Nieuwemaan / Axel Bouts

Bouts heeft zijn boek in drie bijna losstaande hoofdstukken verdeeld, wat op zich een goede vondst is.

In het eerste deel krijgen we te maken met de slaperigheid en de clangeest van een Vlaams dorp, de ontzetting als er plots drie jonge vrouwen kort na mekaar dood aangetroffen worden in de buurt van het kasteel van de baron en met Jan Toets, de politie-inspecteur die het raadsel zal moeten ontwarren.

Het tweede deel laat ons binnenkijken bij Hubert baron d’Aubrey. De openlijke en verdoken vijandigheid tussen de familieleden, de komst van de bloedmooie secretaresse, de grote en kleine kuiperijen in en rond het kasteel vormen het decor waartegen het drama zich ontwikkelt.

In het derde hoofdstuk moet Toets dan met de oplossing komen. Hij doet dat ook, maar in de epiloog komt alles weer op de helling te staan.

Deze eerste kennismaking met Axel Bouts heeft een verdeelde indruk op mij gemaakt. In de eerste twee hoofdstukken wordt heel goed de sfeer in en rond het kasteel beschreven. De personages worden goed uitgewerkt, de spanning wordt gepast opgedreven. Jammer dat het onderzoek en de oplossing van de misdaad er dan wat rafelig achteraan komen in hoofdstuk drie. Alsof Bouts daar eigenlijk liever onderuit gewild had.
Wat ook een beetje op mijn zenuwen begint te werken, maar dat is niet de schuld van deze auteur alleen, is dat iedereen tegenwoordig zijn boek wil “ophangen” aan de kapstok van bekende voorgangers. Wie niet aan het handje van Geeraerts meeloopt, wil Aspe binnenhalen of Christie’s Poirot opvoeren om wat meer glans aan de vertoning te geven. Het kan voor één keer best grappig en goed gevonden overkomen. Maar de laatste tijd ben je als lezer blij als je alvast dàt weer achter de rug hebt.
De epiloog is dan weer een goede vondst, die de snel-snel ontknoping deels goed komt maken.

Al met al een onderhoudend boek, met een vlotlezende schrijfstijl, hoewel de woordafkappingen in de dialogen soms wat storend werken. Een breuk in de spanning, net op het cruciale moment maakt van Nieuwemaan nèt niet wat het had kunnen zijn. Maar het is zeker geen reden om het boek links te laten liggen.

Affodil,
Crimezone,
18/1/2004

De Da Vinci Code / Dan Brown

Een aantal jaren geleden kwam Umberto Eco met een boek waarin het thema van de Orde van de Tempeliers centraal stond: “De Slinger van Foucault”. Omdat ik toen ademloos blad na blad verslond, waren de verwachtingen ook nu hoog gespannen. Té hoog, naar spoedig zou blijken.

Van bij het begin had ik het gevoel dat ik een afgekeurd kladje van Eco’s meesterwerk in handen had. Omdat de Italiaanse auteur de perfecte balans vond tussen mysterie, informatie, spanning en een stevige verhaallijn, ben ik na het lezen van zijn boek maanden zoet geweest met het zoeken naar meer informatie over het thema. Of hoe een gedreven lesgever met een vlotte schrijfstijl zijn publiek weet te boeien tot lang nà het einde van het college.

Daarentegen zwalpt Brown onherroepelijk rond in een meer van pseudo-informatie waar hij soms zelf de oever niet meer van ziet. Het resultaat is dat ik herhaaldelijk de interesse voor het onderwerp dreigde te verliezen. En voorlopig hoeft het ook even niet meer voor mij.

Naast de storende gelijkenissen met “De Slinger…” (en daarbij heb ik het niet over historisch vastliggende elementen, want daar kan je natuurlijk niet omheen), moest ik vaststellen dat Brown nog wel vaker leentje-buur speelt. Zo had ik vb. de truc voor de ontsnapping uit het Louvre al eens op tv gezien en kreeg ik nog wel vaker tijdens het lezen van die verschrikkelijke “déjà vu” momenten.

Brown wil uitpakken met de (te) vele resultaten van zijn research. Daardoor verliest hij de aandacht voor het verhaal zelf. De intrige verzwakt zienderogen, waardoor de lezer na 2/3 van het boek al kan weten wie de aanstichter van het kwaad is. En het einde van het boek is typisch Amerikaans: een zeemzoete finale met violen en schilderachtige vergezichten, ondergaande zon incluis.

Kortom: “DDVC” kon mij maar matig bekoren. Driewerf applaus voor de marketing, maar geen verzoek voor een bisnummer.

De Roos van Cimarron / J. L. Burke

Een Texaanse advokaat , ex-politieagent en ex-assistent openbare aanklager, wordt gevraagd de verdediging op zich te nemen van een tiener. De stille knaap wordt beschuldigd van verkrachting en moord. In zijn speurtocht doorheen het dossier stuit Billy Bob Holland op een aantal onwaarschijnlijke blunders tijdens het onderzoek. Zó onwaarschijnlijk, dat het bijna niet anders dan kwaad opzet kan zijn. Lucas Smothers moet overduidelijk opdraaien voor de daden van iemand anders. Maar wie wordt hier in bescherming genomen? Kandidaten genoeg, want de politie heeft meer dan één reden om niet met het juiste verhaal aan te komen. Maar om daarvoor de nodige bewijzen te verzamelen moet Holland afrekenen met heel wat tegenkantingen. Uiteindelijk zal hij ook met zijn eigen verleden in het reine moeten komen als hij zijn kliënt wil laten vrijpleiten.

Op zich een prachtige plot. Ook de schrijfstijl is prettig om te lezen. Burke heeft zijn reputatie van beste hedendaagse Amerikaanse misdaadauteur niet gestolen. Het boek leest vlot. In de verhaallijn zelf zitten geen onwaarschijnlijkheden. Dit boek nodigt zeer zeker uit tot enig zoekwerk naar andere titels van dezelfde schrijver. Ik hoop alleen dat zijn verhalen zich niet allemaal in Texas afspelen, want ik heb nu eenmaal een huizenhoge aversie tegen het lukrake vuisten- en knuistenwerk à la John Wayne.

Affodil,
Voor Crimezone.nl,
16/02/03.

De brandhaard / Patricia Cornwell

Kay Scarpetta wordt bij een verdachte brand geroepen. Een jonge vrouw wordt levenloos en met merkwaardige verminkingen teruggevonden.

Korte tijd later doet zich een vergelijkbaar incident voor en weer is het ooit beeldschone lichaam zwaar verminkt.

Dan beginnen een aantal lijnen samen te vloeien: Lucy’s verleden speelt een grote rol in het verhaal en krijgt onrechtstreeks een noodlottige greep op het leven van haar tante.

Een verhaal vol gruwelen, uitgedacht door 2 totaal verknipte geesten. En de spanning is te snijden tot het laatste moment.

Affodil,
Crimezone,
12/10/2003.

Het eindstation / Patricia Cornwell

In Aspe’s Brugge is het (bijna) altijd bloedheet. In Cornwell’s Richmond/Virginia lijkt het eeuwig Kerstmis te zijn. De derde Kay Scarpetta die ik lees en weer is het aan het sneeuwen. Maar hier houdt de vergelijking op.

Hoewel ik op bepaalde ogenblikken wel wat sceptisch stond tegenover één of andere wending in het verhaal, kan ik niet zeggen dat de vaart uit het boek gehaald werd of op enig moment de spanning verslapte. Naar het einde toe werd ik wel wat ongeduldig en moest ik alle zeilen bijzetten om toch niet even te gaan spieken op de laatste bladzijde. Het duurde allemaal zo vreselijk lang. Kinderachtig, natuurlijk. Hoe kan het anders dan goed aflopen voor dr. Scarpetta? Maar toch zat ik ongemakkelijk in mijn stoel te schuiven en wilde ik met elke bladzijde –net als de pathologe zelf waarschijnlijk- dat het al maar voorbij was. En is dàt niet net wat een auteur boven de middenmoot uittilt?

Affodil,
23/9/2003,
Crimezone.be.

Onnatuurlijke dood / Patricia Cornwell

Geheel in de geest van 9/11 en de hele terreur-hysterie die zich van de VS sindsdien meester gemaakt heeft enerzijds en met een fenomeen dat de laatste tijd meer en meer in thrillers opduikt (een cyber space challenger) anderzijds en toch is dit verhaal gebaseerd op oeroude menselijke instincten en zwakheden. Jaloezie, afgunst, machtswellust, … niets menselijks is deze eigentijdse killer vreemd.

Een ijzersterk thema, uitgewerkt volgens de regels van de kunst. Je hebt als lezer voortdurend de angst dat je de krant van morgen in handen hebt.

Affodil,
Crimezone.be
23/9/2003.

Rigor mortis / Patricia D. Cornwell

Op het moment dat het vonnis van een terdoodveroordeelde voltrokken wordt, vindt men het lichaam van een vermoorde jongen, compleet met het signatuur en de vingerafdrukken van de terechtgestelde.
Kay Scarpetta wordt met het pathologisch onderzoek belast en komt steeds dieper in het moeras van een complot terecht. Als zij zelf verdacht wordt, moet zij de hulp van haar geniale nichtje inroepen om haar onschuld te bewijzen.

Dit is mijn eerste Scarpetta en ik ben er meteen van gecharmeerd. Het is altijd wel een beetje wennen aan het idee dat een patholoog-anatoom voor detective gaat spelen, maar naar mijn gevoel doet Scarpetta dat met verve. In het begin had ik de neiging om steeds te vergelijken met Sam Ryan. Maar al snel bleek die vergelijking niet volledig op te gaan. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan Scarpetta. Het verhaal is logisch opgebouwd. De spanning wordt volgehouden tot het einde. Er zitten geen opvallende lijnbreuken in. Zoals iedereen heeft ook Scarpetta een verleden, maar het verklaart enkel haar reacties van het moment, het wordt niet te pas en te onpas opgerakeld om gaten in het verhaal te stoppen.

Ik heb dit boek met belangstelling en stijgend enthousiasme gelezen. Intussen liggen er al 3 nieuwe Scarpetta’s op hun beurt te wachten. Alweer een nieuwe verslaving, naar ik vrees.

File / Patrick De Bruyn

De snelweg als moordscène. Het is geen splinternieuw gegeven. We lezen wel eens vaker over een lastige getuige in een onderzoek die zonder pardon van de baan gereden wordt.
Dat de Russische maffia deze methode gebruikt om binnen één dossier een aantal dwarsliggers te liquideren maakt de kans op ontdekking natuurlijk wel groter. Vandaar dat ze hun “techniek verfijnen”.

Een file als camouflage voor een moordaanslag. Je moet er maar opkomen. Nu zijn de jongens van misdaadsyndicaten meestal niet van enig cynisme gespeend, maar hiervoor moet er toch iets heel erg mis zijn in je hoofd. De vraag is of je dan nog gewag kan maken van terrorisme als dekmantel. Is dit geen terrorisme pur sang, dan? Heeft terrorisme altijd een politieke achtergrond nodig? Kan het ook gewoon voor de fun?

Of is heel dit verhaal gewoon het gevolg van de complotparanoïa van de verteller? De terreur van de verbeelding? De vonk net vóór de burnout?

Veel vraagtekens en er blijven er nog genoeg over nadat de lezer de laatste paragraaf achter de kiezen heeft. En net dàt maakt van het boek een thriller. Ik vond het thema nogal vergezocht. Uiteindelijk zijn er toch mogelijkheden zat om je tegenstrevers uit de weg te ruimen (excusez le mot), dat je er niet elke keer een bloedbad én een verkeerschaos moet van maken. Maar aan de andere kant … Het is dan weer zo overtuigend verteld, zo heel erg van binnen uit … Weet de man achter het boek iets meer dan de lezer? Dan toch maar de grote wegen vermijden als we uit vakantie weerkeren? Of zijn bij mij de stoppen nu aan het doorslaan?

*****

Affodil,
Voor Crimezone,
14/9/04

Verminkt / Patrick De Bruyn

Een moeilijk boek. Om te lezen, maar vooral om te recenseren. Omdat het een heel dubbel gevoel achterlaat. Ik ben er in beginnen lezen en kon het boek amper uit handen leggen als ik iets anders te doen had. Het sleurt de lezer van bij de eerste bladzijde mee in een spiraal van tegenstrijdige gevoelens. Maar op een bepaald punt, even over halfweg, heb ik het opeens dichtgeklapt en het is een hele tijd onaangeroerd blijven liggen. Niet omdat het me niet meer aansprak, maar het is zó confronterend dat je er als lezer ongemakkelijk van wordt. Pas na een paar weken ben ik er terug aan begonnen, schoorvoetend eerst, maar uiteindelijk ging het dan in één ruk tot het eind uit.

Een gezin wordt slachtoffer van een gruwelijk misdrijf. Elk van de gezinsleden reageert op zijn/haar manier op het gebeurde en probeert het een plaats te geven in wat rest van zijn/haar toekomst. Doordat de verwerkingsprocessen zo verschillend verlopen, worden de barsten in hun relaties uitvergroot en op de spits gedreven.

De man, die naast zijn werk ook zijn gezin dreigt te verliezen, roept de hulp van de pers in om mogelijke getuigen van het misdrijf op te sporen. Hij stapt daarmee in een moeras dat hem langzaam maar zeker naar beneden zuigt. In zijn poging de waarheid aan het licht te brengen krijgt hij af te rekenen met de goorheid van de sensatiepers, de ongezonde nieuwsgierigheid van de ramptoeristen, het opportunisme van bepaalde belangengroepen en de weinig begripvolle houding van de politie. Pas als er geen weg terug meer is, beseft hij dat de rol van slachtoffer als een besmettelijke ziekte is, waar iedereen liever ver vandaan blijft. Een uiterst pijnlijke bewustwording, die vlijmscherp op de lezer wordt overgebracht.

Het is niet zozeer het verhaal over de zoektocht naar de schuldigen, dan wel de nietsontziende psychologische ontleding van het slachtoffer dat achterblijft met zijn leed.

Een aanrader voor de liefhebber van de psychologische thriller.

*****

 

Affodil,
Voor Crimezone,
25 juni 2004.

Lokaas / Luc Deflo

Uiteraard begint dit boek met de bewering dat iedere overeenkomst met bestaande personen en toestanden louter fictief is. Om meteen over te schakelen tot de bijna-werkelijkheid. Dat de extreem-rechtse commandant Johan Dewolf die enkele jaren geleden bij de rijkswacht in het Brusselse nog de scepter zwaaide zomaar in het boek gestapt is, zal dan ook wel toeval zijn? Hij mag dan maar hopen dat Deflo geen profetische gaven heeft. Misschien niet zo’n slecht idee om tijdig in het politieke verdomhoekje onder te duiken.

Hoe het ook zij, Bosmans en Deleu hebben andermaal de handen vol. Naast de moord op de rijkswachter zitten ze ook nog met onrust in de drugs scene. Of één en ander met mekaar in verband staat, moet de lezer zelf maar uitzoeken.

Vast staat, dat dit weer een sterk verhaal is en dat Deflo zijn reputatie van het eerste uur alle eer aandoet. Na Antwerpen en Brugge heeft Mechelen zich definitief op de thrillerkaart geplaatst.

Affodil,
Crimezone,
22/8/2003.