” helemaal anders uit dan gepland. Idem met 4 zorgvuldig geplande lunches. En over het avondeten wil ik het nog niet eens meer hebben…

En die “omstandigheden” zijn lang niet altijd van het soort dat allicht af en toe wel eens toeslaat.  Nee. Er is regelrechte sabotage in het spel! Stel je voor: vorige week vrijdag komen ze onze nieuwe voor- en achterdeur plaatsen. Ik neem vrijaf en probeer intussen de verstopte afloop van de vaatwasser weer vrij te krijgen. Ineens hebben die mannen geen stroom meer (ze hadden de stekker van hun boormachine in de keuken ingeplugd). Zekering gesprongen? Nee. Hun kabel kapot? Nee. Enfin, ik moest aan een ander stopcontact koffie zetten. Maar toen ik ’s avonds eten wilde klaarmaken merkte ik opeens dat oven en kookplaten ook werkloos geworden waren. Omdat manlief en ik allebei doodmoe waren van een drukke dag, konden we ook de moed niet meer opbrengen om nog naar de oorzaak van alle miserie te zoeken. Het werd dus afhaal, want zelfs opwarm van WW zat er niet in. Dat heb je dan met een combi-oven, he. De oven eruit? Dan ook geen microgolf meer om een prakje te ontdooien!

Zaterdag heb ik welgeteld negen uur bijna nonstop achter het stuur gezeten om voor God en klein Pierke boodschappen te doen. Beweging in WW-context is iets anders dan van hot naar her rijden. Eten en drinken achter het stuur is niet echt veilig, dus mijn maaltijden en tussendoortjes schoten erbij in. Mijn waterrantsoen stond ’s avonds nog bijna onaangeroerd, hoewel ik pluimen kon spuwen van de dorst. Gelukkig was er nog net genoeg gas in de bonbonne om een stuk vlees dood te krijgen op de bbq, een tomaat doorsnijden lukte ook nog net. Maar daarvoor moest ik mezelf al wel moed indrinken met een flink glas wijn. En nog een. En dan bij het eten ook maar. ‘t Was nu toch om zeep. De trend was andermaal gezet.

Zondag begon rustig, maar ik had moeten weten dat dat een gevaarlijke stilte was die een flinke storm aankondigde. De ditmaal geplande bbq is op één of andere manier verworden tot een orgie van verboden hoeveelheden sausjes en vlees. Waarschijnlijk omdat ik toen ook geen zin meer had om te vloeken. Het was tenslotte zondag.

Ergo: gisteren flink afgestraft door de weegschaal. Coach “dikte” het allemaal nog een beetje aan (hoe durft ze!) door te oreren dat 800gr erbij eigenlijk een inhaalbeweging van 1,6kg betekent. Kwestie van de moed erin te houden, denk ik.

Dus. Waar heb ik me dan maar mee bezig gehouden bij thuiskomst? Juist!

Plannen!!!

De Meute…

Zomer. Mooi weer. En een Stuk Natuur dat zich probeert te herstellen van de ingrepen van de mens. Dat laatste zou nog wel eens kunnen slagen ook, gesteld dat die mens er binnenkort definitief zijn tengels van af houdt.

Of ook: voor- of najaar of winter. Slecht weer (en dan heb ik het vooral over slijktoestanden bij eender welke temperatuur). En datzelfde Stuk Natuur.

En dan komt de Meute. Afhankelijk van de oproep (want er is altijd wel iemand die op een idee komt en de anderen “oproept”) is de Meute voorzien van zware botienen en een rugzak of een fiets (aldaniet met héél dunne of erg vieze bandjes) of een jachtgeweer, maar altijd is de Meute omvangrijk, met haast en het idee van “wij zijn met veel, dus het is hier allemaal van ons”.

Als  Einzelganger heb je niet langer recht op de lucht die je dacht in te ademen. Of op een smal strookje waar je ook een beetje van dat Stuk Natuur kan genieten. Of gewoon op wat stilte. Want de Meute pikt alles in. En wat ze niet kan bezetten, maakt ze kapot.

De Meute houdt zich niet aan de paden maar maakt er door overbetreding nieuwe bij. Kwestie van haar stempel op het Stuk Natuur te drukken. In het geval van slijktoestanden kan de Einzelganger thuis nog restjes pad terugvinden tussen zijn tanden, in zijn haren en op zijn kleren, want net als de Meute op zijn hoogte komt moet ze zo nodig een slippertje maken zodat hij van kop tot teen vol smurrie hangt. Hoongelach is zijn deel, terwijl de Meute verder snelt naar de kroeg.

De Meute eigent zich de levens in het Stuk Natuur toe. Zonder enige hinder van respect schiet ze op alles wat beweegt en stelt zich pas achteraf vragen. Dat is dan de goeie Meute. De andere stelt zich geen vragen…

De Meute verovert alles, zelfs het diepste innerlijk van de Einzelganger. Want de stilte wordt aan flarden gereten door schelle roddelstemmen die Story- en andere Privé-berichten delen. Als de Einzelganger niet tijdig in de brandnetels of braamstruiken duikt, wordt hij door de Meute onder de voet gelopen en weggeschamperd.

De Einzelganger kan de Meute slechts op één manier proberen te verschalken: door ’s zondags om een uur of 5 op te staan en naar het Stuk Natuur te gaan, vóór de rotverwende, vernielzuchtige, pretentieuze Meute haar roes heeft uitgeslapen en in beweging komt. Slechts op die voorwaarde kan de Einzelganger met een beetje geluk door het Stuk Natuur wandelen zonder omver gegooid te worden door dikke walmen goedkoop parfum en alcoholadem. En als  het even meezit: zonder “sportsnot” aan zijn kleren…

Who pays the ferryman…?

Op 3 april 2007 stuurde ik onderstaande mail naar de technische dienst van onze gemeente:

Geachte,

Wij wonen sinds ruim 30 jaar in de ***straat  in Kruibeke.

 Bij de aanvraag van de bouwvergunning werd ons opgelegd riolering te steken over de hele breedte van het perceel, wat ook is gebeurd. De eerste jaren waren er geen problemen, maar sindsdien is het landbouwperceel naast ons een paar keer van gebruiker veranderd en het onderhoud van de grachten laat steeds meer te wensen over. Niet enkel de gracht langs de straat, maar ook deze die zou moeten afwateren naar *** zijn nagenoeg volledig dichtgeslibd. Daardoor blijft de inhoud van het riool gewoon staan.

Ongeveer 6 jaar geleden heb ik de burgemeester eens gevraagd of het niet mogelijk was onze riool te laten doorspuiten en er voor te zorgen dat
1) ook het verder afvoeren van het rioolwater gegarandeerd werd (er zit nog een duiker een eindje verderop die ook verstopt is) en
2) dat dit op regelmatige basis zou gebeuren.
Dit werd ons toegezegd en binnen de paar weken kwam een firma langs die de rioolbuis (niet de duiker) vrijmaakte onder hoge druk. Daar is het jammer genoeg bij gebleven en het resultaat kan u zien op bijgaande foto’s. Als er al dynamiek is, gaat die nu de verkeerde kant op. Op foto 1 kan u nog amper de bovenste rand van de buis zien, maar de opening zit volledig onder water. Op foto 2 heb ik geprobeerd een idee te geven van de staat waarin de gracht momenteel verkeert ter hoogte van de plaats waar onze riool stopt. De gracht vanaf de duiker naar *** is zo mogelijk nog in een slechtere staat.

 Ik wil hier nog een keer vragen dat de gemeente een blijvende oplossing zoekt voor dit probleem. Zoals de toestand nu is, kan het niet lang meer duren voor wij met aanzienlijke schade zitten (voor zover dat ondergronds al niet het geval is zonder dat wij daar weet van hebben). In dat geval zullen wij moeten laten uitzoeken wie wij daarvoor aansprakelijk moeten stellen.

 

Ik kreeg prompt (binnen de week) volgend antwoord:

Geachte,

Het probleem waarvan sprake is behandeld op het werkoverleg. De ploegbaas heeft bevestigd dat de riolering is geruimd maar dat nog een overstort naar de baangracht moet geplaatst worden.Dit werk is opgenomen in de planning en wordt deze zomer uitgevoerd.

 Wij hopen u met deze informatie van dienst te zijn,

 

Sindsdien ontbreekt elke reactie op papier, via mail of in de praktijk. De situatie is er enkel op verslechterd. Om te vermijden dat het hele zootje in de gracht naast onze achterdeur en onze slaapkamer gaat staan gisten en stinken, hebben we ons deel van de langsgracht ook niet meer gegraven. Alles zit nu potdicht. Als er een fikse regenbui valt (of zoals enkele weken geleden een echte stortvloed bij een onweer) staat de oprit van mijn schoonouders naast ons blank. Die mensen hebben straks een roeibootje nodig om nog van hun hof te kunnen. Dus stuurde ik op 24/7/2009 volgende vraag aan diezelfde dienst:

Geachte,

Om alle misverstanden uit te sluiten: u bedoelde met “deze zomer” toch de zomer van 2007? Of wordt dat 2010, 2011, … 2070?

Tijdens de recente stortbuien stond de oprit van mijn schoonmoeder naast ons zodanig onder water dat de mensen niet meer door hun hek konden omdat de riool nu helemaal niets meer AFvoert en binnenkort waarschijnlijk zelfs voor AANvoer gaat zorgen.

 Ik stel voor dat we voor het betalen van de gemeentebelasting minstens zolang uitstel krijgen als de gemeente om haar verplichtingen na te komen. Redelijk, toch?

 

Ik weet ook wel dat het nu vakantieperiode is, maar op 28/7/2009 kreeg ik toch minstens al een leesbevestiging. En sindsdien? Nope!

Het is maar te hopen dat we desnoods een beroep mogen doen op die (hopelijk tenminste degelijk gerestaureerde) roestschuit die onze gemeente ooit heeft gekocht van het leger. Die wilden er eigenlijk vanaf omdat het onding totaal nutteloos, zinkensklaar en verouderd was. En eer ze in ons leger iets afdanken… Blijft natuurlijk de vraag: wie betaalt de veerman?

Op onze “minister van tederheid” zullen we maar niet rekenen. Die heeft belangrijkere dingen te doen. Nu hij zo stilaan begint te beseffen (hoop ik dan maar) dat de wekelijkse “betogingen” tegen de potpolder eigenlijk thuishoren in de categorie “kolder”, is hij op zoek gegaan naar een nieuwe manier om de krant te halen:

 

Antoine Denert, de burgemeester van Kruibeke, gaat vrijdag voor de gevangenis van Antwerpen protesteren tegen de opsluiting van Gaby Van Loo, de 62-jarige die haar zoon Dave Annemans hielp ontsnappen uit de instelling van Merksplas.

Denert zal dat symbolisch een dag voor moederdag doen. “Men kan een moeder niet straffen omdat ze haar zoon in nood wil helpen. Dat men ouders straft die hun kind verwaarlozen. Niet omdat ze voor hun kinderen klaarstaan”, klinkt het vastberaden.

De burgemeester hoopt dat hij Van Loon met deze actie vrij kan krijgen. “Ze heeft gedaan wat elke moeder zou doen voor haar zoon”, aldus de naar eigen zeggen minister van Tederheid.

(bron: GvA van 12/8/2009)

 

En dan verschieten ze er van, dat je liever door de grond zou gaan dan te zeggen waar je woont…

Waarom…

… ik maar beter niet naar Italië met vakantie kan gaan: als ik op restaurant een tagliatelle SALMONE bestel, krijg ik een tagliatelle SALMONELLA…

Loterij…

Ik moet al minstens 2 prijzen in een loterij inbrengen, vóór ik kans heb zelf iets te winnen. En dan kom ik meestal thuis met datgene wat ik kwijt wilde, dus veel avance is het niet. Ik had dus moeten weten dat er stront aan de knikker was toen ik bleek prijs te schieten zónder eerst geïnvesteerd te hebben.

In de deli-winkel in ons dorp waar ik meestal mijn lekkere aankopen doe stond onlangs een klein papieren boodschappentasje op de toonbank. Er lagen briefjes bij waar je je contactgegevens op moest invullen en dan maakte je kans op een gratis consult bij een beginnende wellness coach. Meer voor de grap vulde ik op uitnodiging van de winkelierster een briefje in. Krijg ik toch telefoon om een afspraak te maken!

Die was dus gisterenavond. Ik dacht “niet geschoten, altijd mis”. Kom daar aan, vriendelijke mevrouw, de klassieke introductie (“dat extra duwtje om me weer iets aan mijn overgewicht te laten doen, zou ze me met plezier geven”) en meteen een glaasje bij de babbel. Nu begon ik bij dat glaasje al direct nattigheid te voelen (nee, ze had niet gemorst en ik ook niet, het is figuurlijk bedoeld). In plaats van de keuze te krijgen tussen een glaasje fris plat of bruisend water, kreeg ik een wijnglas gevuld met een lauw grauw brouwseltje. Maar ze nam er zelf ook één en nadat zij gedronken had en overeind bleef nam ik ook een slokje. Yep! Ik wist het!

Niks beginnende wellness consulente, platte commerce voor afslankingskruiden en shakes van het merk “X”. Van de agressieve flyers aan bushaltes vlakbij scholen zijn ze nu dus overgestapt op de hype van de wellness centra. Ik gaf al meteen aan dat ik “X” al eens geprobeerd had, jaren terug, en dat ik er mee gestopt was omdat mijn gezondheid me liever was dan dat mooie kleedje dat net niet paste. Maar omdat ze aandrong bleef ik nog even zitten. Al was het me op dat moment al meer te doen om haar op het juiste moment met het juiste argument met beide voetjes op de grond te zetten.

Ik kreeg een pseudowetenschappelijke uitleg die aaneen hing van de gaten (wist zij veel dat ik in een ander leven nog 15 jaar in een fysiologisch labo gewerkt heb). Ik kreeg als toemaatje ook nog het intreurige verhaal van de oprichter van het merk (“zijn moeder jong verloren en dan op zoek naar een goede kuur om alle mensen van de wereld te helpen gezond te eten”: als hij er al eens voor kon zorgen dat alle mensen van de wereld eten hebben tout court!). En als kers op de kruidentaart in shakevorm: de steun en informatie sinds 6-7 jaar van een professor, een Nobelprijswinnaar notabene! Ik deed mijn uiterste best om mijn pokerface intact te houden en liet haar beleefd doordrammen. Aan het eind van haar lange adem wierp ik tegen dat ik toch haar advies om mijn medicatie voor een maagprobleem zonder meer stop te zetten niet zou opvolgen en mezelf niet ging blootstellen aan de mogelijke risico’s vandien, en toen haalde ze de neus op met een “tja, dat zegt de geneeskunde”. En toen had ik haar waar ik haar hebben wilde: was haar Nobelprijswinnaar dan geen collega van de artsen die mij behandelen? Misschien leverde hij wel clandisie voor hen aan? Waarbij de afspraak abrupt afgelopen was.

Thuisgekomen moest ik haar wél nageven dat ze één belofte wel degelijk heeft ingelost: die van dat laatste beslissende duwtje. Op de site van Weight Watchers ben ik gaan kijken waar ik sito presto kan aansluiten bij een cursus, want ik wil weer eens een vast avondje uit voor mezelf. Want ik ben het waard…

Geef…

…de stoefer een brood, want de klager heeft geen nood.

 

Samen in de file

Afgelopen weekend (en vooral zaterdag) stonden op verschillende plaatsen kilometerslange files door reeds lang op voorhand aangekondigde wegenwerken. En prompt sloeg de massahysterie toe. Automobilistenorganisaties noemden het een schande dat er 2 (twee!) rijvakken ineens werden afgesloten. Anderen vroegen zich met nauwelijks gecontroleerde woede af waarom dat nu in het weekend moest en/of waarom het niet ’s nachts kon. Unizo-en-niet-anders wil het niet in de week want dat brengt teveel economische schade mee. En in de vakantieperiode schikt het niet voor de gehaaste toeristen.

Van al die klagers zijn er minstens 85% die enkele maanden geleden nog hel en doemenis riepen omdat die bewuste stukken er zo miserabel bij lagen.
Aan de andere kant: ik heb geen flauw vermoeden welk percentage (maar het zal miniem zijn) zich bij wegenwerken houdt aan de snelheidsbeperking, dus dat 2de rijvak is geen overbodige luxe als barrière voor de mensen die naast die eindeloze rij foeteraars hun werk moeten doen in de stank van nijdig optrekkende en afremmende auto’s en gloeiend asfalt dat onder de wielen van mateloze ecolozen binnen de kortste keren weer zal weggemalen zijn. 
En geen enkele automobilist die zich in eer en geweten afvraagt of het echt nodig is dat hij er op dàt moment langs moet.

 

Samen op de baby drink

De Zoo gaf een heuse baby drink ter ere van olifantenknuffel Kai Mook. Precies 4 weken nadat honderdduizenden met de neus tegen het computerscherm gekleefd zaten om toch zeker geen fractie te missen van de geboorte van het vierpotige kuiken (dat ons dan tóch nog verschalkte), konden de supporters een toast uitbrengen op “hun” babyslurf. Uiteraard was dit ook een marketing truc van de Zoo en vanzelfsprekend was het geen toeval dat de politiek ook achter de tap te vinden was.

Maar het was ook een leuke manier om mensen samen op de been te krijgen met een gezamenlijk gespreksonderwerp. Samen een pint pakken en over “de kleinen” lullen. En de (burger)vader die helpt bevoorraden. Waar, o waar staat er geschreven dat burgemeesters alleen maar zwaar op de hand  mogen zijn? Ze moeten niet allemaal hun gemeente voor schut zetten door het oud ijzer van het leger op te kopen of wekelijks een privé-betoging van elf man en een paardenkop te organiseren (waar dan wél politiebegeleiding op  kosten van de burger bij moet zijn).

Bovendien: die op de “receptie” waren de slimsten, die stonden niet in de file!

Even “on hold”…

De posting van gisteren zet ik even “on hold” want we willen een klachtendossier openen bij de betrokken kliniek. Wordt achteraf zeker weer vrijgegeven.