“Ik pluk voor jou…

… de sterren van de hemel. “

Op Terschelling is dat best wel een mogelijkheid en er is keuze genoeg. Elke keer weer staan we verwonderd over het aantal sterren dat we kunnen zien op vakantie. Of moet ik schrijven: “… liggen we verwonderd”? Het is namelijk zo dat de slaapkamers onder de voor gindse hoeves typische lage kap zitten en er veluxramen boven het bed zijn. En wat doen sterrenbewonderaars dan? Juist! Ze gaan met het hoofd aan het voeteneind liggen en kijken zich de ogen uit.

Met de Grote Beer net binnen het glasvlak van het slaapkamerraam, het noorden aan de linker kant en de voeten naar het oosten, heb ik verschillende keren vallende sterren geraapt. En satelieten zien passeren, waaronder “ons” ISS-station met de nagelnieuwe Belgische gezagvoerder Frank Dewinne.

In het begin van de vakantie speelde de maan nog een beetje spelbreker, maar naargelang haar licht afnam werden de sterren duidelijker. We hadden bovendien het geluk dat er slechts af en toe storende bewolking voor schoof, dus we konden bijna elke avond ons hartje ophalen. Zelfs de telescoop werd in de andere slaapkamer opgesteld. Daar kwam ik eigenlijk pas de laatste dagen toe, omdat die eigenlijk mee was om wad- en andere vogels te gaan kijken. En net dan is het natuurlijk bewolkt…

Alleen die éne meteoriet die het nieuws gehaald heeft, die hebben we gemist. Toen zaten we aan tafel en alhoewel ik me op een gegeven moment afvroeg of ik het nu door de kier van de gordijnen had zien bliksemen, was er geen haar op mijn hoofd dat dacht aan vallend hemelgesteente.

Die éne hebben we dus gemist, maar al die andere… daar hebben we de glans afgekeken tot onze ogen er pijn van deden en dicht vielen…

De vlucht / Suzanne Vermeer

Flaptekst:

Dagmar Vredelings leven wordt ruw verstoord wanneer ze erachter komt dat haar vriend Ruben vreemdgaat. Dan krijgt ze het schokkende bericht uit Mallorca dat haar vriendin Marianne, die daar als reisleidster werkt, is vermoord. Dagmar besluit de waarheid over de dood van haar vriendin te achterhalen en reist af naar het vakantie-eiland. Daar komt ze terecht in een criminele wereld van schone schijn, veel geld en grote belangen…

Recensie:

Van de drie boeken die ik van Suzanne Vermeer zag liggen in de boekhandel, wist ik niet onmiddellijk het welke mee te nemen. Ik heb dan maar op goed geluk een keuze gemaakt en hoewel ik zelf Terschelling als vakantie-eiland had gekozen, leek dit boek het meest voor de hand liggende.
Het begin was wat onwennig, want ik had al in geen jaar nog een boek uitgelezen. Van een serieuze leesdip gesproken! Maar met De vlucht heb ik blijkbaar meteen de goede medicijn gevonden. Het boek was binnen de 24u uitgelezen, gesmaakt en goed bevonden voor een dikke 3*. 
De plot is degelijk en hoewel ik een paar keer het gevoel had -terecht overigens- dat ik al een glimp opving van waar het verhaal naartoe ging, heeft dit geenszins de pret gedrukt. De figuur van Orlando was me wel een beetje te doorzichtig, misschien is het dan ook helemaal zijn schuld dat ik ietsje teveel doorkijkjes kreeg, maar even zoveel keer begon ik achteraf te twijfelen aan mijn (voor)oordeel, dus blijft hij overeind als mysterieuze mister Glamour.
Geen onvervalst meesterwerk, maar heel erg genietbaar en goed entertainment. Ik haal dus ook die 2 andere boeken maar op…
De vlucht/ Suzanne Vermeer is uitgegeven bij A.W Bruna in Utrecht.
ISBN 978 90 229 9608 9
NUR 305

*****

Cut…!

Maandag, 5/10/09

De weekenders zijn naar huis en dus is het eiland vanaf maandag weer voor de eilanders en voor ons. Hier en daar kom je wel nog een paar toeristen tegen (het is nog half seizoen) en op het strand heb je dan tegen theetijd een volkstoeloop van zeker 3-4 wandelaars. Ontzettend druk dus.

Venteke besluit te gaan fietsen richting wad en als ik de ontbijtvaat weggewerkt heb maak ik me klaar om met de hondjes naar het bos te gaan. Ze zijn wild en gek en spurten de heuvels op en af. En dan ben ik Floor kwijt. Net had ze al eens een fikse bocht gemaakt, maar nu mag ik fluiten zoveel ik wil, geen Floor te zien. Nicky gebruikt me als uitkijkpost, maar ook zij wordt er niet wijzer van. Tijdens een telefoontje met de thuiswacht loopt er een berichtje binnen van Venteke. Floor zat bij zijn thuiskomst doodleuk te spelen met de hondjes van de buren…

Na de storm van gisteren is het onderwerp camcorder weer opgevoerd. We overwegen het al langer om er een aan te schaffen, maar het is niet direct een prioriteit. Maar omdat de -overigens toch wel geslaagde- foto’s van gisteren toch niet het natuurgeweld kunnen weergeven, wordt er weer gediscussieerd. Ik ga dus in Mids langs om naar prijzen te informeren. Via internet kan ik ze vergelijken met de prijzen thuis en dat valt in elk geval al niet zo erg nadelig uit voor Terschelling. Toch heb ik nog bedenkingen. Over de garantie bv. En of het nu echt zo impulsief hoeft. Maar als Venteke door de rationele argumenten heen is, begint hij de emoties te bespelen. Of ik wel zeker weet dat ik Nicky ooit nog tijdens een andere vakantie zal kunnen filmen want ze wordt toch wel oud en slecht te been (het kreng loopt hier stukken beter dan thuis).

Dinsdag, 6/10/09

Om te vermijden dat ik de rest van de vakantie onder druk gezet wordt, ga ik dinsdagvoormiddag nog eerst even naar West maar die fotozaak heeft enkel fototoestellen en verrekijkers. Dus terug naar Mids en een halfuur later kom ik -uiteindelijk toch wel blij- buiten met het kleinood.

Als bonus kom ik tot de vaststelling dat de kapperszaken in West en Mids allebei gesloten zijn. Ik had thuis eerst de mogelijkheid geopperd om tijdens de vakantie om een knipbeurt te gaan, maar een iets té enthousiaste reactie van Venteke deed een alarmbelletje rinkelen. “Hier dùrven ze tenminste iets meer”, zei hij. Jaaaa… maar hoe weet ik of ze het ook kùnnen? Ik heb nooit klanten uit de zaken naar zien buiten komen zodat ik kon beoordelen wat de kunde en kennis van de kapper inhield. En na de vakantie moet ik meteen met die kop weer de straat op en aan het werk.

In het appartement wordt de batterij van de camcorder meteen opgeladen want na de middag willen we naar het bos en hoewel ik niet eens de tijd heb om de handleiding diagonaal te lezen, gaat het nieuwe speeltje natuurlijk mee. Bij de eerste opname gaat het al fout. Ik heb op één of andere manier de scherpstelling ontregeld en zonder bril en handleiding sta ik maar wat te klungelen. Venteke en de viervoetige aanhang gaan vast verder en ik volg schoorvoetend, intussen nog zoekend naar het juiste knopje om weer uit te zoomen (zover was ik al gevorderd bij mijn inspectie).

Tja, en dan sta je op een driesprong en je gezelschap is in geen wegen en velden te bekennen.  Me bewust van het feit dat ik dubbel zoveel kans heb om de verkeerde afslag te nemen, kies ik voor het pad naar de ijspiste. Mis poes! Kijk, en op zo’n moment vind ik een gsm op vakantie dan weer wél handig. Een minuut of tien later zijn we herenigd en op weg naar het oostelijk deel van het Hoorner Bos. Via talloze kleine paadjes snuffelen de hondjes zich een weg naar het duin en wij stappen er in een zalige stilte achteraan. Geen enkel mechanisch geluidje te horen, alleen het suizen van de zachte wind in de bladeren van de struiken en af en toe een meeuw die de stilte doorbreekt.

Op het strand kruisen een huifkar en een paar ruiters elkaar aan de waterlijn en meteen ben ik weer met de camera aan de slag. Deze keer heb ik – dankzij een time out op een bankje aan de rand van het bos- al wel enig idee waar al die knopjes voor dienen en als een garnaalboot het tafereeltje komt vervoegen, is het eerste min of meer geslaagde probeersel een feit.

In Kaap Hoorn drinken we een biertje op het terras (ik ben niet zo’n bierdrinker, maar hier zetten ze de Corona in het flesje voor je neus, inclusief schijfje citroen in de hals). Ondanks het feit dat ik danig op de tocht zit, smaakt het gouden vocht me. Een tweede rondje is echter voor een andere keer, want ik begin het ferm koud te krijgen en één snipverkouden vakantieganger is voldoende. Ik hoef niet ook zo nodig.

Na het avondeten slaag ik er zowaar in om de opgenomen stukjes op de pc te krijgen en kunnen we eindelijk de kwaliteiten van de nieuwe aanwinst beoordelen. Als de cineast nu nog leert omspringen met haar materiaal kan het nog veelbelovend worden… Het zou trouwens niet zo’n slecht idee zijn  als ik mijn mond zou houden tijdens het filmen, want tijdens een bepaalde scène klopt het beeld helemaal niet met mijn commentaar. Gek fragment, maar afhankelijk van het onderwerp (van gesprek) zou het wel eens heel raar kunnen uitpakken…

7-8 Beaufort, aanwakkerend tot 9…

 Zondag, 4/10/09

Als je op het appartement de internet explorer opent, krijg je als home pagina de wolkenkaart voor Nederland, met bijbehorend weerbericht. Nu heb ik vanmorgen geen weerbericht nodig om te zien dat er een strakke wind zit. Maar de cijfers geven net dat tikkeltje méér informatie dan het uitzicht op de tuin: “7-8 Beaufort, op de Waddeneilanden mogelijk aanwakkerend tot 9”. Tel daarbij een stralende zon, een helder blauwe hemel en hier en daar een dramatische wolkenpartij en je kent “ons weer”.

Na het ontbijt rijden we onszelf en de honden naar Heartbreak Hotel. Op de duinkam zitten een tiental telescoopvogels te turen naar de pluimballetjes die laag over het water scheren. Het water dat we nog nooit in al die jaren zo dicht bij de duinvoet zagen. Een stevige noord-wester, de dag vóór volle maan en de bijna voltrokken vloed doet de rest. Af en toe moeten we onze voeten droog houden door het rulle zand in te vluchten.

Geen enkele schelp, maar honderden kubieke meter zeeschuim en tonnen (vooral) blauwachtige kwallen met een gemiddelde doormeter van 25-30cm liggen verspreid op het paar meter brede strand.

Terwijl we naar het betoverende schouwspel van het stuivende zand in het duin kijken probeert de zee ons te verrassen en grijpt met gretige schuimhanden naar onze enkels. Draaien we een kwartslag om de woeste witte koppen van de golven te bewonderen, dan dringt het striemende zand in haren en oren, tussen tanden en kleren.

Op een eenzame jeep van een strandjutter na is er geen mens te bekennen. Meeuwen en drieteenstrandlopers proberen zich overeind te houden aan de rand van de kleine uitpuffende golfjes die in het schuim bijten.

Een uur met de wind in de rug en hetzelfde eind in ruim een half uur méér op de terugweg. Dat is ploegen, zwoegen, boteren en beuken om vooruit te komen. Je voelt aan je achillespezen wat het touwwerk van een zeilschip moet verduren. En aan het eind van de wandeling een hoofd waarin geen plaats meer is voor gedachten. Vacuüm geblazen met windkracht 9…

Dag zand, dag zee, dag wolken…

Zaterdag 3 /10/09

Het sneetje brood is gesmeerd met haast en ik heb teveel ongeduld op mijn ontbijteitje gestrooid. Ik wil naar buiten waar de wind het fluiten heeft overgenomen van de vogeltjes.

We hebben gisteren zonder problemen de boot gehaald naar Terschelling. Mijn voorspelling is op 50m na uitgekomen: net voorbij het sluizencomplex, zo’n 200m op de afsluitdijk, zijn er een paar slapende hondjes wakker gemaakt door de geur van zee en vakantie. Bij aankomst bleek het toch weer nog beter te kunnen dan we dachten. De boodschappen waren al aan huis geleverd en de koelwaren stonden al in de koelkast. Zo gaat dat hier op het eiland, zegt huisbaas Arjen gewoon. Het steekt dat het eiland altijd een seizoendinges zal blijven.

Venteke heeft de hondjes uitgelaten (of omgekeerd) en heeft de duinen en de zee al begroet. Ik heb er eerst een nachtje over moeten slapen wegens al te donker tegen dat we uitgeladen en gesetteld zijn en ik nog wat extra’s heb aangekocht. Zo’n boodschappenlijstje varieert namelijk wel wat met het seizoen en de mogelijkheden. En dus is er altijd nog wel een reden om de schappen langs te lopen in de super in Lies.

Die van de Reis hebben mijn reservatiemail pas beantwoord toen we al aan het rijden waren, dus het is even een minder aangename verrassing als blijkt dat ze volgeboekt zijn. Omwille van de weekenddrukte beslissen we om thuis te eten. Binnen de kortste keren staat de soep te pruttelen en is het avondeten klaar. Net de tijd om rustig te aperitieven.

Zo komt het dus dat ik nu wat naijverig zit te wippen op mijn stoel om naar buiten te kunnen. Ik kan nog net de solidariteit opbrengen om Venteke te helpen bij de vaat. Dan moet ik naar buiten want ik krijg het benauwd. Nicky en Floor vinden ook dat het getemel lang genoeg geduurd heeft en vooral Floor is niet in te tomen. De halfjaarlijkse vrijheid-blijheid past haar als gegoten en ze kent het eiland inmiddels goed genoeg om zelfzeker rond te rennen.

In het duinbos beginnen de herfstkleuren op te komen, de zaden en noten liggen al her en der op het pad, maar het is te droog voor veel paddestoelen. Daarvoor zullen we de eerste buitjes moeten afwachten. Zonder ook maar een artificieel geluid te horen, dwalen we ruim een uur rond en banen ons dan een weg naar de top van het duin. Net als we de V-vormige wig in de duinkop bereiken scheurt de zon door de wolken. Het blanke strand baadt in het licht, de ontstuimige zee heeft schitterende witte schuimkoppen die in het niets uiteenspatten onder leikleurige onheilspellende wolken.

Dag zand, dag zee, dag wolken…

Nieuw kaftpapier…

Alweer bijna een jaar bezig met de vorige layout en dus tijd om te gaan kijken wat voor nieuws er in dat departement te krijgen is bij wordpress.  De keuze viel uiteindelijk op dit strakke ontwerp, sober, duidelijk lettertype en contrast-rijk (ik weet het: hier hoort geen koppelteken, maar bij het herlezen zag ik zelf even contra-strijk ).

 

De layout heet The journalist en leent zich volgens mij perfect om af en toe eens goed tegen de haren in te strijken of de zaken eens zwart-wit te stellen.

De eerstvolgende dagen wordt hier nog wel wat geëxperimenteerd met widgets en zo. Maar hiermee gaan jullie het weer een jaartje moeten stellen, vrees ik.

De student gaat niet voorbij…

De studenten zijn back in town. Gisteren ben ik mijn bureel op het werk uitgevlucht en heb mijn toevlucht gezocht in de relatieve stilte achter mijn pc thuis. Telefoneren is op zo’n moment geen optie, geconcentreerd werken nog minder. Buiten op het grasveld een kraampje of 10 met versnaperingen, drank en muziek (nou ja). Raam open kan dus ook al niet. Ach, nog even genieten van de vrijheid en de jeugd moet weer in het gelid lopen.

De lesroosters worden met het jaar gevulder al geeft het nieuwe BAMA-systeem een vals gevoel van ruimte. Met de mond vol koek en een blikje fris rennen de groentjes nu al achter de leden van het praesidium aan in de hoop zo het juiste auditorium te vinden voor hun onthaalsessie. Die voorgangers staan in de hal naast/onder mijn bureel te gillen als in een vismijn:”wís-kún-deuh!!!”, “biochemiééééééé!!!” (beide met een schelle, hoge meisjesstem), “fýsicá!!!” (een zware bas doet dit klinken als een eerste kleine kernexplosie),…

Ik  ben dan wel niet van plan me nog te laten strikken voor dit soort studentikoze kermisgrappen, maar deeltijds weer in het halfrond gaan zitten is toch anders dan vooraan staan om het hoogste woord te voeren. Ik voel mij stilaan een beetje nerveus worden. De eerste kriebels beginnen zich ergens in de buurt van mijn navel te nestelen en ik heb al wel tien keer gekeken of alles klaar staat voor donderdag. Net als vroeger heb ik een spiksplinternieuw schrift met een glimmend groen omslag en ik kan nauwelijks mijn ongeduld intomen om er in te schrijven. Om toch even de feeling met het papier te krijgen heb ik al maar de eerste datum ingevuld bovenaan. Zo wordt het allemaal een beetje concreter en definitiever.

De weg naar het leslokaal ken ik blindelings want ik heb hem al een paar keer gelopen tijdens een bedrijfsbezoek met de arbeidsgeneesheer. Het Brantijzer heeft niet zoveel geheimen meer voor mij na 2 jaar interim op de campus. Zelfs de stof is mij niet geheel onbekend, want ik zit al bijna 12 jaar in de preventiebranche. Maar hoewel ik nog maar 4 jaar toe te voegen heb aan dat palmares, wil ik toch nog proberen het hele parcours vol te maken en ga ik dus voor mijn niveau 1.  

Bijna 56 en weer student. Het wordt wennen…

Tikkeltje geluk…

Als we nu een tikkeltje geluk hebben, graven de toekomstige bewoners van de nieuw te bouwen gevangenis in Beveren nog steeds ontsnappingstunnels (netten zullen daar wel in het bestek voorzien worden). Dan geraakt die gracht naast onze riool misschien toch nog eens gegraven… Wie eerst bovenkomt krijgt een pint en mag de douche gebruiken!

WW op WWW (10)…

1-15/9/09

Jeuj! We’re back in business!

Twee weken vogelvrij, met de nodige strapatzen die voor stress en onregelmatigheid zorgden. Twee weken waarin ik niet alleen maagklachten had (mijn zuurremmende medicatie die ik al anderhalf jaar neem is afgebouwd en de eerste dagen liep ik rond met het gevoel dat ik vuur kon spuwen als een draak), maar waarin ik ook nog vocht ophield alsof het niets was (ik stond ’s morgens al op met dikke voeten en braadworstvingers).

Twee weken die er voor zorgden dat ik gisteren met een piepklein hartje naar de weegschaal schuifelde, want ik had een rampscenario in gedachten dat er zo ongeveer op neerkwam dat ik nog van verder opnieuw zou moeten beginnen dan 11 weken geleden.

Naarmate ik het digitale schavot naderde begonnen mijn knieën te trillen en zonk de moed mij in de schoenen. Onnodig, zo bleek, want ik zat lager dan ooit: -1,5kg in die 2 weken en -2,8kg in totaal (ik was de laatste keer 800gr bijgekomen; jammer, anders had ik mijn eerste 3kg-ster al beet).

Nu is dat verlies voor een deel ook te wijten aan de diurethica die ik tijdelijk moet nemen, maar toch: op is op en weg is weg. Ik draag het niet meer mee en ik kan jullie verzekeren dat ik mij véél lichter voel dan je van die luttele 1,5kg zou verwachten.

Een opsteker van jewelste dus en ik zie het weer helemaal zitten. De eerstvolgende weken worden zo mogelijk nog hectischer dan nu al het geval was. Dat wordt dus dubbel opletten en ’s avonds mijn pointsrekensommen maken. Plannen doe ik maar even niet. Dat is water naar de zee dragen.

En dan komen er 2 weken vakantie! Da’s weer spijbelen op de cursus, maar ik weet van vroegere pogingen dat ik dan meestal eens echt goed kan doorWWen. Tijd om te plannen en rustig te eten, tijd om te bewegen (we doen niets anders op onze wandelvakanties)… OK, een keer of 3 in de week gaan we buitenshuis eten. Dat is meer dan thuis, maar dat wordt rijkelijk gecompenseerd.

Tijd om mijn waterrantsoen op te drinken ook. Ja, ik weet het: als je aan je bureau zit kan je af en toe een slok nemen. Maar daar zit ik de laatste tijd niet zoveel. In vergaderingen wél, maar als voorzitter én notulant kan je niet om de haverklap een sanitaire stop inlassen, alleen omdat jij nu per sé moet weight watchen. En om de haverklap de grote verdwijntruc uithalen tijdens bedrijfsbezoeken wordt op de duur ook vervelend voor de aanhang. En na 15u? Neen, sorry! Als ik dan nog de schade moet inhalen, kan ik mijn hoofdkussen en dekbed meenemen naar het toilet en daar blijven zitten met mijn broek op mijn enkels.

Nu de zomer stilaan afscheid neemt kan ik de slaatjes voor een deel beginnen vervangen door lekkere soep. Mijn maag is er niet rouwig om, want de rauwkost zorgt nog steeds voor problemen.

Dat is sowieso de traditie als we op Terschelling arriveren: koffers uit de auto, de boodschappen zijn dan al geleverd (ik mail een paar dagen op voorhand mijn boodschappenlijstje al door naar Super De Boer en die leveren net voor de boot aankomt bij het appartement waar onze huisbaas alles in ontvangst neemt) dus ik kan direct een grote pot verse soep opzetten. Terwijl die staat te pruttelen worden de koffers uitgepakt en de voorraad weggeschikt en is Venteke met de hondjes even tot op het strand geweest (anders slopen die twee het appartement van ongeduld) en dan daalt de rust neer over huize Parnassia. We ontspannen (aldaniet buiten in een late najaarszon) met een kop dampende soep bij de hand.

Misschien een gekke gewoonte, maar zo gaat het al ruim 15 jaar lekker, dus waarom zouden we er iets aan veranderen? Trouwens, het is niet eens zó gek, want tegen die tijd begint er wel één en ander te grommen net boven onze navel en voor het openingsetentje is het dan nog te vroeg. De tapasbar over de deur opent pas een uur of 2 later de deuren en om te verhinderen dat ik hun keuken kraak kan ik maar beter voor een bodempje zorgen.

Nog twee weken doorkomen. Nog twee keer naar de WWeegschaal. Nog twee absurd drukke weken en dan is het zover! Ik kan de zee precies al ruiken!

Boeketje Kruibeke…

 

Nodig voor dit boeketje:
1 groooote hortensia (diameter ca. 25cm en liefst taps toelopend naar boven)
5 antiekroze rozen in de knop
5 papaverzaaddozen
3 prothea’s
3 aliumzaaddozen
touw, snoeischaar, vaas

Schuif gewoon de takken van de rozen e.d. doorheen het bloemscherm van de hortensia en trek door tot lichtjes in het scherm. Opbinden, takken gelijk knippen en in een droge vaas zetten. Mettertijd zullen de kleuren wel een beetje verschieten, maar van dit droogstuk kan je toch gemakkelijk een paar maand genieten. Deze foto werd genomen na ongeveer een week en ondanks de flits zijn de kleuren wonderlijk waarheidsgetrouw.

De “flou artistique” moet je er bij nemen, het moest allemaal nogal rap gaan, want mijn patatten stonden aan te branden…