Toch al een beetje in de stemming komen…

Op het werk is het sinterklaasfeest al achter de rug, dus kan het nu wel… Gisteren ben ik al volop ideetjes gaan opdoen in een bloemen- en plantenzaak in onze buurt waar ze elk jaar prachtige dingen verkopen voor kerst. En natuurlijk kon ik niet met lege handen naar huis. Ik werk maar tot 18 december, dus kan ik maar beter nu al een beetje de sfeer erin brengen. Anders is het de moeite niet. Morgen zijn trouwens de laatste interventieploeg- en werkgroepvergaderingen van het jaar, dus dan is de stemming al wat feestelijker.

Thuis wacht ik nog even tot de meiden hun schoen komen leegmaken. Maar één voorbereiding is vast gestart: de opbouw van een zelfgemaakte kerststal. Dat gaat in fasen en deze week was fase 1: het geraamte van de stal is geplaatst. Een 3-tal grote takken die Venteke uit een knotwilg gezaagd had vorige week werden samengebonden in wigwamvorm. Evenveel kortere dwarsliggers moeten de constructie wat steun en stevigte geven. Daar komen dan dunne twijgen op bij wijze van vloer (het wordt dus een beetje een combi van wigwam en paalwoning, bedenk ik me  nu). Ik hoop maar dat de honden niet op het idee komen om er in te gaan liggen, want of het daarvoor stevig genoeg is…

In een later stadium moet dit bekleed worden met takken zodat er een dak op zit. Jammer dat we een paar jaar geleden een kalfsvel en een schapenvacht hebben weggegooid, dan hadden we die kunnen gebruiken als tentdoek. Maar het eerste ruide verschrikkelijk en de 2de was niet meer schoon te krijgen nadat de hond van onze jongste er zijn kakdoos van gemaakt had

Dat kerststallen bouwen wil bij ons nog wel eens alternatief uitpakken. Een paar jaar geleden deden we het ook: een verfomfaaide kartonnen doos, afgedekt met een stuk plastic zak. De beelden waren vervangen door petflessen met foto’s en artikels uit de krant: een foto van een vluchtelingenkamp, een artikel over daklozen, … en in de kribbe een blikje met een reklame voor foie gras erop geplakt. De bedoeling was naar ons gevoel vrij duidelijk: ook even stilstaan bij de mensen die het met veel minder moeten doen dan wij en bij al die dingen die de natuur bedreigen.

Toen de meiden binnen kwamen riep Liese gelijk (wijzend op dat vluchtelingenkamp):”dat zijn die kindjes die geen huis hebben om een kerstboom in te zetten”.  Ze was toen nog geen 4, maar best al bij de pinken. Mijn moeder reageerde net even anders. Ze eiste dat we die dingen weghaalden, want dat verpestte de feestsfeer. Mooi niet!

… en bij valavond thuis…

 

 

 

 

Grappig hoe enkel nog een paar constructies van de mens op zo’n moment kleur hebben. De natuur zelf vond zwart/wit mooier…

Winter in Antwerpen…

Vanop de 8ste verdieping van onze campus: het “groen” van Antwerpen heeft een winters kleurtje gekregen.

Inkijk in het Middelheimpark:

 

Kunst op de campus:

 

Maar Moeder Natuur kan er ook wat van:

Brief aan een vriend / Hendrik Marsman

Tracht, na uw vijftigste jaar,
langzaam te leren, dat het goed is
als de bladeren vallen;
de sterken worden dan toch nog lang niet gerooid;
zeg tot uzelf: ‘ik wil pas vallen
onder den winterstorm’,-
mij kan soms nu het verlangen al overvallen
naar onze latere jaren,
als ik niet meer gekooid
in dit zwerfziek verlangen
wonen zal in het huis aan de brede rivier.
hoe goed zal het zijn
de dagen te laten verstrijken
met roeien en jagen;
om verweerd en rijzig het land te doorlopen
en te ervaren dat het verhaal van ons leven
den slag van het water gaat krijgen
dat wij rijpen bij wind en weer.
dan slaat ook de gloed niet zo licht meer
met snelle en vluchtige slagen naar buiten
in gelach en geween;
maar er zal een stil vuur in ons zijn,
verborgen in merg en been,
zwervend door het oneindige land
zullen wij sterker en rustiger zijn,
opgenomen in het stromend verband
der seizoenen, dieper verwant
met de ruimte en het wisselend weer,
en dan?
dan zitten wij ’s nachts bij het vuur
en ik lees u voor uit een boek,
dat ik dan heb geschreven,
een boek als “De Waterman”.
of lacht ge, dat dat niet kan?
waarom niet, ik ben immers nog jong.
kent gij de verborgen wegen?
het roer kan nog zesmaal om!
laat uw humor, uw gloed, uw snelle boosaardige tong
u vooral niet begeven
en bezoek mij, eenmaal,
in het huis van mijn ouderdom.

Uit:
Verzamelde gedichten / Hendrik Marsman,
uitgegeven bij Querido
ISBN 90 214 1094X

Kerkhof te Carmona / Hendrik Marsman

De doden liggen hier goed.

een jongen heeft mij er binnengeleid;
eerst rende hij naast mij en voor mij uit
als een jonge hond in de voorjaarszon,
tot ver buiten de poort,
waar de heuvelrug als een havenhoofd
plotseling afbreekt,
een brug van bazalt,
hoog boven het andalusische land
dat golft als een zee, tot den einder beplant
met pril wintergraan.-
toen zijn we naar het kerkhof gegaan
aan den rand der stad.
er heerst stilte en heldere rust,
geen treurwilg, geen droefenis;
een hof met donker kort gras,
in een hoek een palm en een bron;
en rondom
streng, blinkend wit, overstraald
door de lentezon
de hoge mansdiepe muur
met de doden erin, rij aan rij,
naast en boven elkaar.
geen kruisen, geen wasbloem,
geen handenwringend misbaar;
op een koperen plaat of in marmer gegrift
enkele woorden, en de dood door die soberheid
hersteld in zijn naakte waarde:
het einde der aarde te zijn,
het vuur aan het eind van de tijd.
hoog boven den muur, als een zwarte vlam
in de harde oneindigheid
het roerloze zwaard van den dodenboom,
een cypres die de ruimte splijt.
Uit:
Verzamelde gedichten / Hendrik Marsman,
uitgegeven bij Querido
ISBN 90 214 1094X

Waddenlicht, waddendonker…

Waddenlicht, waddendonker

Er is daglicht, kunstlicht, kaarslicht, zonlicht, maanlicht en er is … waddenlicht. Natuurlijk geeft het wad zélf geen licht. Maar soms doet het zo’n kunstzinnige dingen met wat de zon erover uitstrooit, dat het wel zo lijkt.

Er zitten wel wat schilders op het eiland. En er komen er vaak met vakantie. Aquarelisten, olieverfkunstenaars, pentekenaars en wat er allemaal nog bestaat aan technieken om de natuurlijke en andere schoonheden van dit leven vast te leggen. Maar tot dusver is er bij mijn weten nog nooit iemand in geslaagd om het waddenlicht te vatten.

Alle fotografen falen in hun pogingen om het feeërieke schouwspel mee naar huis te nemen op pellicule. Altijd is het beeld te scherp, te flou, te licht, te donker, te helder, te mistig, …
Ook in woorden kan je het waddenlicht niet gevangen zetten. Je kan het proberen omschrijven. “Zilverachtig, koud, fragiel, …” Het klopt allemaal wel een beetje, maar al voeg je er nog duizend woorden aan toe, de som is steeds ontoereikend. Dus ook deze poging is tot mislukken gedoemd…

Hoewel, er is toch één manier om het mee naar huis te nemen en ervan na te genieten: als je het waddenlicht éénmaal gezien hebt, kan je het nooit meer vergeten. Je draagt het mee als een kostbaar kleinood in je herinnering, waar je ook gaat, hoelang je ook wegblijft.
Maar als er waddenlicht is, is er ook waddendonker. En ook daar bijt iedereen zijn tanden op stuk. Het is het donkerste donker dat ik ooit gezien heb. Zelfs in een godvergeten gat in Spanje of in de outback van de Franse Cévennes -waar de lichtpolutie nog niet is uitgevonden- heb ik nooit zo’n donker donker gezien. Het lijkt wel een afbeelding van het heelal vóór de oerknal, vóór het scheppingsverhaal, voordat er iets was.

Zou een zwart gat in de ruimte er zo uitzien?

Grauw…

De parallel gedraaide linten van de zonnewering knippen het winterse grauw in repen. Dankzij de weerkaatsing van de verlichting op het glas lijkt het of het buiten toch ook een beetje licht is …
Er zitten nog meer lijnen op het beeld: de langgerekte druppels regen arceren het canvas van de buitenwereld en maken het beetje kleur van het gazon en een paar resterende boombladeren wat minder uitbundig …
Het beton van de oprijlaan glanst, als in een poging om de mistroostigheid wat te verdoezelen. Donkergrijs beton, met het lichtgrijze beton van de gebouwen haaks erop. Met daarachter het witgrijs van de lucht. Mensjes, diep weggedoken in hun zwarte en grauwe kragen, haasten zich naar binnen …
Vóór mij, op het grijze bureaublad, staat een glazen schaal met azuurblauwe glazen nepkeien …