“Ik pluk voor jou…

… de sterren van de hemel. “

Op Terschelling is dat best wel een mogelijkheid en er is keuze genoeg. Elke keer weer staan we verwonderd over het aantal sterren dat we kunnen zien op vakantie. Of moet ik schrijven: “… liggen we verwonderd”? Het is namelijk zo dat de slaapkamers onder de voor gindse hoeves typische lage kap zitten en er veluxramen boven het bed zijn. En wat doen sterrenbewonderaars dan? Juist! Ze gaan met het hoofd aan het voeteneind liggen en kijken zich de ogen uit.

Met de Grote Beer net binnen het glasvlak van het slaapkamerraam, het noorden aan de linker kant en de voeten naar het oosten, heb ik verschillende keren vallende sterren geraapt. En satelieten zien passeren, waaronder “ons” ISS-station met de nagelnieuwe Belgische gezagvoerder Frank Dewinne.

In het begin van de vakantie speelde de maan nog een beetje spelbreker, maar naargelang haar licht afnam werden de sterren duidelijker. We hadden bovendien het geluk dat er slechts af en toe storende bewolking voor schoof, dus we konden bijna elke avond ons hartje ophalen. Zelfs de telescoop werd in de andere slaapkamer opgesteld. Daar kwam ik eigenlijk pas de laatste dagen toe, omdat die eigenlijk mee was om wad- en andere vogels te gaan kijken. En net dan is het natuurlijk bewolkt…

Alleen die éne meteoriet die het nieuws gehaald heeft, die hebben we gemist. Toen zaten we aan tafel en alhoewel ik me op een gegeven moment afvroeg of ik het nu door de kier van de gordijnen had zien bliksemen, was er geen haar op mijn hoofd dat dacht aan vallend hemelgesteente.

Die éne hebben we dus gemist, maar al die andere… daar hebben we de glans afgekeken tot onze ogen er pijn van deden en dicht vielen…

Cut…!

Maandag, 5/10/09

De weekenders zijn naar huis en dus is het eiland vanaf maandag weer voor de eilanders en voor ons. Hier en daar kom je wel nog een paar toeristen tegen (het is nog half seizoen) en op het strand heb je dan tegen theetijd een volkstoeloop van zeker 3-4 wandelaars. Ontzettend druk dus.

Venteke besluit te gaan fietsen richting wad en als ik de ontbijtvaat weggewerkt heb maak ik me klaar om met de hondjes naar het bos te gaan. Ze zijn wild en gek en spurten de heuvels op en af. En dan ben ik Floor kwijt. Net had ze al eens een fikse bocht gemaakt, maar nu mag ik fluiten zoveel ik wil, geen Floor te zien. Nicky gebruikt me als uitkijkpost, maar ook zij wordt er niet wijzer van. Tijdens een telefoontje met de thuiswacht loopt er een berichtje binnen van Venteke. Floor zat bij zijn thuiskomst doodleuk te spelen met de hondjes van de buren…

Na de storm van gisteren is het onderwerp camcorder weer opgevoerd. We overwegen het al langer om er een aan te schaffen, maar het is niet direct een prioriteit. Maar omdat de -overigens toch wel geslaagde- foto’s van gisteren toch niet het natuurgeweld kunnen weergeven, wordt er weer gediscussieerd. Ik ga dus in Mids langs om naar prijzen te informeren. Via internet kan ik ze vergelijken met de prijzen thuis en dat valt in elk geval al niet zo erg nadelig uit voor Terschelling. Toch heb ik nog bedenkingen. Over de garantie bv. En of het nu echt zo impulsief hoeft. Maar als Venteke door de rationele argumenten heen is, begint hij de emoties te bespelen. Of ik wel zeker weet dat ik Nicky ooit nog tijdens een andere vakantie zal kunnen filmen want ze wordt toch wel oud en slecht te been (het kreng loopt hier stukken beter dan thuis).

Dinsdag, 6/10/09

Om te vermijden dat ik de rest van de vakantie onder druk gezet wordt, ga ik dinsdagvoormiddag nog eerst even naar West maar die fotozaak heeft enkel fototoestellen en verrekijkers. Dus terug naar Mids en een halfuur later kom ik -uiteindelijk toch wel blij- buiten met het kleinood.

Als bonus kom ik tot de vaststelling dat de kapperszaken in West en Mids allebei gesloten zijn. Ik had thuis eerst de mogelijkheid geopperd om tijdens de vakantie om een knipbeurt te gaan, maar een iets té enthousiaste reactie van Venteke deed een alarmbelletje rinkelen. “Hier dùrven ze tenminste iets meer”, zei hij. Jaaaa… maar hoe weet ik of ze het ook kùnnen? Ik heb nooit klanten uit de zaken naar zien buiten komen zodat ik kon beoordelen wat de kunde en kennis van de kapper inhield. En na de vakantie moet ik meteen met die kop weer de straat op en aan het werk.

In het appartement wordt de batterij van de camcorder meteen opgeladen want na de middag willen we naar het bos en hoewel ik niet eens de tijd heb om de handleiding diagonaal te lezen, gaat het nieuwe speeltje natuurlijk mee. Bij de eerste opname gaat het al fout. Ik heb op één of andere manier de scherpstelling ontregeld en zonder bril en handleiding sta ik maar wat te klungelen. Venteke en de viervoetige aanhang gaan vast verder en ik volg schoorvoetend, intussen nog zoekend naar het juiste knopje om weer uit te zoomen (zover was ik al gevorderd bij mijn inspectie).

Tja, en dan sta je op een driesprong en je gezelschap is in geen wegen en velden te bekennen.  Me bewust van het feit dat ik dubbel zoveel kans heb om de verkeerde afslag te nemen, kies ik voor het pad naar de ijspiste. Mis poes! Kijk, en op zo’n moment vind ik een gsm op vakantie dan weer wél handig. Een minuut of tien later zijn we herenigd en op weg naar het oostelijk deel van het Hoorner Bos. Via talloze kleine paadjes snuffelen de hondjes zich een weg naar het duin en wij stappen er in een zalige stilte achteraan. Geen enkel mechanisch geluidje te horen, alleen het suizen van de zachte wind in de bladeren van de struiken en af en toe een meeuw die de stilte doorbreekt.

Op het strand kruisen een huifkar en een paar ruiters elkaar aan de waterlijn en meteen ben ik weer met de camera aan de slag. Deze keer heb ik – dankzij een time out op een bankje aan de rand van het bos- al wel enig idee waar al die knopjes voor dienen en als een garnaalboot het tafereeltje komt vervoegen, is het eerste min of meer geslaagde probeersel een feit.

In Kaap Hoorn drinken we een biertje op het terras (ik ben niet zo’n bierdrinker, maar hier zetten ze de Corona in het flesje voor je neus, inclusief schijfje citroen in de hals). Ondanks het feit dat ik danig op de tocht zit, smaakt het gouden vocht me. Een tweede rondje is echter voor een andere keer, want ik begin het ferm koud te krijgen en één snipverkouden vakantieganger is voldoende. Ik hoef niet ook zo nodig.

Na het avondeten slaag ik er zowaar in om de opgenomen stukjes op de pc te krijgen en kunnen we eindelijk de kwaliteiten van de nieuwe aanwinst beoordelen. Als de cineast nu nog leert omspringen met haar materiaal kan het nog veelbelovend worden… Het zou trouwens niet zo’n slecht idee zijn  als ik mijn mond zou houden tijdens het filmen, want tijdens een bepaalde scène klopt het beeld helemaal niet met mijn commentaar. Gek fragment, maar afhankelijk van het onderwerp (van gesprek) zou het wel eens heel raar kunnen uitpakken…

7-8 Beaufort, aanwakkerend tot 9…

 Zondag, 4/10/09

Als je op het appartement de internet explorer opent, krijg je als home pagina de wolkenkaart voor Nederland, met bijbehorend weerbericht. Nu heb ik vanmorgen geen weerbericht nodig om te zien dat er een strakke wind zit. Maar de cijfers geven net dat tikkeltje méér informatie dan het uitzicht op de tuin: “7-8 Beaufort, op de Waddeneilanden mogelijk aanwakkerend tot 9”. Tel daarbij een stralende zon, een helder blauwe hemel en hier en daar een dramatische wolkenpartij en je kent “ons weer”.

Na het ontbijt rijden we onszelf en de honden naar Heartbreak Hotel. Op de duinkam zitten een tiental telescoopvogels te turen naar de pluimballetjes die laag over het water scheren. Het water dat we nog nooit in al die jaren zo dicht bij de duinvoet zagen. Een stevige noord-wester, de dag vóór volle maan en de bijna voltrokken vloed doet de rest. Af en toe moeten we onze voeten droog houden door het rulle zand in te vluchten.

Geen enkele schelp, maar honderden kubieke meter zeeschuim en tonnen (vooral) blauwachtige kwallen met een gemiddelde doormeter van 25-30cm liggen verspreid op het paar meter brede strand.

Terwijl we naar het betoverende schouwspel van het stuivende zand in het duin kijken probeert de zee ons te verrassen en grijpt met gretige schuimhanden naar onze enkels. Draaien we een kwartslag om de woeste witte koppen van de golven te bewonderen, dan dringt het striemende zand in haren en oren, tussen tanden en kleren.

Op een eenzame jeep van een strandjutter na is er geen mens te bekennen. Meeuwen en drieteenstrandlopers proberen zich overeind te houden aan de rand van de kleine uitpuffende golfjes die in het schuim bijten.

Een uur met de wind in de rug en hetzelfde eind in ruim een half uur méér op de terugweg. Dat is ploegen, zwoegen, boteren en beuken om vooruit te komen. Je voelt aan je achillespezen wat het touwwerk van een zeilschip moet verduren. En aan het eind van de wandeling een hoofd waarin geen plaats meer is voor gedachten. Vacuüm geblazen met windkracht 9…

Dag zand, dag zee, dag wolken…

Zaterdag 3 /10/09

Het sneetje brood is gesmeerd met haast en ik heb teveel ongeduld op mijn ontbijteitje gestrooid. Ik wil naar buiten waar de wind het fluiten heeft overgenomen van de vogeltjes.

We hebben gisteren zonder problemen de boot gehaald naar Terschelling. Mijn voorspelling is op 50m na uitgekomen: net voorbij het sluizencomplex, zo’n 200m op de afsluitdijk, zijn er een paar slapende hondjes wakker gemaakt door de geur van zee en vakantie. Bij aankomst bleek het toch weer nog beter te kunnen dan we dachten. De boodschappen waren al aan huis geleverd en de koelwaren stonden al in de koelkast. Zo gaat dat hier op het eiland, zegt huisbaas Arjen gewoon. Het steekt dat het eiland altijd een seizoendinges zal blijven.

Venteke heeft de hondjes uitgelaten (of omgekeerd) en heeft de duinen en de zee al begroet. Ik heb er eerst een nachtje over moeten slapen wegens al te donker tegen dat we uitgeladen en gesetteld zijn en ik nog wat extra’s heb aangekocht. Zo’n boodschappenlijstje varieert namelijk wel wat met het seizoen en de mogelijkheden. En dus is er altijd nog wel een reden om de schappen langs te lopen in de super in Lies.

Die van de Reis hebben mijn reservatiemail pas beantwoord toen we al aan het rijden waren, dus het is even een minder aangename verrassing als blijkt dat ze volgeboekt zijn. Omwille van de weekenddrukte beslissen we om thuis te eten. Binnen de kortste keren staat de soep te pruttelen en is het avondeten klaar. Net de tijd om rustig te aperitieven.

Zo komt het dus dat ik nu wat naijverig zit te wippen op mijn stoel om naar buiten te kunnen. Ik kan nog net de solidariteit opbrengen om Venteke te helpen bij de vaat. Dan moet ik naar buiten want ik krijg het benauwd. Nicky en Floor vinden ook dat het getemel lang genoeg geduurd heeft en vooral Floor is niet in te tomen. De halfjaarlijkse vrijheid-blijheid past haar als gegoten en ze kent het eiland inmiddels goed genoeg om zelfzeker rond te rennen.

In het duinbos beginnen de herfstkleuren op te komen, de zaden en noten liggen al her en der op het pad, maar het is te droog voor veel paddestoelen. Daarvoor zullen we de eerste buitjes moeten afwachten. Zonder ook maar een artificieel geluid te horen, dwalen we ruim een uur rond en banen ons dan een weg naar de top van het duin. Net als we de V-vormige wig in de duinkop bereiken scheurt de zon door de wolken. Het blanke strand baadt in het licht, de ontstuimige zee heeft schitterende witte schuimkoppen die in het niets uiteenspatten onder leikleurige onheilspellende wolken.

Dag zand, dag zee, dag wolken…