De vlucht / Suzanne Vermeer

Flaptekst:

Dagmar Vredelings leven wordt ruw verstoord wanneer ze erachter komt dat haar vriend Ruben vreemdgaat. Dan krijgt ze het schokkende bericht uit Mallorca dat haar vriendin Marianne, die daar als reisleidster werkt, is vermoord. Dagmar besluit de waarheid over de dood van haar vriendin te achterhalen en reist af naar het vakantie-eiland. Daar komt ze terecht in een criminele wereld van schone schijn, veel geld en grote belangen…

Recensie:

Van de drie boeken die ik van Suzanne Vermeer zag liggen in de boekhandel, wist ik niet onmiddellijk het welke mee te nemen. Ik heb dan maar op goed geluk een keuze gemaakt en hoewel ik zelf Terschelling als vakantie-eiland had gekozen, leek dit boek het meest voor de hand liggende.
Het begin was wat onwennig, want ik had al in geen jaar nog een boek uitgelezen. Van een serieuze leesdip gesproken! Maar met De vlucht heb ik blijkbaar meteen de goede medicijn gevonden. Het boek was binnen de 24u uitgelezen, gesmaakt en goed bevonden voor een dikke 3*. 
De plot is degelijk en hoewel ik een paar keer het gevoel had -terecht overigens- dat ik al een glimp opving van waar het verhaal naartoe ging, heeft dit geenszins de pret gedrukt. De figuur van Orlando was me wel een beetje te doorzichtig, misschien is het dan ook helemaal zijn schuld dat ik ietsje teveel doorkijkjes kreeg, maar even zoveel keer begon ik achteraf te twijfelen aan mijn (voor)oordeel, dus blijft hij overeind als mysterieuze mister Glamour.
Geen onvervalst meesterwerk, maar heel erg genietbaar en goed entertainment. Ik haal dus ook die 2 andere boeken maar op…
De vlucht/ Suzanne Vermeer is uitgegeven bij A.W Bruna in Utrecht.
ISBN 978 90 229 9608 9
NUR 305

*****

Settimana santa…

Iedereen moet onderhand al van de Semana Sancta in Sevilla gehoord hebben. Wie TVE in zijn kabelaanbod zitten heeft, kan hier de eerstvolgende dagen waarschijnlijk weer beelden van bekijken.

Een andere schrijfwijze, maar dezelfde context voor het concert dat ik gisteren kon bijwonen in de Bijloke in Gent. In dit geval een Corsicaanse polyfonie-aangelegenheid met het ensemble A Cumpagnia op (en naast) het podium.

Voor mij was het de eerste keer dat ik in de Bijloke kwam. Het concert ging door in het Kraakhuis, een kleinere zaal van het complex. Mooi gerestaureerd, sober van inrichting (de muren zijn wit gehouden op een stuk van een oud fresco na) en met een acoustiek die je de koude rillingen bezorgt. Ik heb daar en dan besloten de programmering in de gaten te houden de volgende jaren.

Het concert zelf dan. Het was het eerste in een reeks die gewijd is aan de lamentatieweek. Het publiek werd vanaf 19u al “opgewarmd” door het ensemble El Grillo dat in de foyer uitpakte met werk van Tiburtio Massaino, een voor mij volslagen onbekende componist uit de 16e eeuw. Geheel in de juiste stemming konden we dan onze plaatsen opzoeken in het Kraakhuis.

Hoewel er een podium opgesteld was, werd er regelmatig door de groep een soort processie gehouden in de tussengangen. Dit verhoogde de “echtheidsfactor” en gaf telkens een andere klank aan de stemmen.

Het was uiteraard geen dansmuziek. Maar je moet zeker geen overtuigd katholiek zijn om deze ingetogen, dramatische samenzang te kunnen smaken. Het publiek deelde het enthousiasme van mijn gezelschap en mijzelf. De staande ovatie aan het eind van het optreden verraste duidelijk de 5 zangers. Wat konden ze anders als bisnummer brengen dan het “Diu vi salve Regina”, de nationale hymne van Corsica? Zelfs wie het eiland niet eens weet liggen kreeg kippevel. Kleenex draaide winst.

Terwijl we nog even nakaartten in de foyer beneden (er is er boven ook een) klonken opeens de stemmen boven onze hoofden. Eén van ons ging eens de trap op om te kijken wat er gaande was en ja: letterlijk tussen pot en pint werd het lichtere repertoire boven gehaald. Met spijt in het hart omdat ik vanmorgen door een nijdige wekker al om 6u uit bed zou gezet worden, heb ik  maar ingepakt en mijn auto opgezocht. Een volgende keer neem ik de dag erop vrij. Dan kan ik blijven plakken tot de officieuze toegiften uitgeklonken zijn…

De wraakneming / Martina Cole (999)

Flaptekst:

Joanie Brewer is altijd bang om haar kinderen te verliezen. Niet geheel zonder redenen overigens. Jon, haar oudste, zit in de misdaad en de veertienjarige Jeanette weet meer dan goed voor haar is. Maar het is vooral om Kira, haar jongste, om wie ze doodsangsten uitstaat. Kira is te goed voor een wereld waarin je niemand kunt vertrouwen. Joanies ergste nachtmerrie komt uit als de politie meldt dat er een kinderlichaam is gevonden. Ze denkt te weten wie haar lieve, kleine meisje vermoord heeft. Ondertussen dreigt Joanies obsessie met wraak haar hele gezin ten gronde te richten…

 

Recensie:

Ik ken de achtergrond van Martina Cole niet, maar ik heb sterk de indruk dat ze de schrale kant van Londen van binnenuit kent. De rauwe kant , met mensen die in alle opzichten in het leven staan en er de littekens van meedragen. De diepe kant, waar je niet zomaar uitklautert om tot bij de high society te komen. De kant waar men niet met een Oxford- of Cambridge-accent spreekt, maar je de onverbloemde waarheid in ongezouten bewoordingen meekrijgt.  

De eerste kennismaking met deze auteur kwam er met haar boek Sterke vrouwen en ik was erg onder de indruk. Op basis hiervan ging ik op zoek naar meer van haar. Ik kon een paar maanden geleden een slag slaan, toen ik bij een verkoop 3 boeken van haar voor een zacht prijsje in mijn bezit kreeg. Moordvader moest er gelijk aan geloven. Ook dat boek beviel, zij het niet zo overweldigend als zijn voorganger.

En wat blijkt? Cole heeft met dit boek de traditie van de oude kapelmeesters voortgezet: componeer 1 deuntje dat goed in het oor ligt en vermink het in zoveel mogelijk tempi en toonaarden. Dan heb je in korte tijd een enorm oeuvre op je naam staan en geen dooie kat die het merkt… Althans, dat mag je dan hopen.

Ik merkte rond de helft van het boek alvast wél dat De wraakneming en Moordvader héél nauw verwant zijn. Eerstgenoemd boek heeft haar ofwel zoveel succes gebracht dat ze er een beetje verward van geworden is, óf ze heeft er zoveel tijd en research ingestoken dat ze het onderste uit de kan wilde halen. In elk geval: mits een paar geografische wijzigingen en wat familiale herschikkingen was met Moordvader de siamese tweeling kompleet. Haalde Moordvader nog 4 sterren bij elkaar, de ontgoocheling over deze luiheid weegt zwaar door op de quotering van De wraakneming.

 
*****
 

De wraakneming (2003) van Martina Cole is uitgegeven bij Luitingh-Sijthoff / Amsterdam.
Oorspronkelijke titel: The know
ISBN 90 245 5526 4

Deze recensie aakt deel uit van De uitdaging die 9 maanden lang loopt op Misdaadromans.nl

Moordvader / Martina Cole

Flaptekst: 

Op een warme nacht betrapt de succesvolle zakenman Nick Leary een gewapende inbreker in zijn studeerkamer. Met een honkbalknuppel slaat de woedende Nick Sonny zo ongeveer tot moes. Als hij is uitgeraasd ziet hij zijn echtgenote Tammy en hun twee zoontjes in afschuw kijken naar wat hij heeft aangericht. Iedereen heeft begrip voor Nick, die immers niet méér deed dan zijn gezin beschermen. Maar Nicks leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Hij begint zich steeds extremer te gedragen, wat grote gevolgen heeft voor de mensen om hem heen…

 

 

Recensie: 

Na “Sterke vrouwen” was ik gewonnen voor de stijl van Cole. Geen paginalange zinnen. Geen onwerkelijke figuren. Mensen van vlees en bloed, die de rauwe kant van het leven hebben leren kennen en er niet méér woorden aan vuil willen maken dan het waard is. 

Toen ik dan bij een uitverkoop ineens 3 ander boeken van haar kon “scoren”, liet ik die kans niet liggen. Zo kwam ook “Moordvader” in mijn bezit. 

En opnieuw laat Martina Cole zien dat ze de kunst verstaat om haar personages beetje bij beetje te ontdoen van alle uiterlijke schijn. Een beetje zoals je een ui pelt. Niets is wat het lijkt, niemand is de persoon voor wie de buitenwacht hem al die tijd gehouden heeft. En als de laatste laag wegvalt, staan zelfs de naaste mensen in zijn of haar leven ver(ont)steld te kijken…

In “Moordvader” leren we een paar mensen kennen die in de goot geboren zijn. Sommigen slagen erin daar uit te klimmen en het te maken in het leven. Anderen sterven waar ze het levenslicht zagen: aan de zelfkant van de maatschappij. Maar kan je die valse start voorgoed uit je leven bannen? Kan je alle sporen van vroeger wissen? Of komt je geschiedenis altijd terug, als een boemerang? Net op het moment dat je zelf ging geloven dat je goed weggekomen bent…

Martina Cole schuwt de rauwheid van het bestaan niet in haar boeken. Ze beschrijft de onderkant van onze samenleving met felle halen van haar pen, zonder iets te verbloemen. En toch zijn haar personages nooit alleen maar goed of slecht. Allemaal hebben ze hun weke of sterke kantjes, hun gevoeligheden of harde schil. Het zijn mensen van vlees en bloed, met twijfels die hen meestal onverwachts in het gelaat spuwen en hen een spiegel voorhouden die ze gebroken en onder het stof dachten…

 

 *****

 

Moordvader van Martina Cole (2004) is in het Nederlands uitgegeven bij Luitingh – Slijthoff in Amsterdam.

 

Oorspronkelijke titel: The graft

ISBN 978 90 210 0321 4

999 (2)…

 De Groote Uitdaging is dus van start gegaan. Op Misdaadromans.nl zijn de categorieën net iets anders uitgevallen dan die welke ik zelf gekozen had, maar gelukkig loopt één en ander wel gelijk op. Ik geef dus voor de volledigheid ook de “officiële” lijst van de uitdaging weer:

1. Sentiment: De wereld een reiziger / Cees Nooteboom. Eigenlijk omwisselbaar met 4 (de buren), maar dat leg ik daar dan even uit. Beiden liggen me zeer na aan het hart. Nooteboom is de man die me de wereld van de reisverhalen heeft ingetrokken en nooit meer losgelaten.

2. NTL: De vliegeraar / K. Hosseini (had ik al staan)

3. 7 hoofdzonden: De wraakneming / M.Cole (idem)

4. De buren: Het verboden rijk / Jan Slauerhoff. Ik had hier eerst Tess Gerritsen staan. Had ik nog nooit iets van gelezen. Uiteindelijk bleek dat -ondanks de erg Nederlands klinkende naam- een Amerikaanse te zijn. Oeps! Ik leerde Slauerhoff eerst waarderen als dichter via de muziek van wijlen Dirk Van Esbroeck. Pas later ontdekte ik dat hij ook essays geschreven had. Dit boek wacht al een tijdje om gelezen te worden.

5. De wereld rond: Geheime notities van don Rigoberto / Mario Vargas Llosa. Ik las eerder van dezelfde auteur De oorlog van het einde van de wereld. Benieuwd of ook hier het bloed tussen de pagina’s uitdruipt…

6. De lezer:  Ik voel mij aangesproken, maar wacht even af om daar een datum op te plakken. Het is de rubriek waar “de lezer” een leesdagboek bijhoudt en zijn/haar wedervaren tijdens het lezen beschrijft. Afhankelijk van waneer er geen kandidatuur is voor een bepaalde maand of er eens een ander type boek gevraagd wordt, kan ik hier ook mijn leesdagboek insprokkelen. Ik heb al zo’n donkerbruin vermoeden welk boek daar voor gaat in aanmerking komen…

7. Scandinavische misdaden: Hier wil ik wel eens terugkeren naar Arnaldur Indridason, maar ik weet nog niet welk boek.

8. Bella Italia: Camilleri staat al een tijdje op mijn to do-lijstje. Wordt bij Ine en elders hoog van opgegeven en ik heb er nog steeds niets van in handen gehad. Overigens krijg ik al de lachstuipen als ik zijn naam zie staan, want de eerste keer las ik Calimero en dat blijft maar hangen. Hopelijk verspreek ik me niet bij de boekenboer.

9. Vijfsterrenboeken: Houvast / Harlan Coban. Een schrijver waar sommige mensen hoog van opgeven, maar waar ik nog niet aan toe gekomen ben. 999 is hier een goed excuus voor. Misschien blijkt dat achteraf niet eens nodig.

 

Met 3 gelijklopende titels op 18 kom ik dus op 15 boeken en evenveel recensies uit. Op 9 maanden. Ik ga er vast aan beginnen…

999…

… is geen nieuw alarmnummer. Het is de aanduiding van een heerlijk leesinitiatief waarbij het de bedoeling is om vanaf 1/1/2009 en tegen uiterlijk 9/9/09 (vandaar) in 9 verschillende categoriën 9 boeken te lezen én te bespreken. Als ik goed kan rekenen zijn dat 81 boeken. Dat haal ik dus niet. Maar op het forum van Ine Jacet willen we met z’n allen samen aan dat aantal komen.

Voor mij is het een goede reden om eens grote schoonmaak te houden in mijn NTL-stapel. Dat is in lezerskringen de geijkte afkorting voor “nog-te-lezen”-stapel.

In een eerste fase heb ik al een lijstje gemaakt voor mijn persoonlijke challenge:

1. Een uitzonderlijk jaar: ?
2. Ver van huis: ?
3. Beroemde onbekenden: Publiek geheim / J. Bernlef
4. Dikkerdjes:  “De blinde huurmoordenaar” / M. Atwood
5. Nobele onbekenden: Fietsen op het dak van de wereld / G. Vancraeybex
6. 1-dags boeken (zo dun of spannend dat ze in 1 dag uit zijn):   “Het Spaanse van Spanje” / C. Nooteboom
7. Allemaal fantasy:   “HP en de vuurbeker” / JK Rawling
8. Middeleeuwers:   “Een ladder op de aarde” / H; Nolthenius
9. NL literatuur na 1950:   “Een lied van schijn en wezen” / C. Nooteboom

Uiteraard is daarmee de NTL-stapel nog niet eens gehalveerd, dus als alles meezit (en ik heb de boeken uit de collectieve opdracht gelezen!) , kan ik nog eens opnieuw beginnen met andere titels en zelfs met andere selectiecriteria. Wie ook zin krijgt, kan eens gaan kiezen uit deze lijst of er voor zichzelf nog ideeën aan toevoegen.

 

Om al een beetje in de stemming te komen heb ik de NTL-stapel al aangesproken. “De poorten van Damascus” van Lieve Joris ligt de eerstvolgende dagen steeds binnen handbereik…

Ademloos / Kim Moelands

Kim Moelands wilde met haar solodebuut een monument oprichten voor haar overleden liefde Ron, voor haar vrienden en familie die hen door dik en dun hadden gesteund, maar vooral voor de liefde en het leven. Ze schrijft dat ze geen slachtoffer wil zijn, maar tenvolle wil genieten van de streng gelimiteerde tijd die haar lichaam en haar ziekte haar laten.

En zo werd Ademloos een boek dat de lezer meesleept van de éne sterke emotie naar de andere. Van hartverscheurend verdriet via explosieve ingehouden boosheid tot klaterend en schaterend geluk, het hele pallet wordt gebruikt om het betoverende portret van het leven en deze levenslustige vrouw te schilderen. Niet (of net wél) voor gevoelige zielen. Het is een levensverhaal dat helemaal uit de band springt door de kracht, de liefde voor het leven en voor de liefde.

Een speciaal compliment voor de bedenker van de cover ook. In een tijd waarin omslagontwerpers zich graag verschuilen in makkelijke commerciële trends, bedacht Sander Verheyen een beeld dat zó totaal en geheel perfect weergeeft wat de inhoud van het boek bevat. Het kan niet anders of het kwam recht uit zijn hart.

Een boek dat zeker thuishoort op Pakjesavond of onder de kerstboom. Doe er een doos Kleenex bij. Voor de ontroering, maar ook voor de vreugdetraantjes…

*****

 

 

Ademloos van Kim Moelands is uitgegeven bij Mistral onder ISBN 978 90 499 5094 1

Deze recensie en vele van de recensies, interviews en columns van Kim zijn te vinden op www.ezzulia.nl .

Het vierkant van de wraak / Pieter Aspe

Hoewel nagenoeg het hele Belgische grondgebied gebruikt wordt om de actie te spreiden, speelt het verhaal zich toch af binnen een zeer selecte groep. Van bij de aanvang worden de limieten uitgezet. Dat de uiteindelijke ontknoping toch nog een verrassing inhoudt, is de verdienste van P. Aspe. Hij laat in dit eerste boek met Van In en cie. zien dat hij het genre onder de knie heeft.

De lezer wordt op een ingenieuze wijze misleid met verwijzingen naar mogelijke samenzweringen, die op het einde oplossen als een rookgordijn in de tocht.

Pandora / Pieter Aspe

Het is voor één keer niet snikheet in Brugge. En het is verdacht rustig bij moordzaken. Geloof het of niet: Van In verveelt zich te pletter! Om de tijd te doden (en hopelijk niet meer dan de tijd) haalt hij een “cold case” onder het stof uit. Slechts enkele weken voor het dossier verjaart, gaat hij graven in een drievoudige moordzaak van twintig jaar geleden. De slachtoffers van toen waren niet eens van de minsten, dus het kleinste kind weet dat daar geheid miserie van komt.

Ik had bij het vorige boek toch gezworen eens een rondje uit te zitten en het nummer twaalf onaangeroerd bij de boekenboer te laten liggen? Mooi niet dus. Om mezelf nog een beetje te verantwoorden trachtte ik een air van tegenzin hoog te houden, maar na amper een paar bladzijden was ik alweer verkocht. De boeken van Aspe lezen nu eenmaal zo vlot als hij ze lijkt te schrijven: aan TGV-tempo. Er worden nog steeds naarstig hoog- en laagstandjes afgewerkt, maar Van In heeft zich dit keer zo diep in de nesten gewerkt, dat hij toch ook een behoorlijke portie politiewerk moet doen om heelhuids uit het boek te komen. Terug naar het betere werk, dus zitten we alweer nagelbijtend te wachten op nummer 13.

Affodil,
19 mei 2003,
voor Crimezone.be

Speeltje / Patrick Bernauw – Guy Didelez

Een defensieminister wordt door zijn secretaresse –bloedmooi en een gewiekste maffiadochter- tot een betwistbare aankoop van legermateriaal verleid. Papa haalt de bestelling binnen, de dochter krijgt een stevige commissie en de minister een vette kluif in Zwitserland. Maar dochterlief wil papa bewijzen dat ze haar eigen zaakjes kan regelen en speelt dubbel spel. En dan begint alles fout te lopen: de vlucht naar het geld en de vrijheid wordt een ontvoeringsverhaal. Naast de opzij gezette concurrent (ook geen onbeschreven blad), een afgepoeierde naaktfotograaf en de Staatsveiligheid, beginnen nog een paar ongure tweederangsfiguren en een jong stelletje toeristen door- en over mekaar heen te krioelen.

Tot waar het over gesjoemel met contracten gaat, is het verhaal erg realistisch. De kranten staan regelmatig bol van dergelijke verhalen. Maar wat er achteraan komt, raakt kant nog wal. In de hoop een dynamisch ogend scenario om te vormen in een vlotte roman, wordt er voortdurend over- en weer geflitst tussen verschillende locaties. Hoofdstukken van nauwelijks een bladzijde lang en zonder enige echte relevantie in het verhaal wisselen mekaar af. De karikaturale personages krijgen enerverende teksten op te zeggen. De Griezel (zelfs voor de keuze van de nick names zijn de auteurs blijkbaar bij Grimm en andere sprookjesschrijvers te leen gegaan) tart werkelijk alle verbeelding. De vieze praatjes in de vorm van kinderrijmpjes gaan na een paar minuten zó op de zenuwen werken, dat je het boek enkel uitleest omdat je iemand nu eenmaal een recensie beloofd hebt en die niet wil schrijven zonder het hele boek gelezen te hebben.

Je moet altijd oppassen met de verfilming van een goed boek. Meestal valt de film tegen. Maar omgekeerd is een snel scenario ook ongeschikt voor een bewerking als boek. Een roman en een film zijn twee totaal verschillende media, ze hebben niets gemeen, zijn niet voor mekaar gemaakt. Waarom wil men ze toch altijd proberen combineren?

Affodil,
19 maart 2003,
Voor Crimezone.be